Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 2:25

Και προσαχθήκαμε ενώπιον του Πατρός εμείς που είχαμε εκδιωχθεί εξαιτίας της παράβασης του Αδάμ, και Τον βρήκαμε να μας υπερασπίζεται και να μας στηρίζει. [«Εκ δεξιών μου είναι». Αυτό εμπεριέχει προφανή έλεγχο της ανοησίας των Ιουδαίων. Διότι και ο κορυφαίος Πέτρος στις Πράξεις εφήρμοσε αυτά τα λόγια στον Χριστό.]

Ψαλμού ιε΄. — Ζ΄. Έβλεπα τον Κύριο ενώπιόν μου πάντοτε, διότι βρίσκεται στα δεξιά μου για να μην κλονιστώ. Γι' αυτό ευφράνθηκε η καρδιά μου και αγαλλίασε η γλώσσα μου, και επιπλέον και η σάρκα μου θα κατασκηνώσει με ελπίδα. Διότι δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον Άδη, ούτε θα επιτρέψεις στον όσιό σου να γνωρίσει τη φθορά. Μου γνώρισες οδούς ζωής, θα με γεμίσεις με ευφροσύνη ενώπιον του προσώπου σου. Το ότι δε και αυτά αναφέρονται στο πρόσωπο του Χριστού, το μαρτυρεί ο Πέτρος στις Πράξεις των Αποστόλων, λέγοντας τα εξής: «Τον Ιησού τον Ναζωραίο, άνδρα αποδεδειγμένο σε εμάς από τον Θεό με δυνάμεις, τέρατα και σημεία, τα οποία έκανε μέσω αυτού ο Θεός ανάμεσά σας, όπως και οι ίδιοι γνωρίζετε· αυτόν, σύμφωνα με την καθορισμένη βουλή και πρόγνωση του Θεού, αφού τον λάβατε ως παραδομένο, τον καρφώσατε διά χειρός ανόμων και τον θανατώσατε. Τον οποίον ο Θεός ανέστησε, λύνοντας τις οδύνες του θανάτου, καθότι δεν ήταν δυνατόν να κρατείται από αυτόν. Διότι ο Δαβίδ λέει: Έβλεπα τον Κύριο ενώπιόν μου διαπαντός».

Διότι ο Δαβίδ, λέγει, αναφέρεται σε αυτόν. Και πρόσεξε πώς πάλι η μαρτυρία είναι ταπεινή· για αυτόν ακριβώς τον λόγο άλλωστε την παρέλαβε από την αρχή, από τα πιο ταπεινά, για να δείξει ότι ο θάνατος δεν ήταν από εκείνα που προξενούν λύπη. «Έβλεπα», λέγει, «τον Κύριο διαρκώς μπροστά μου, διότι βρίσκεται στα δεξιά μου, για να μην κλονιστώ· διότι δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον άδη».

Και το δυσβάσταχτο γρήγορα παρήλθε. Διότι η μέριμνά τους παντού είναι να αποδείξουν ότι έχει πεθάνει. Ακόμη και αν εσείς το αρνηθείτε, λέει, εκείνοι θα το μαρτυρήσουν. Εκείνος δε που προκαλεί ταλαιπωρία στον θάνατο, πολύ περισσότερο θα μπορούσε να προκαλέσει σε αυτούς που τον σταύρωσαν· αλλά δεν λέει τίποτα τέτοιο, ότι δηλαδή μπορούσε να σας εξοντώσει, παρά απλώς και μόνο το άφησε να εννοηθεί. Εν τω μεταξύ μαθαίνουμε κι εμείς από τα λεγόμενα τι σημαίνει το να συγκρατεί. Διότι αυτός που βρίσκεται σε ωδίνες δεν συγκρατεί το κατεχόμενο, ούτε ενεργεί ο ίδιος, αλλά πάσχει και σπεύδει να το αποβάλει. Και ορθώς είπε: «Διότι ο Δαβίδ λέει γι' αυτόν», για να μην αποδώσεις το λεγόμενο στον ίδιο τον προφήτη. Βλέπεις πώς ερμηνεύει λοιπόν την προφητεία και την παρουσιάζει ολότελα ξεκάθαρη, φανερώνοντας πώς κάθισε στον θρόνο του; Διότι η κατά Πνεύμα βασιλεία βρίσκεται στους ουρανούς. Πρόσεξε πώς, μαζί με την ανάσταση, υπέδειξε και τη βασιλεία μέσα από το γεγονός της ανάστασης. Δείχνει ότι ο προφήτης βρισκόταν προ αυτής της ανάγκης· διότι για εκείνον αναφερόταν η προφητεία. Γιατί δεν είπε: «Περί της βασιλείας του», αλλά: «Περί της αναστάσεώς του»;

ζʹ. Εσύ όμως εξέτασε και από άλλη πλευρά, πώς δεν είναι πειστική η κατηγορία. Διότι τότε μεν, στην αρχή, όταν έλεγε: «Αυτόν τον Ιησού, τον οποίο εσείς σταυρώσατε, τον ανέστησε ο Θεός, λύνοντας τις ωδίνες του θανάτου», τότε βρισκόταν ανάμεσα σε εχθρούς, οι οποίοι διψούσαν ακόμη για φόνο, έβραζαν ακόμη από θυμό και ήθελαν ακόμη να κατασπαράξουν τους μαθητές. Επειδή βρισκόταν ακόμη στην ακμή του το πάθος τους, και η διάνοιά τους ήταν διογκωμένη από τον θυμό. Τώρα όμως, όταν ο Παύλος έγραφε αυτά, το κήρυγμα βρισκόταν ήδη στο δέκατο έβδομο έτος. Διότι, αφού είπε: «Μετά από τρία έτη ανέβηκα στα Ιεροσόλυμα», λέει πάλι ότι «Μετά από δεκατέσσερα έτη ανέβηκα στα Ιεροσόλυμα». Αυτός λοιπόν που δεν φοβήθηκε τότε στο ξεκίνημα του κηρύγματος, τώρα μετά από τόσο χρόνο φοβάται; Αυτός που δεν δείλιασε στα Ιεροσόλυμα, φοβάται στην Αντιόχεια; Αυτός που δεν πτοήθηκε τότε, όταν τον περικύκλωναν οι εχθροί, τώρα που δεν είναι παρόντες εχθροί, αλλά πιστοί και μαθητές, αγωνιά και φοβάται και δεν ορθοποδεί; Και πώς θα είχαν λογική αυτά, όταν δηλαδή η φωτιά άναβε και υψωνόταν προς τα πάνω να δείχνει τόλμη, ενώ όταν αυτή έσβησε και έγινε στάχτη να φοβάται και να τρέμει; Εάν ο Πέτρος ήταν δειλός και άνανδρος, στην αρχή του κηρύγματος, στη μητρόπολη των Ιουδαίων, όπου όλοι ήταν εχθροί, τότε θα έπρεπε να είχε φοβηθεί, και όχι μετά από τόσο χρόνο στην πλέον χριστιανική πόλη, ούτε ενώ ήταν παρόντες γνήσιοι φίλοι.