Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 2:45

Διότι, βεβαίως, και στις αναμφισβήτητες Πράξεις των Αποστόλων αναφέρεται ότι όλοι οι ακόλουθοι των αποστόλων, πουλώντας τα κτήματα και τα υπάρχοντά τους, τα μοίραζαν σε όλους, ανάλογα με την ανάγκη που είχε ο καθένας, ώστε να μην υπάρχει κανένας στερημένος ανάμεσά τους. Όσοι, λοιπόν, ήταν ιδιοκτήτες χωραφιών ή σπιτιών, όπως λέει το κείμενο, τα πουλούσαν και έφερναν το αντίτιμο αυτών που πωλούνταν, και τα εναπόθεταν στα πόδια των αποστόλων, ώστε να μοιράζονται στον καθένα ανάλογα με την ανάγκη που είχε. Μαρτυρώντας δε πράγματα παρόμοια με αυτά, ο Φίλων προσθέτει λέγοντας κατά λέξη: «Σε πολλά μέρη της οικουμένης, λοιπόν, υπάρχει αυτό το γένος· διότι έπρεπε να συμμετάσχει στο τέλειο αγαθό και η Ελλάδα και η βαρβαρική χώρα. Πλεονάζει όμως στην Αίγυπτο, σε καθέναν από τους επονομαζόμενους νομούς, και κυρίως γύρω από την Αλεξάνδρεια. Και οι άριστοι από παντού, σαν σε μια πατρίδα θεραπευτών, στέλνονται ως άποικοι σε κάποια καταλληλότατη περιοχή, η οποία βρίσκεται πάνω από τη λίμνη Μαρεία, κτισμένη σε έναν χαμηλό λόφο, σε εξαιρετικά καίρια θέση, τόσο για λόγους ασφάλειας όσο και για το εύκρατο του κλίματος».

Επειδή δε εξ αρχής ο Πέτρος ήταν χειμαρρώδης στον λόγο του, και φανέρωνε τις επαγγελίες και τα μελλοντικά, εύλογα κατεπλάγησαν από φόβο, και τα θαύματα επιβεβαίωναν τα λεγόμενά του. Όπως ακριβώς, λοιπόν, και στην περίπτωση του Χριστού υπήρξαν πρώτα σημεία, έπειτα διδασκαλία, έπειτα θαύματα· έτσι και τώρα. Όλοι δε οι πιστεύοντες ήσαν επί το αυτό και είχαν τα πάντα κοινά. Δες αμέσως πόση είναι η πρόοδος. Διότι η κοινωνία δεν υπήρχε μόνο στις προσευχές, ούτε στη διδασκαλία, αλλά και στον τρόπο της ζωής. Και πωλούσαν τα κτήματα και τα υπάρχοντά τους, και τα μοίραζαν σε όλους, ανάλογα με την ανάγκη που είχε ο καθένας.

Πρόσεξε, πόσος φόβος τους κυρίευσε; Και τα μοίραζαν. Αυτό το είπε, για να φανερώσει τη σωστή διαχείριση. Ανάλογα με την ανάγκη που είχε ο καθένας. Όχι άσκοπα, όπως έκαναν οι φιλόσοφοι των Ελλήνων, από τους οποίους άλλοι εγκατέλειψαν τα κτήματά τους και άλλοι έριξαν στη θάλασσα πολύ χρυσάφι, πράγμα που δεν αποτελούσε περιφρόνηση των χρημάτων, αλλά μωρία και ανοησία. Διότι ο διάβολος παντού και πάντοτε προσπάθησε να διαβάλλει τα δημιουργήματα του Θεού, προβάλλοντας τον ισχυρισμό ότι δήθεν δεν είναι δυνατόν να κάνει κανείς καλή χρήση των χρημάτων.

Αλλά ας εξετάσουμε από την αρχή τα όσα ειπώθηκαν. «Ήταν», λέει, «αφοσιωμένοι στη διδασκαλία». Από αυτό είναι φανερό ότι δεν διδάσκονταν μόνο μία ημέρα, ούτε δύο και τρεις, αλλά για πολλές ημέρες, εφόσον είχαν μεταβεί σε έναν άλλο τρόπο ζωής. Και κατέλαβε φόβος κάθε ψυχή. Αν κάθε ψυχή, τότε και εκείνους που δεν είχαν πιστέψει. Είναι φυσικό εξάλλου να αισθάνθηκαν κάτι τέτοιο, βλέποντας μια τόσο μεγάλη και αθρόα μεταβολή· ίσως μάλιστα και εξαιτίας των σημείων. Δεν είπε «Μαζί», αλλά «Ομοθυμαδόν», επειδή είναι δυνατόν κάποιοι να βρίσκονται μαζί, όχι όμως και ομοθυμαδόν, αφού είναι χωρισμένοι στις γνώμες τους. Και τους προέτρεπε με τα λόγια του. Αλλά ούτε και εδώ αναφέρει το περιεχόμενο της διδασκαλίας, συντομεύοντας τον λόγο· μπορούμε όμως να κατανοήσουμε ότι τους έτρεφαν με την πνευματική τροφή όπως τα μικρά παιδιά. Και έγιναν, λοιπόν, ξαφνικά άγγελοι. Και τα μοίραζαν ανάλογα με την ανάγκη που είχε ο καθένας. Είδαν ότι τα πνευματικά αγαθά είναι κοινά, και κανείς δεν έχει περισσότερα από τον άλλον, και γρήγορα προχώρησαν στο να διανέμουν τα υπάρχοντά τους σε όλους. Όλοι δε οι πιστοί ήταν επί το αυτό. Το ότι όμως δεν ήταν επί το αυτό από άποψη τόπου, είναι φανερό από εκείνα που πρόσθεσε λέγοντας: «Και τα είχαν όλα κοινά».

Οι πρόγονοί σας, λέει, και οι πατέρες σας πουλούσαν και τις περιουσίες τους και τα κτήματα και τα υπάρχοντά τους, και τα είχαν όλα κοινά, και είχαν πολλή αγάπη μεταξύ τους· εσείς όμως, ενώ οφείλατε να τους μιμηθείτε, όχι μόνο δεν πράξατε τίποτα τέτοιο, αλλά ακόμη και εκείνο το μοναδικό που είχατε, και αυτό το χάσατε, δηλαδή τα συμπόσια που τελούνταν κατά τη σύναξη· γι' αυτό λέει: Ότι δεν συνέρχεστε για το καλύτερο, αλλά για το χειρότερο.