Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 19:26

Επειδή, λοιπόν, είχε υποσχεθεί να αναχωρήσει για την Κόρινθο, απολογείται για την καθυστέρησή του και αναφέρει πλέον τη δοκιμασία, διηγούμενος τα όσα συνέβησαν με τον Δημήτριο. Διότι αυτόν υπονοεί, όταν λέει ότι προκλήθηκε όχι μικρή ταραχή εξαιτίας της Οδού. Πάλι κίνδυνος, πάλι ταραχή. Βλέπεις την προκοπή του έργου; Γίνονταν διπλά θαύματα· εκείνοι όμως αντιλέγανε. Έτσι, μέσα από όλα αυτά, υφαίνονται τα γεγονότα. Διότι κάποιος ονόματι Δημήτριος, αργυροκόπος, που κατασκεύαζε αργυρούς ναούς της Αρτέμιδας, παρείχε στους τεχνίτες όχι μικρό κέρδος. Αφού συγκέντρωσε αυτούς και τους εργάτες που ασχολούνταν με τέτοια έργα, τους είπε: «Άνδρες, γνωρίζετε καλά ότι από αυτήν την εργασία προέρχεται η ευπορία μας. Και βλέπετε και ακούτε ότι όχι μόνο στην Έφεσο, αλλά σχεδόν σε όλη την Ασία, αυτός ο Παύλος έχει πείσει και έχει μεταστρέψει αρκετό πλήθος, λέγοντας ότι δεν είναι θεοί αυτοί που κατασκευάζονται από χέρια ανθρώπων. Και δεν κινδυνεύει μόνο αυτός ο δικός μας κλάδος να περιπέσει σε ανυποληψία, αλλά και το ιερό της μεγάλης θεάς Αρτέμιδας να θεωρηθεί ως ένα τίποτα, και να καθαιρεθεί το μεγαλείο της, το οποίο σέβεται ολόκληρη η Ασία και η οικουμένη». «Που κατασκεύαζε», λέει, «αργυρούς ναούς της Αρτέμιδας». Και πώς είναι δυνατόν να κατασκευάζονται αργυροί ναοί; Ίσως σαν μικρά κιβώρια· διότι μεγάλη ήταν η τιμή της στην Έφεσο, όπου, όταν πυρπολήθηκε το ιερό της, τόσο πολύ τους λύπησε, ώστε διέταξαν να μην αναφέρεται ούτε καν το όνομα εκείνου που το πυρπόλησε.

Και όμως, αυτοί μεν δεν λένε τίποτα, αυτός όμως· επειδή δε αυτοί ήταν μέτοχοι του επαγγέλματος, τους καθιστά μετόχους και της αναταραχής. Έπειτα αύξησε και τον κίνδυνο, προσθέτοντας ότι: «Κινδυνεύει για εμάς αυτός ο τομέας να περιέλθει σε ανυποληψία». Διότι σχεδόν με αυτό δηλώνει ότι από αυτή την τέχνη κινδυνεύουμε να περιπέσουμε σε λιμό. Καίτοι τα όσα ειπώθηκαν ήταν ικανά να τους οδηγήσουν στην ευσέβεια· αλλά, όντες κάπως ταλαίπωροι και ψυχροί, μάλλον ξεσηκώνονται και δεν κατανοούν ότι: «Αν ο άνθρωπος αυτός έχει τόση δύναμη, ώστε να μεταστρέψει τους πάντες, και κινδυνεύουν τα των θεών, πόσο μέγας είναι ο δικός του Θεός!» και ότι: «Πολύ περισσότερο θα μας δώσει εκείνα για τα οποία φοβόμαστε». Ήδη είχε προκαταλάβει τις ψυχές τους, λέγοντας ότι: «Δεν είναι θεοί αυτοί που κατασκευάζονται από χέρια ανθρώπων». Δες για ποιο πράγμα αγανακτούν οι Έλληνες· επειδή είπε ότι «Αυτοί που κατασκευάζονται από ανθρώπους δεν είναι θεοί». Παντού κατευθύνει τον λόγο προς το επάγγελμα. Έπειτα, θέτει στο τέλος εκείνο που τους λύπησε περισσότερο, λέγοντας: «Και δεν κινδυνεύει μόνο αυτός ο τομέας»· δηλαδή, για τα άλλα δεν γίνεται κανείς λόγος, αλλά «ότι κινδυνεύει να καθαιρεθεί και ο ναός της μεγάλης θεάς Αρτέμιδος». Έπειτα, για να μη φανεί ότι τα λέει αυτά προς χάριν χρηματικού κέρδους, δες τι προσθέτει: «Την οποία σέβεται η οικουμένη».

Διότι κάποιος αργυροκόπος, λέει, ονόματι Δημήτριος, αφού συγκέντρωσε τους εργάτες που ασχολούνταν με τέτοια έργα, είπε: «Άνδρες, γνωρίζετε και βλέπετε και ακούτε» — τόσο ολοφάνερο ήταν αυτό που συνέβαινε — «ότι αυτός ο Παύλος», λέει, «πείθοντας, μετέστρεψε αρκετό πλήθος». Επομένως όχι βίαια, εφόσον τους έπεισε· διότι έτσι πρέπει να πείθει κανείς μία πόλη. Έπειτα προσθέτει αυτό που τους έθιγε: Ότι δεν είναι θεοί αυτοί που κατασκευάζονται από ανθρώπινα χέρια. Τι σημαίνει αυτό; Ανατρέπει, λέει, τη δική μας τέχνη. Και για να μη συλλογιστούν και πουν, πώς ένας μόνο άνθρωπος έχει τόση δύναμη, και εφόσον έχει τόση δύναμη σε αυτόν θα πρέπει να υπακούμε, πρόσθεσε: Την οποία όλη η Ασία και η οικουμένη σέβεται. Νόμιζαν ότι με τη φωνή τους θα ορθώσουν τείχος ενάντια στο θείο Πνεύμα, καθώς ήταν Έλληνες. Από αυτήν την εργασία, λέει, προέρχεται η ευπορία μας.