Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 2:47

Έχει γραφτεί δε και στις Πράξεις των Αποστόλων: αφενός μεν ότι ο Κύριος πρόσθετε καθημερινά μαζί τους αυτούς που σώζονταν· αφετέρου δε πάλι: «Και προσθέτονταν ακόμη περισσότερο πλήθη ανδρών και γυναικών που πίστευαν στον Κύριο». Γι' αυτόν τον λόγο, όπως ήδη προείπα, ο νοητός Ιωσήφ, δηλαδή αυτοί που είναι εν Χριστώ, θα μπορούσε εύλογα να νοηθεί ως προσθήκη του Θεού. Και ο λόγος μας δεν θα ήταν εκτός σκοπού, αν ονόμαζε, κατά θεία οικονομία, αυτούς που πίστεψαν σε Αυτόν σαν να επρόκειτο για τον Ίδιο.

«Και καθημερινά προσκαρτερούσαν ομόψυχα στον ναό». Εδώ διδάσκει τον τρόπο με τον οποίο απολάμβαναν τη διδασκαλία. Και παρατήρησε πώς δεν έκαναν τίποτε άλλο οι Ιουδαίοι, ούτε μικρό ούτε μεγάλο, αλλά παρέμεναν συνεχώς στον ναό. Διότι, επειδή είχαν γίνει πιο ένθερμοι, έτρεφαν και μεγαλύτερη ευλάβεια για τον τόπο. Εξάλλου, οι απόστολοι δεν τους απομάκρυναν προς το παρόν, για να μην τους βλάψουν. «Και τελώντας την κλάση του άρτου στα σπίτια, μετελάμβαναν την τροφή με αγαλλίαση και απλότητα καρδιάς, υμνώντας τον Θεό και απολαμβάνοντας την εύνοια όλου του λαού». Μου φαίνεται ότι, κάνοντας λόγο για άρτο, υποδηλώνει εδώ και τη νηστεία και τον σκληραγωγημένο βίο· διότι μετείχαν σε απλή τροφή, και όχι σε τρυφή.

Από αυτό, αγαπητέ, μάθε ότι δεν προξενεί την απόλαυση η τρυφή, αλλά η τροφή· και ότι εκείνοι που ζουν μέσα στην τρυφή βρίσκονται σε λύπη, ενώ εκείνοι που δεν ζουν με τρυφή βρίσκονται σε χαρά. Βλέπεις ότι τα λόγια του Πέτρου περιελάμβαναν και αυτό, τον σωφρονισμό του βίου; Επομένως, δεν είναι δυνατόν να υπάρξει αγαλλίαση, εάν δεν υπάρχει απλότητα. Και πώς, λέει, «είχαν χάρη ενώπιον όλου του λαού»; Εξαιτίας όσων έπρατταν μέσω της ελεημοσύνης. Διότι μην εξετάζεις το εάν οι αρχιερείς στράφηκαν εναντίον τους από φθόνο και βασκανία, αλλά το ότι είχαν την εύνοια του λαού. Ο δε Κύριος πρόσθετε καθημερινά στην Εκκλησία εκείνους που σώζονταν.

Πρόσεξε δε ότι και εδώ λαμβάνουν αμέσως τις ανταμοιβές τους. Διότι το να απολαμβάνουν τη χάρη και την εύνοια του λαού, σημαίνει ακριβώς αυτό: ότι ήταν περιπόθητοι και αξιαγάπητοι. Ποιος δηλαδή δεν θα εκτιμούσε, ποιος δεν θα θαύμαζε έναν άνθρωπο με απλό ήθος, ή ποιος δεν θα δενόταν με εκείνον που δεν κρύβει τίποτε το ύπουλο; Σε ποιους άλλους ανήκει η σωτηρία, παρά σε αυτούς; Σε ποιους ανήκουν τα μεγάλα αγαθά; Δεν άκουσαν πρώτοι οι ποιμένες το χαρμόσυνο άγγελμα; Δεν ήταν ο Ιωσήφ ένας απλός άνθρωπος, ώστε, παρότι κυριεύθηκε από φόβο εξαιτίας της υποψίας περί μοιχείας, να μην πράξει τίποτε το πονηρό; Δεν εξέλεξε απλοϊκούς ανθρώπους, τους εντελώς απροσποίητους; Διότι, λέει η Γραφή, «κάθε ευλογημένη ψυχή είναι απλή»· και πάλι: «Εκείνος που πορεύεται με απλότητα, πορεύεται με ασφάλεια». «Ναι», θα πει κάποιος, «αλλά χρειάζεται και η φρόνηση». Μα τι άλλο είναι η απλότητα, εάν όχι φρόνηση;

Διότι εκείνος που σπέρνει με ευλογίες, με ευλογίες και θα θερίσει, σύμφωνα με τον θείο απόστολο. Ονομάζει δε «κτήνη» αυτούς που ποιμαίνονται από εκείνους, τους οποίους ο Ίδιος αύξησε, χορηγώντας τους τη δύναμη της θαυματουργίας. Και μάρτυρας αυτού είναι ο μακάριος Λουκάς, ο οποίος λέει στις Πράξεις: «Ο δε Κύριος πρόσθετε καθημερινά αυτούς που σώζονταν». Και ο ίδιος δε ο Κύριος ονομάζει «πρόβατα» όσους έχουν πιστέψει. «Διότι τα πρόβατα τα δικά μου», λέει, «ακούνε τη φωνή μου». «Και λιγόστεψαν και κακοπάθησαν από τη θλίψη των δεινών και την οδύνη». Αυτοί λοιπόν, λέει, που παλαιά κατοικούσαν στην έρημη και άνυδρη γη, αφού πίστεψαν, απόλαυσαν τόσο μεγάλη αφθονία και ευλογία. Εκείνοι όμως που παλαιά απόλαυσαν την άρδευση των προφητών, και έπειτα στερήθηκαν αυτήν εξαιτίας της πονηρίας της προαίρεσής τους, και παρέμειναν εντελώς έρημοι και άκαρποι, περιέπεσαν σε παντοειδείς συμφορές και διασκορπίστηκαν σε ολόκληρη την οικουμένη, ώστε η πολυάνθρωπη μητρόπολή τους να κατοικείται από λίγους. «Ξεχύθηκε εξουδένωση πάνω στους άρχοντές τους».