Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 2:43

Δύο είναι οι αρετές: και η εγκαρτέρηση, και η ομοψυχία. Και αυτό το λέει, για να δείξει ότι τους δίδασκαν για πολύ χρόνο. Και στην κοινωνία, και στην κλάση του άρτου, και στην προσευχή. Όλα, λέει, τα έκαναν από κοινού, όλα με εγκαρτέρηση. Και κυρίευσε φόβος κάθε ψυχή από εκείνους που πίστεψαν, και πολλά τέρατα και σημεία γίνονταν μέσω των αποστόλων. Εύλογα. Διότι δεν τους περιφρονούσαν σαν να ήταν τυχαίοι, ούτε έστρεφαν την προσοχή τους στα ορατά, αλλά η διάνοιά τους ήταν φλογισμένη.

Αλλά ας εξετάσουμε από την αρχή τα όσα ειπώθηκαν. «Ήταν», λέει, «αφοσιωμένοι στη διδασκαλία». Από αυτό είναι φανερό ότι δεν διδάσκονταν μόνο μία ημέρα, ούτε δύο και τρεις, αλλά για πολλές ημέρες, εφόσον είχαν μεταβεί σε έναν άλλο τρόπο ζωής. Και κατέλαβε φόβος κάθε ψυχή. Αν κάθε ψυχή, τότε και εκείνους που δεν είχαν πιστέψει. Είναι φυσικό εξάλλου να αισθάνθηκαν κάτι τέτοιο, βλέποντας μια τόσο μεγάλη και αθρόα μεταβολή· ίσως μάλιστα και εξαιτίας των σημείων. Δεν είπε «Μαζί», αλλά «Ομοθυμαδόν», επειδή είναι δυνατόν κάποιοι να βρίσκονται μαζί, όχι όμως και ομοθυμαδόν, αφού είναι χωρισμένοι στις γνώμες τους. Και τους προέτρεπε με τα λόγια του. Αλλά ούτε και εδώ αναφέρει το περιεχόμενο της διδασκαλίας, συντομεύοντας τον λόγο· μπορούμε όμως να κατανοήσουμε ότι τους έτρεφαν με την πνευματική τροφή όπως τα μικρά παιδιά. Και έγιναν, λοιπόν, ξαφνικά άγγελοι. Και τα μοίραζαν ανάλογα με την ανάγκη που είχε ο καθένας. Είδαν ότι τα πνευματικά αγαθά είναι κοινά, και κανείς δεν έχει περισσότερα από τον άλλον, και γρήγορα προχώρησαν στο να διανέμουν τα υπάρχοντά τους σε όλους. Όλοι δε οι πιστοί ήταν επί το αυτό. Το ότι όμως δεν ήταν επί το αυτό από άποψη τόπου, είναι φανερό από εκείνα που πρόσθεσε λέγοντας: «Και τα είχαν όλα κοινά».