Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 2:32

Διότι η πεσμένη σκηνή του εκ σπέρματος Δαβίδ κατά σάρκα Χριστού, εγέρθηκε πρώτη προς αφθαρσία μέσω της δυνάμεως του Θεού και Πατρός, σύμφωνα με αυτό που ειπώθηκε προς τους Ιουδαίους από έναν εκ των αποστόλων γι' αυτόν: «Αυτόν, αφού σας παραδόθηκε με την ορισμένη βουλή και πρόγνωση του Θεού, τον πιάσατε και δια χειρός ανόμων τον καρφώσατε και τον αναιρέσατε, τον οποίο ο Θεός ανέστησε, λύνοντας τις ωδίνες του θανάτου, καθότι δεν ήταν δυνατόν να κρατείται από αυτόν»· και πάλι: «Αυτόν τον Ιησού τον ανέστησε ο Θεός, του οποίου όλοι εμείς είμαστε μάρτυρες». Διότι το ότι είναι συνήθεια στην Αγία Γραφή να αποκαλείται Δαβίδ ο εκ του Δαβίδ κατά σάρκα Χριστός, δεν είναι καθόλου δύσκολο να το κατανοήσει κανείς. <Αφού είπε αυτά, ο ίδιος έμεινε στη Γαλιλαία· όταν όμως ανέβηκαν οι αδελφοί του στην εορτή, τότε και αυτός ανέβηκε, όχι φανερά, αλλά σαν στα κρυφά.> Παραμένει στη Γαλιλαία, και απομακρυσμένος από τη χώρα των Ιουδαίων, ο Χριστός διαβιεί πιο ευχάριστα και με μεγαλύτερη ασφάλεια, ώστε πάλι το πλήθος των εθνών να φανεί πιο ευγενές από εκείνους που θεωρούνται νομομαθείς, αν και είναι εντελώς ακατήχητο λόγω της πλάνης που το κατέχει ακόμη. Και φανερώνει μέσω αυτού και τη δίκαιη αγάπη προς αυτά τα έθνη, και την απόλυτα δικαιολογημένη αποστροφή προς εκείνους εξ Ισραήλ.

Διότι, αφού ανέλυσε στον λαό τα του ψαλμού και δίδαξε ότι αυτά τα λεγόμενα αναφέρονται στον Σωτήρα, στη συνέχεια προσθέτει και λέει: «Άνδρες αδελφοί, μου επιτρέπεται να σας μιλήσω με παρρησία για τον πατριάρχη Δαβίδ, ότι και πέθανε και ετάφη· και το μνήμα του βρίσκεται ανάμεσά μας μέχρι τη σημερινή ημέρα. Επειδή, λοιπόν, ήταν προφήτης και γνώριζε ότι ο Θεός του ορκίστηκε με όρκο πως από τον καρπό της οσφύος του θα αναστήσει κατά σάρκα τον Χριστό, για να τον καθίσει στον θρόνο του, έχοντας προΐδει αυτά, μίλησε για την ανάσταση του Χριστού, ότι ούτε εγκαταλείφθηκε στον άδη ούτε η σάρκα του είδε φθορά. Αυτόν τον Ιησού ανέστησε ο Θεός, για το οποίο όλοι εμείς είμαστε μάρτυρες». Αφού ειπώθηκαν αυτά με αυτόν τον τρόπο, θα ήταν περιττό στο εξής να αναζητούμε σε ποιον πρέπει να αποδώσουμε την προφητεία, εφόσον έχουμε πλέον διδαχθεί από έναν τόσο σπουδαίο μάρτυρα.

Μεγάλο ήταν αυτό. Πώς όμως κάθισε επί του θρόνου; Ως βασιλιάς των Ιουδαίων. Εάν δε των Ιουδαίων, πολύ περισσότερο εκείνων που τον σταύρωσαν. Διότι, λέγει, η σάρκα του δεν γνώρισε φθορά. Αυτό φαίνεται μεν να υπολείπεται της αναστάσεως, εντούτοις είναι το ίδιο. Αυτόν τον Ιησού ανέστησε ο Θεός. Πρόσεξε πώς δεν τον ονομάζει διαφορετικά. Για αυτό το γεγονός όλοι εμείς είμαστε μάρτυρες. Αφού λοιπόν υψώθηκε στα δεξιά του Θεού. Πάλι καταφεύγει στον Πατέρα, αν και αρκούσε να πει το προηγούμενο· αλλά γνωρίζει πόση σημασία έχει αυτό. Εδώ υπαινίχθηκε και την ανάληψη, και το ότι βρίσκεται στους ουρανούς, αλλά ούτε αυτό το λέει φανερά. Και αφού έλαβε, λέγει, την επαγγελία του Αγίου Πνεύματος. Πρόσεξε πώς, όταν ξεκινούσε, δεν είπε ότι ο ίδιος το έστειλε, αλλά ο Πατέρας· επειδή όμως υπενθύμισε τα θαύματά του και όσα έγιναν σε αυτόν από τους Ιουδαίους, και αφού μίλησε για την ανάσταση, λαμβάνοντας πλέον θάρρος εισάγει και τον λόγο για αυτά, παρουσιάζοντάς τους πάλι ως μάρτυρες μέσω αμφοτέρων των αισθήσεων· και την μεν ανάσταση την μνημονεύει συνεχώς, ενώ το τόλμημά τους μία μόνο φορά, για να μην τους επιβαρύνει. Και αφού έλαβε, λέγει, την επαγγελία του Αγίου Πνεύματος.

Σεβάσου την προσωνυμία του Δεσπότου, την οποία απέδωσε στον μαθητή. Δειλός ο Πέτρος και άνανδρος; Και ποιος θα σε ανεχθεί να λες τέτοια πράγματα; Δεν μαρτυρούν κάτι τέτοιο γι' αυτόν τα Ιεροσόλυμα, ούτε εκείνο το πρώτο θέατρο, ούτε η Εκκλησία, στην οποία πρώτος όρμησε και πρώτος εξέφερε εκείνη τη μακάρια φωνή, και είπε: «Αυτόν τον Ιησού ανέστησε ο Θεός, λύνοντας τις ωδίνες του θανάτου». Και πάλι: «Διότι δεν ανέβηκε ο Δαβίδ στον ουρανό. Αλλά ο ίδιος λέει, "Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου, κάθισε στα δεξιά μου, έως ότου θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιο των ποδιών σου"».

ζʹ. Εσύ όμως εξέτασε και από άλλη πλευρά, πώς δεν είναι πειστική η κατηγορία. Διότι τότε μεν, στην αρχή, όταν έλεγε: «Αυτόν τον Ιησού, τον οποίο εσείς σταυρώσατε, τον ανέστησε ο Θεός, λύνοντας τις ωδίνες του θανάτου», τότε βρισκόταν ανάμεσα σε εχθρούς, οι οποίοι διψούσαν ακόμη για φόνο, έβραζαν ακόμη από θυμό και ήθελαν ακόμη να κατασπαράξουν τους μαθητές. Επειδή βρισκόταν ακόμη στην ακμή του το πάθος τους, και η διάνοιά τους ήταν διογκωμένη από τον θυμό. Τώρα όμως, όταν ο Παύλος έγραφε αυτά, το κήρυγμα βρισκόταν ήδη στο δέκατο έβδομο έτος. Διότι, αφού είπε: «Μετά από τρία έτη ανέβηκα στα Ιεροσόλυμα», λέει πάλι ότι «Μετά από δεκατέσσερα έτη ανέβηκα στα Ιεροσόλυμα». Αυτός λοιπόν που δεν φοβήθηκε τότε στο ξεκίνημα του κηρύγματος, τώρα μετά από τόσο χρόνο φοβάται; Αυτός που δεν δείλιασε στα Ιεροσόλυμα, φοβάται στην Αντιόχεια; Αυτός που δεν πτοήθηκε τότε, όταν τον περικύκλωναν οι εχθροί, τώρα που δεν είναι παρόντες εχθροί, αλλά πιστοί και μαθητές, αγωνιά και φοβάται και δεν ορθοποδεί; Και πώς θα είχαν λογική αυτά, όταν δηλαδή η φωτιά άναβε και υψωνόταν προς τα πάνω να δείχνει τόλμη, ενώ όταν αυτή έσβησε και έγινε στάχτη να φοβάται και να τρέμει; Εάν ο Πέτρος ήταν δειλός και άνανδρος, στην αρχή του κηρύγματος, στη μητρόπολη των Ιουδαίων, όπου όλοι ήταν εχθροί, τότε θα έπρεπε να είχε φοβηθεί, και όχι μετά από τόσο χρόνο στην πλέον χριστιανική πόλη, ούτε ενώ ήταν παρόντες γνήσιοι φίλοι.