Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 2:26

3 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

διὰ τοῦτο εὐφράνθη ἡ καρδία μου καὶ ἠγαλλιάσατο ἡ γλῶσσά μου, ἔτι δὲ καὶ ἡ σάρξ μου κατασκηνώσει ἐπ᾿ ἐλπίδι,

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–3 από 3

Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὰς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων
Δαυῒδ γὰρ, φησὶ, λέγει εἰς αὐτόν. Καὶ ὅρα, πῶς πάλιν ἡ μαρτυρία ταπεινή· διὰ δὴ τοῦτο καὶ ἄνωθεν αὐτὴν ἀνέλαβεν ἀπὸ τῶν ταπεινοτέρων, ἵνα δείξῃ, ὅτι οὐ τῶν λυπούντων ἦν ὁ θάνατος. Προωρώμην, φησὶ, τὸν Κύριον ἐνώπιόν μου διὰ παντὸς, ὅτι ἐκ δεξιῶν μού ἐστιν, ἵνα μὴ σαλευθῶ· ὅτι οὐκ ἐγκαταλείψεις τὴν ψυχήν μου εἰς ᾄδου.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι ο Δαβίδ, λέγει, αναφέρεται σε αυτόν. Και πρόσεξε πώς πάλι η μαρτυρία είναι ταπεινή· για αυτόν ακριβώς τον λόγο άλλωστε την παρέλαβε από την αρχή, από τα πιο ταπεινά, για να δείξει ότι ο θάνατος δεν ήταν από εκείνα που προξενούν λύπη. «Έβλεπα», λέγει, «τον Κύριο διαρκώς μπροστά μου, διότι βρίσκεται στα δεξιά μου, για να μην κλονιστώ· διότι δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον άδη».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸ «Κατὰ πρόσωπον αὐτῷ ἀντέστην»
ζʹ. Σὺ δὲ καὶ ἑτέρωθεν σκόπει, πῶς οὐκ ἔστι πιθανὴ ἡ κατηγορία. Τότε μὲν γὰρ παρὰ τὴν ἀρχὴν, ὅτε ἔλεγε· Τοῦτον τὸν Ἰησοῦν, ὃν ὑμεῖς ἐσταυρώσατε, ἀνέστησεν ὁ Θεὸς, λύσας τὰς ὠδῖνας τοῦ θανάτου, τότε μεταξὺ ἐχθρῶν ἦν, ἔτι φονώντων, ἔτι τῷ θυμῷ ζεόντων, ἔτι βουλομένων διασπάσασθαι τοὺς μαθητάς. Ἤκμαζε γὰρ αὐτοῖς ἔτι τὸ πάθος, καὶ ᾤδει ἡ διάνοια τῷ θυμῷ. Νυνὶ δὲ, ὅτε ταῦτα Παῦλος ἔγραφεν, ἑπτὰ καὶ δέκατον ἔτος εἶχε τὸ κήρυγμα. Εἰπὼν γάρ· Μετὰ τρία ἔτη ἀνέβην εἰς Ἱεροσόλυμα, λέγει πάλιν, ὅτι Μετὰ δεκατέσσαρα ἔτη ἀνέβην εἰς Ἱεροσόλυμα. Ὁ τοίνυν τότε ἐν προοιμίοις τοῦ κηρύγματος μὴ φοβηθεὶς, νῦν μετὰ χρόνον τοσοῦτον φοβεῖται; ὁ ἐν Ἱεροσολύμοις μὴ δείσας, ἐν Ἀντιοχείᾳ δέδοικεν; ὁ, πολεμίων κυκλωσάντων αὐτὸν, μὴ πτοηθεὶς τότε, νῦν οὐδὲ πολεμίων παρόντων, ἀλλὰ πιστῶν καὶ μαθητῶν, ἀγωνιᾷ, καὶ δέδοικε, καὶ οὐκ ὀρθοποδεῖ; Καὶ πῶς ἂν ἔχοι ταῦτα λόγον, ἀναπτομένης μὲν τῆς πυρᾶς καὶ εἰς ὕψος ἐγειρομένης κατατολμᾷν, σβεσθεῖσαν δὲ καὶ γενομένην τέφραν δεδοικέναι καὶ τρέμειν; Εἰ δειλὸς ἦν καὶ ἄνανδρος ὁ Πέτρος, ἐν ἀρχῇ τοῦ κηρύγματος, ἐν τῇ μητροπόλει τῶν Ἰουδαίων, ὅπου πάντες ἦσαν οἱ πολέμιοι, τότε ἂν ἔδεισεν, οὐ μετὰ χρόνον τοσοῦτον ἐν τῇ χριστιανικωτάτῃ πόλει, οὐδὲ φίλων καὶ γνησίων παρόντων.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
ζʹ. Εσύ όμως εξέτασε και από άλλη πλευρά, πώς δεν είναι πειστική η κατηγορία. Διότι τότε μεν, στην αρχή, όταν έλεγε: «Αυτόν τον Ιησού, τον οποίο εσείς σταυρώσατε, τον ανέστησε ο Θεός, λύνοντας τις ωδίνες του θανάτου», τότε βρισκόταν ανάμεσα σε εχθρούς, οι οποίοι διψούσαν ακόμη για φόνο, έβραζαν ακόμη από θυμό και ήθελαν ακόμη να κατασπαράξουν τους μαθητές. Επειδή βρισκόταν ακόμη στην ακμή του το πάθος τους, και η διάνοιά τους ήταν διογκωμένη από τον θυμό. Τώρα όμως, όταν ο Παύλος έγραφε αυτά, το κήρυγμα βρισκόταν ήδη στο δέκατο έβδομο έτος. Διότι, αφού είπε: «Μετά από τρία έτη ανέβηκα στα Ιεροσόλυμα», λέει πάλι ότι «Μετά από δεκατέσσερα έτη ανέβηκα στα Ιεροσόλυμα». Αυτός λοιπόν που δεν φοβήθηκε τότε στο ξεκίνημα του κηρύγματος, τώρα μετά από τόσο χρόνο φοβάται; Αυτός που δεν δείλιασε στα Ιεροσόλυμα, φοβάται στην Αντιόχεια; Αυτός που δεν πτοήθηκε τότε, όταν τον περικύκλωναν οι εχθροί, τώρα που δεν είναι παρόντες εχθροί, αλλά πιστοί και μαθητές, αγωνιά και φοβάται και δεν ορθοποδεί; Και πώς θα είχαν λογική αυτά, όταν δηλαδή η φωτιά άναβε και υψωνόταν προς τα πάνω να δείχνει τόλμη, ενώ όταν αυτή έσβησε και έγινε στάχτη να φοβάται και να τρέμει; Εάν ο Πέτρος ήταν δειλός και άνανδρος, στην αρχή του κηρύγματος, στη μητρόπολη των Ιουδαίων, όπου όλοι ήταν εχθροί, τότε θα έπρεπε να είχε φοβηθεί, και όχι μετά από τόσο χρόνο στην πλέον χριστιανική πόλη, ούτε ενώ ήταν παρόντες γνήσιοι φίλοι.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος Εἰς τοὺς ψαλμούς
Διὰ τοῦτο εὐφράνθη ἡ καρδία μου, καὶ ἠγαλλιάσατο ἡ γλῶσσά μου» τῇ πατρικῇ παρεδρείᾳ, «ἔτι δὲ καὶ ἡ σάρξ μου κατασκηνώσει ἐπ’ ἐλπίδι» ἀναστάσεως τριήμερος ἐν τῷ τάφῳ· «ὅτι οὐκ ἐγκαταλείψεις τὴν ψυχήν μου εἰς ᾅδην, οὐδὲ δώσεις τὸν ὅσιόν σου ἰδεῖν διαφθοράν». «Ἐγνώρισάς μοι ὁδοὺς ζωῆς· πληρώσεις εὐφροσύνης μετὰ τοῦ προσώπου σου». Ταῦτα εἰς Χριστὸν οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι ἐρρητόρευσαν ἐν ταῖς Πράξεσιν· ὅτι Δαβὶδ θανὼν εἶδε διαφθοράν, περὶ Χριστοῦ δὲ προεφήτευεν «ὅτι οὐδὲ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ ἐν τῷ ᾅδῃ οὐ καταλειφθήσεται, οὐδὲ ἐν τῷ τάφῳ τὸ σῶμα αὐτοῦ διαφθορὰν ὑποστῇ». Τερπνότης καὶ θυμηδία ἐν τῇ δεξιᾷ σου, πάτερ, εἰς τέλος, ἐν ᾗ ἐγὼ καθεσθήσομαι ἀναληφθεὶς ἀπὸ γῆς μετὰ σαρκός, πρὸς σὲ τὸν Πατέρα μου.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Γι' αυτό ευφράνθηκε η καρδιά μου και αγαλλίασε η γλώσσα μου» χάρη στην παρακαθίδρυση δίπλα στον Πατέρα, «ακόμη δε και η σάρκα μου θα κατασκηνώσει με την ελπίδα» της αναστάσεως, ευρισκόμενη τριήμερη μέσα στον τάφο· «διότι δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον άδη, ούτε θα επιτρέψεις στον όσιό σου να δει φθορά». «Μου γνώρισες οδούς ζωής· θα με γεμίσεις ευφροσύνη με την παρουσία του προσώπου σου». Αυτά ανέπτυξαν ρητορικά για τον Χριστό οι άγιοι απόστολοι στις Πράξεις· ότι δηλαδή ο Δαβίδ, αφού πέθανε, είδε φθορά, ενώ προφήτευε για τον Χριστό «ότι ούτε η ψυχή του θα εγκαταλειφθεί στον άδη, ούτε το σώμα του θα υποστεί φθορά μέσα στον τάφο». Τερπνότητα και αγαλλίαση υπάρχει στα δεξιά σου, Πατέρα, έως τέλους, εκεί όπου εγώ θα καθίσω, όταν αναληφθώ από τη γη μαζί με τη σάρκα μου, προς εσένα, τον Πατέρα μου.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες