Πρὶν ἢ ἐλθεῖν τὴν ἡμέραν Κυρίου τὴν μεγάλην καὶ ἐπιφανῆ. Μὴ γὰρ ἐπειδὴ ἀτιμωρητὶ νῦν ἁμαρτάνετε, φησὶ, θαρσήσητε. Ταῦτα δὴ προοίμιά ἐστι μεγάλης τινὸς ἡμέρας καὶ χαλεπῆς. Ὁρᾷς, πῶς αὐτῶν κατέσεισε τὴν ψυχὴν καὶ διεσάλευσε, καὶ τὸν γέλωτα μετέστρεψεν εἰς ἀπολογίαν; Εἰ γὰρ ταῦτα προοίμια τῆς ἡμέρας ἐκείνης, ἀνάγκη περὶ τῶν ἐσχάτων τὸν κίνδυνον ἐπηρτῆσθαι. Τί δαί; ἆρα λέγων τὰ φοβερὰ ἐπιμένει; Οὐδαμῶς. Ἀλλὰ τί; Πάλιν δίδωσιν αὐτοῖς ἀναπνεῦσαι, καί φησι· Καὶ ἔσται, πᾶς ὃς ἂν ἐπικαλέσηται τὸ ὄνομα Κυρίου, σωθήσεται.
Μετάφραση
«Πριν έλθει η ημέρα του Κυρίου, η μεγάλη και επιφανής». Μην παίρνετε θάρρος, λέγει, επειδή τώρα αμαρτάνετε ατιμώρητοι. Αυτά ακριβώς αποτελούν τα προοίμια κάποιας μεγάλης και φοβερής ημέρας. Βλέπεις πώς συγκλόνισε και συντάραξε την ψυχή τους, και μετέτρεψε τη χλεύη τους σε απολογία; Διότι, εάν αυτά είναι τα προοίμια εκείνης της ημέρας, κατ' ανάγκην ο κίνδυνος που επικρέμαται αφορά τα έσχατα. Τι λοιπόν; Άραγε επιμένει να λέγει αυτά τα φοβερά; Σε καμία περίπτωση. Αλλά τι κάνει; Τους δίδει και πάλι την ευκαιρία να ανασάνουν, και λέγει: «Και θα συμβεί, καθένας που θα επικαλεσθεί το όνομα του Κυρίου, θα σωθεί».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες