Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 2:42

Διότι, με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος και με τη θέληση του Πατρός και του Υιού, ο Πέτρος, αφού στάθηκε μαζί με τους έντεκα και ύψωσε τη φωνή του (σύμφωνα με αυτό που έχει ειπωθεί: ύψωσε με δύναμη τη φωνή σου εσύ που ευαγγελίζεσαι την Ιερουσαλήμ), αλίευσε με το νοητό δίχτυ των λόγων περίπου τρεις χιλιάδες ψυχές, καθώς τόσο πολλή χάρη ενεργούσε ταυτόχρονα σε όλους τους αποστόλους, ώστε από εκείνους τους Ιουδαίους που σταύρωσαν τον Χριστό να πιστέψουν τόσοι πολλοί και να βαπτιστούν στο όνομα του Χριστού και να παραμένουν προσηλωμένοι στη διδασκαλία των αποστόλων και στις προσευχές.

Δύο είναι οι αρετές: και η εγκαρτέρηση, και η ομοψυχία. Και αυτό το λέει, για να δείξει ότι τους δίδασκαν για πολύ χρόνο. Και στην κοινωνία, και στην κλάση του άρτου, και στην προσευχή. Όλα, λέει, τα έκαναν από κοινού, όλα με εγκαρτέρηση. Και κυρίευσε φόβος κάθε ψυχή από εκείνους που πίστεψαν, και πολλά τέρατα και σημεία γίνονταν μέσω των αποστόλων. Εύλογα. Διότι δεν τους περιφρονούσαν σαν να ήταν τυχαίοι, ούτε έστρεφαν την προσοχή τους στα ορατά, αλλά η διάνοιά τους ήταν φλογισμένη.

Αλλά ας εξετάσουμε από την αρχή τα όσα ειπώθηκαν. «Ήταν», λέει, «αφοσιωμένοι στη διδασκαλία». Από αυτό είναι φανερό ότι δεν διδάσκονταν μόνο μία ημέρα, ούτε δύο και τρεις, αλλά για πολλές ημέρες, εφόσον είχαν μεταβεί σε έναν άλλο τρόπο ζωής. Και κατέλαβε φόβος κάθε ψυχή. Αν κάθε ψυχή, τότε και εκείνους που δεν είχαν πιστέψει. Είναι φυσικό εξάλλου να αισθάνθηκαν κάτι τέτοιο, βλέποντας μια τόσο μεγάλη και αθρόα μεταβολή· ίσως μάλιστα και εξαιτίας των σημείων. Δεν είπε «Μαζί», αλλά «Ομοθυμαδόν», επειδή είναι δυνατόν κάποιοι να βρίσκονται μαζί, όχι όμως και ομοθυμαδόν, αφού είναι χωρισμένοι στις γνώμες τους. Και τους προέτρεπε με τα λόγια του. Αλλά ούτε και εδώ αναφέρει το περιεχόμενο της διδασκαλίας, συντομεύοντας τον λόγο· μπορούμε όμως να κατανοήσουμε ότι τους έτρεφαν με την πνευματική τροφή όπως τα μικρά παιδιά. Και έγιναν, λοιπόν, ξαφνικά άγγελοι. Και τα μοίραζαν ανάλογα με την ανάγκη που είχε ο καθένας. Είδαν ότι τα πνευματικά αγαθά είναι κοινά, και κανείς δεν έχει περισσότερα από τον άλλον, και γρήγορα προχώρησαν στο να διανέμουν τα υπάρχοντά τους σε όλους. Όλοι δε οι πιστοί ήταν επί το αυτό. Το ότι όμως δεν ήταν επί το αυτό από άποψη τόπου, είναι φανερό από εκείνα που πρόσθεσε λέγοντας: «Και τα είχαν όλα κοινά».

Εάν δε υπήρχε και εκείνη η διαφορά του άρτου μεταξύ τους, η οποία έγκειται στην παρουσία ή την έλλειψη ζύμης, το Άγιο Πνεύμα που μίλησε μέσω αυτών θα είχε οικονομήσει ώστε να επισημανθεί και αυτή από κάποιον από τους ευαγγελιστές. Μάλιστα δε, οι απόστολοι έδειξαν ποια αντίληψη έχουν περί του άρτου· όταν ο Κύριος τους παρήγγειλε να προσέχουν από τη ζύμη των Φαρισαίων και των Σαδδουκαίων, αυτοί υπέθεσαν ότι τους μιλούσε για άρτους, ταυτίζοντας τη ζύμη με τον άρτο. Και βεβαίως και ο ίδιος ο Σωτήρας, αν και τους απευθύνθηκε με επικριτικό τρόπο επειδή δεν ανυψώθηκαν στο πνευματικό νόημα του λόγου, αλλά προσκόλλησαν τη διάνοιά τους στην αισθητή ζύμη, εντούτοις τους το επικυρώνει, αποκαλώντας αντίστοιχα τη ζύμη άρτο. Διότι λέγει: «Ακόμη δεν κατανοείτε ούτε αντιλαμβάνεστε ότι δεν σας μίλησα για τη ζύμη του άρτου;». Έτσι και στις Πράξεις των Αποστόλων, βρίσκονται να τηρούν την παράδοση του Κυρίου τόσο οι απόστολοι όσο και όλοι εκείνοι που προστίθεντο στην πίστη μέσω αυτών. Διότι αναφέρει: «Προσκαρτερούσαν στη διδαχή των αποστόλων και στην κοινωνία και στην κλάση του άρτου». Και λίγο πιο κάτω: «Και κόβοντας τον άρτο κατ' οίκον, συμμετείχαν στην τροφή». Και πάλι: «Όταν συνάχθηκαν οι μαθητές για την κλάση του άρτου, ο Παύλος τους μιλούσε»· και μετά την αναζωογόνηση του νεαρού που είχε πέσει από το υπερώο και είχε ξεψυχήσει, αφού ανέβηκε και έκοψε άρτο και γεύτηκε, και αφού συνομίλησε για αρκετή ώρα μέχρι την αυγή, τότε αναχώρησε.