Ἱκανοί τε τῶν τὰ περίεργα πραξάντων συνενέγκαντες τὰς βίβλους, κατέκαιον ἐνώπιον πάντων, καὶ συνεψήφισαν τὰς τιμὰς αὐτῶν, καὶ εὗρον ἀργυρίου μυριάδας πέντε. Οὕτω κατὰ κράτος ὁ λόγος τοῦ Κυρίου ηὔξανε καὶ ἴσχυεν. Ἰδόντες, ὅτι οὐδὲν αὐτῶν ὄφελος λοιπὸν ἦν, κατακαίουσι τὰς βίβλους· ὅτε καὶ αὐτοὶ οἱ δαίμονες ταῦτα ποιοῦσιν. Οὐκ ἄρα τὸ ὄνομά τι ποιεῖ, ἂν μὴ μετὰ πίστεως λέγηται. Καλῶς ἄρα ἔλεγεν, Ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ, μείζονα ποιήσει, τοῦτο τὸ τῶν σκιῶν αἰνιττόμενος. Ὅρα πῶς τοῖς ὅπλοις καθ᾽ ἑαυτῶν ἐχρήσαντο Καὶ διελέγετο, φησὶν, ἐν τῇ σχολῇ Τυράννου τινὸς ἐπὶ ἔτη δύο. Ἔνθα πιστοὶ ἦσαν, καὶ σφόδρα πιστοί. Οὕτως οὐδὲν μέγα ἐνόμιζον τὸν Ἰησοῦν, ὅτι καὶ τὸν Παῦλον προσετίθεσαν, ὡς αὐτὸν ταύτῃ μέγα τι νομίζοντες εἶναι. Ἄξιον ἐνταῦθα θαυμάσαι, πῶς ὁ δαίμων οὐ συνέπραξεν ἐκεῖνος τῇ τῶν ἐξορκιστῶν πλάνῃ, ἀλλὰ διήλεγξεν αὐτοὺς, καὶ τὴν σκηνὴν αὐτῶν φανερὰν ἐποίησεν. Ἐμοὶ δοκεῖ σφόδρα θυμωθεὶς, ὥσπερ ἂν εἴ τις περὶ τῶν ἐσχάτων κινδυνεύων, ὑπό τινος οἰκτροῦ καὶ ταλαιπώρου διελέγχοιτο, καὶ πάντα εἰς ἐκεῖνον ἀφεῖναι βούλεται τὸν θυμόν. Ἵνα γὰρ μὴ δόξῃ καταφρονεῖσθαι τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ, πρότερον ὁμολογήσας, τοῦτο ἔλαβεν ἐξουσίαν. Ὅτι γὰρ οὐ τοῦ ὀνόματος ἦν ἀσθένεια, ἀλλὰ τῆς ἐκείνων ἀπάτης τὸ πᾶν, ἐπὶ Παύλου διὰ τί μὴ ταῦτα γεγένηται; Καὶ ἐφαλλόμενος, φησὶν, ὁ ἄνθρωπος ἐπ᾽ αὐτούς.
Μετάφραση
Αρκετοί από εκείνους που είχαν ασχοληθεί με τις μαγικές τέχνες, αφού συγκέντρωσαν τα βιβλία τους, τα έκαιγαν ενώπιον όλων, και υπολόγισαν την αξία τους και βρήκαν πως άξιζαν πενήντα χιλιάδες αργύρια. Έτσι με ακατανίκητη δύναμη αυξανόταν και επικρατούσε ο λόγος του Κυρίου. Βλέποντας ότι δεν είχαν πλέον κανένα όφελος από αυτά, κατακαίνε τα βιβλία τους· αφού ακόμα και οι ίδιοι οι δαίμονες τα κάνουν αυτά. Επομένως, το όνομα από μόνο του δεν κατορθώνει τίποτα, εάν δεν προφέρεται με πίστη. Πολύ σωστά, λοιπόν, έλεγε: «Εκείνος που πιστεύει σε εμένα θα κάνει μεγαλύτερα έργα», υπονοώντας εδώ τα θαύματα που γίνονταν με τις σκιές. Δες πώς χρησιμοποίησαν τα όπλα εναντίον του εαυτού τους. «Και συζητούσε», λέει, «στη σχολή κάποιου Τύραννου επί δύο έτη». Εκεί υπήρχαν πιστοί, και μάλιστα πάρα πολύ πιστοί. Τόσο δεν θεωρούσαν τον Ιησού ως κάτι το σπουδαίο, ώστε πρόσθεταν και το όνομα του Παύλου, επειδή νόμιζαν ότι αυτός ήταν κάποιος σπουδαίος σε αυτά. Αξίζει εδώ να θαυμάσει κανείς πώς ο δαίμονας εκείνος δεν συμπήραξε με την πλάνη των εξορκιστών, αλλά τους ήλεγξε και έκανε φανερή την απάτη τους. Μου φαίνεται ότι, επειδή θύμωσε πάρα πολύ, όπως όταν κάποιος που αντιμετωπίζει τον έσχατο κίνδυνο προκαλείται από κάποιον οικτρό και ταλαίπωρο άνθρωπο, θέλησε να ξεσπάσει όλο τον θυμό του πάνω του. Διότι, για να μη θεωρηθεί ότι καταφρονείται το όνομα του Ιησού, αφού πρώτα το ομολόγησε, κατόπιν έλαβε την εξουσία (εναντίον τους). Επειδή το ότι αυτό δεν αποτελούσε αδυναμία του ονόματος, αλλά οφειλόταν αποκλειστικά στη δική τους απάτη, αποδεικνύεται από το εξής: γιατί δεν συνέβαιναν αυτά στην περίπτωση του Παύλου; «Και ορμώντας», λέει, «ο άνθρωπος επάνω τους».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες