Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 2:27

Προσεύχεται, λοιπόν, ο Προφήτης ενώ βρισκόταν μέσα στο κήτος. Και ενώ ο τύπος είναι ανθρώπινος, η αληθινή εικόνα του πράγματος, δηλαδή ο Χριστός, φαινόταν πριν από τον τίμιο σταυρό, σχεδόν όταν άρχιζε πλέον το πάθος, να λέει προς τον Πατέρα στους ουρανούς: «Εάν είναι δυνατόν, ας παρέλθει από εμένα αυτό το ποτήριο», και κυριεύτηκε από φόβο και αγωνία. Το αν βέβαια, όταν έφτασε στους καταχθόνιους τόπους, είπε κάτι από τα ανθρώπινα, ο ίδιος θα το γνώριζε· διότι είναι επισφαλές να αποφανθούμε. Όμως, βρίσκουμε τον θεσπέσιο Πέτρο να του αποδίδει τα όσα ειπώθηκαν μέσω της φωνής του Δαβίδ: «Γι' αυτό δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον άδη, ούτε θα επιτρέψεις στον όσιό σου να δει φθορά». Διότι η σάρκα του δεν είδε φθορά.

«Διότι δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον άδη.» Όπως ακριβώς οι ψυχές των δικαίων μαζί με τον Σωτήρα ανέβηκαν πορευόμενες από τα κατώτερα μέρη. «Διότι συγκεντρώθηκαν στ' αλήθεια εναντίον του αγίου παιδός σου Ιησού.» Αποκαλεί Κύριο τον Πατέρα, και εύλογα Χριστό τον Υιό· διότι με την επιβουλή κατά του Μονογενούς, συνέπλεξε και τον Πατέρα, ως υβριζόμενο στο πρόσωπό του, επειδή, με την ευδοκία του Πατέρα, ο Μονογενής επιτέλεσε όλο το μυστήριο για χάρη μας. «Κράζοντας δε με φωνή.» Διότι, ενώ ήταν φτωχός ανάμεσα στους Ιουδαίους εξαιτίας της δικής τους απιστίας, τον έκανε να πλουτήσει ανάμεσα στα έθνη, τοποθετώντας τον στα δεξιά του, πράγμα το οποίο εσύ μεν θεωρείς ταπεινό, αλλά είναι σφόδρα υψηλό και μπορεί να λεχθεί μόνο για τον Υιό ως Θεό και ομοούσιο. Διότι, όπως ακριβώς ο Υιός δεν κάθεται μόνο στα δεξιά του Πατέρα, αλλά και στέκεται στα δεξιά. Επειδή λέει ο Στέφανος: Είδα τους ουρανούς ανοιγμένους· έτσι και ο Πατέρας λέγεται ότι στέκεται στα δεξιά του Υιού, για να μάθουμε εμείς τη μία αξία του Υιού και του Πατέρα. «Όπως είναι γραμμένο και στον ψαλμό: Υιός μου είσαι εσύ, εγώ σήμερα σε γέννησα.» Αυτά τα λόγια ταιριάζουν βεβαίως στην ενανθρώπηση του Χριστού, η οποία έλαβε χώρα μέσα στον χρόνο. Διότι το σήμερα και το αύριο είναι δηλωτικά των ημερών. Επειδή γεννάται αχρόνως από τον Πατέρα, όπως ομολογούν ακόμη και τα παιδιά των αιρετικών. «Δεν θα επιτρέψεις στον όσιό σου να γνωρίσει τη φθορά.»

Διότι ο Δαβίδ, λέγει, αναφέρεται σε αυτόν. Και πρόσεξε πώς πάλι η μαρτυρία είναι ταπεινή· για αυτόν ακριβώς τον λόγο άλλωστε την παρέλαβε από την αρχή, από τα πιο ταπεινά, για να δείξει ότι ο θάνατος δεν ήταν από εκείνα που προξενούν λύπη. «Έβλεπα», λέγει, «τον Κύριο διαρκώς μπροστά μου, διότι βρίσκεται στα δεξιά μου, για να μην κλονιστώ· διότι δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον άδη».

ζʹ. Εσύ όμως εξέτασε και από άλλη πλευρά, πώς δεν είναι πειστική η κατηγορία. Διότι τότε μεν, στην αρχή, όταν έλεγε: «Αυτόν τον Ιησού, τον οποίο εσείς σταυρώσατε, τον ανέστησε ο Θεός, λύνοντας τις ωδίνες του θανάτου», τότε βρισκόταν ανάμεσα σε εχθρούς, οι οποίοι διψούσαν ακόμη για φόνο, έβραζαν ακόμη από θυμό και ήθελαν ακόμη να κατασπαράξουν τους μαθητές. Επειδή βρισκόταν ακόμη στην ακμή του το πάθος τους, και η διάνοιά τους ήταν διογκωμένη από τον θυμό. Τώρα όμως, όταν ο Παύλος έγραφε αυτά, το κήρυγμα βρισκόταν ήδη στο δέκατο έβδομο έτος. Διότι, αφού είπε: «Μετά από τρία έτη ανέβηκα στα Ιεροσόλυμα», λέει πάλι ότι «Μετά από δεκατέσσερα έτη ανέβηκα στα Ιεροσόλυμα». Αυτός λοιπόν που δεν φοβήθηκε τότε στο ξεκίνημα του κηρύγματος, τώρα μετά από τόσο χρόνο φοβάται; Αυτός που δεν δείλιασε στα Ιεροσόλυμα, φοβάται στην Αντιόχεια; Αυτός που δεν πτοήθηκε τότε, όταν τον περικύκλωναν οι εχθροί, τώρα που δεν είναι παρόντες εχθροί, αλλά πιστοί και μαθητές, αγωνιά και φοβάται και δεν ορθοποδεί; Και πώς θα είχαν λογική αυτά, όταν δηλαδή η φωτιά άναβε και υψωνόταν προς τα πάνω να δείχνει τόλμη, ενώ όταν αυτή έσβησε και έγινε στάχτη να φοβάται και να τρέμει; Εάν ο Πέτρος ήταν δειλός και άνανδρος, στην αρχή του κηρύγματος, στη μητρόπολη των Ιουδαίων, όπου όλοι ήταν εχθροί, τότε θα έπρεπε να είχε φοβηθεί, και όχι μετά από τόσο χρόνο στην πλέον χριστιανική πόλη, ούτε ενώ ήταν παρόντες γνήσιοι φίλοι.

«Γι' αυτό ευφράνθηκε η καρδιά μου και αγαλλίασε η γλώσσα μου» χάρη στην παρακαθίδρυση δίπλα στον Πατέρα, «ακόμη δε και η σάρκα μου θα κατασκηνώσει με την ελπίδα» της αναστάσεως, ευρισκόμενη τριήμερη μέσα στον τάφο· «διότι δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον άδη, ούτε θα επιτρέψεις στον όσιό σου να δει φθορά». «Μου γνώρισες οδούς ζωής· θα με γεμίσεις ευφροσύνη με την παρουσία του προσώπου σου». Αυτά ανέπτυξαν ρητορικά για τον Χριστό οι άγιοι απόστολοι στις Πράξεις· ότι δηλαδή ο Δαβίδ, αφού πέθανε, είδε φθορά, ενώ προφήτευε για τον Χριστό «ότι ούτε η ψυχή του θα εγκαταλειφθεί στον άδη, ούτε το σώμα του θα υποστεί φθορά μέσα στον τάφο». Τερπνότητα και αγαλλίαση υπάρχει στα δεξιά σου, Πατέρα, έως τέλους, εκεί όπου εγώ θα καθίσω, όταν αναληφθώ από τη γη μαζί με τη σάρκα μου, προς εσένα, τον Πατέρα μου.