Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 2:44

Ποιον, λοιπόν, θα νίψεις; Ποιον θα διακονήσεις; Ποιου θα γίνεις ο έσχατος, εάν ζεις ολομόναχος; Και το καλό και τερπνό, δηλαδή η κοινή συμβίωση των αδελφών, την οποία το Άγιο Πνεύμα παρομοιάζει με το μύρο που ευωδιάζει από την κεφαλή του αρχιερέα, πώς θα εκπληρωθεί στην απομονωμένη ζωή; Επομένως, στάδιο πνευματικού αγώνα, και ασφαλής οδός προκοπής, και διαρκής γυμνασία, και εφαρμογή των εντολών του Κυρίου είναι η κοινή κατοίκηση των αδελφών. Αυτή, αφενός έχει ως σκοπό τη δόξα του Θεού, σύμφωνα με την εντολή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος είπε: «Έτσι ας λάμψει το φως σας μπροστά στους ανθρώπους, για να δουν τα καλά σας έργα και να δοξάσουν τον Πατέρα σας που είναι στους ουρανούς». Αφετέρου, διασώζει τα γνωρίσματα των αγίων που περιγράφονται στις Πράξεις των Αποστόλων, για τους οποίους έχει γραφτεί: «Όλοι δε οι πιστοί ήταν συγκεντρωμένοι στο ίδιο μέρος και τα είχαν όλα κοινά»· και πάλι: «Στο πλήθος των πιστών υπήρχε μία καρδιά και μία ψυχή· και κανένας δεν έλεγε ότι κάτι από τα υπάρχοντά του ήταν αποκλειστικά δικό του, αλλά τα είχαν όλα κοινά».

Και εφόσον για τους αγίους στις Πράξεις πολλές φορές μαρτυρείται, για τους οποίους έχει γραφτεί, άλλοτε μεν ότι «το πλήθος εκείνων που πίστεψαν είχε μία καρδιά και μία ψυχή», άλλοτε δε ότι «όλοι όσοι πίστεψαν βρίσκονταν στο ίδιο μέρος και τα είχαν όλα κοινά», είναι προφανές ότι δεν υπήρχε καμία διάσταση μεταξύ τους, ούτε ζούσε ο καθένας εξαρτώμενος από τη δική του εξουσία, αλλά όλοι καθοδηγούνταν από μία και την αυτή φροντίδα. Και αυτά συνέβαιναν σε ένα σύνολο πέντε χιλιάδων τον αριθμό, μεταξύ των οποίων ίσως δεν ήταν λίγα εκείνα που, κατά τον ανθρώπινο λογισμό, φαίνονταν να εμποδίζουν τη μεταξύ τους συνάφεια. Όπου, όμως, ο αριθμός αυτών που βρίσκονται σε κάθε κώμη είναι τόσο μειωμένος, ποιος λόγος επιτρέπει να παραμένουν χωρισμένοι ο ένας από τον άλλον;

Επειδή δε εξ αρχής ο Πέτρος ήταν χειμαρρώδης στον λόγο του, και φανέρωνε τις επαγγελίες και τα μελλοντικά, εύλογα κατεπλάγησαν από φόβο, και τα θαύματα επιβεβαίωναν τα λεγόμενά του. Όπως ακριβώς, λοιπόν, και στην περίπτωση του Χριστού υπήρξαν πρώτα σημεία, έπειτα διδασκαλία, έπειτα θαύματα· έτσι και τώρα. Όλοι δε οι πιστεύοντες ήσαν επί το αυτό και είχαν τα πάντα κοινά. Δες αμέσως πόση είναι η πρόοδος. Διότι η κοινωνία δεν υπήρχε μόνο στις προσευχές, ούτε στη διδασκαλία, αλλά και στον τρόπο της ζωής. Και πωλούσαν τα κτήματα και τα υπάρχοντά τους, και τα μοίραζαν σε όλους, ανάλογα με την ανάγκη που είχε ο καθένας.

Όλοι δε οι πιστοί βρίσκονταν μαζί. Τόσο καλό είναι παντού η ομόνοια. Και με άλλα λόγια έδωσε τη μαρτυρία του. Αυτό το είπε, δεικνύοντας ότι δεν αρκούσαν όσα είχαν λεχθεί· ή και ότι εκείνα μεν ειπώθηκαν για να οδηγηθούν στην πίστη, ενώ αυτά για το τι οφείλει να πράττει ο πιστός.

Αλλά ας εξετάσουμε από την αρχή τα όσα ειπώθηκαν. «Ήταν», λέει, «αφοσιωμένοι στη διδασκαλία». Από αυτό είναι φανερό ότι δεν διδάσκονταν μόνο μία ημέρα, ούτε δύο και τρεις, αλλά για πολλές ημέρες, εφόσον είχαν μεταβεί σε έναν άλλο τρόπο ζωής. Και κατέλαβε φόβος κάθε ψυχή. Αν κάθε ψυχή, τότε και εκείνους που δεν είχαν πιστέψει. Είναι φυσικό εξάλλου να αισθάνθηκαν κάτι τέτοιο, βλέποντας μια τόσο μεγάλη και αθρόα μεταβολή· ίσως μάλιστα και εξαιτίας των σημείων. Δεν είπε «Μαζί», αλλά «Ομοθυμαδόν», επειδή είναι δυνατόν κάποιοι να βρίσκονται μαζί, όχι όμως και ομοθυμαδόν, αφού είναι χωρισμένοι στις γνώμες τους. Και τους προέτρεπε με τα λόγια του. Αλλά ούτε και εδώ αναφέρει το περιεχόμενο της διδασκαλίας, συντομεύοντας τον λόγο· μπορούμε όμως να κατανοήσουμε ότι τους έτρεφαν με την πνευματική τροφή όπως τα μικρά παιδιά. Και έγιναν, λοιπόν, ξαφνικά άγγελοι. Και τα μοίραζαν ανάλογα με την ανάγκη που είχε ο καθένας. Είδαν ότι τα πνευματικά αγαθά είναι κοινά, και κανείς δεν έχει περισσότερα από τον άλλον, και γρήγορα προχώρησαν στο να διανέμουν τα υπάρχοντά τους σε όλους. Όλοι δε οι πιστοί ήταν επί το αυτό. Το ότι όμως δεν ήταν επί το αυτό από άποψη τόπου, είναι φανερό από εκείνα που πρόσθεσε λέγοντας: «Και τα είχαν όλα κοινά».

Οι πρόγονοί σας, λέει, και οι πατέρες σας πουλούσαν και τις περιουσίες τους και τα κτήματα και τα υπάρχοντά τους, και τα είχαν όλα κοινά, και είχαν πολλή αγάπη μεταξύ τους· εσείς όμως, ενώ οφείλατε να τους μιμηθείτε, όχι μόνο δεν πράξατε τίποτα τέτοιο, αλλά ακόμη και εκείνο το μοναδικό που είχατε, και αυτό το χάσατε, δηλαδή τα συμπόσια που τελούνταν κατά τη σύναξη· γι' αυτό λέει: Ότι δεν συνέρχεστε για το καλύτερο, αλλά για το χειρότερο.