Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 20:19

Διότι ποιος είναι ανώτερος, εκείνος που παρακάθεται στο δείπνο ή εκείνος που διακονεί; Δεν είναι εκείνος που παρακάθεται; Εγώ όμως βρίσκομαι ανάμεσά σας ως εκείνος που διακονεί. ΠΡΑΞΕΙΣ. Στέλνοντας δε ανθρώπους από τη Μίλητο στην Έφεσο, κάλεσε τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας. Και όταν προσήλθαν σε αυτόν, τους είπε: Εσείς γνωρίζετε καλά, από την πρώτη ημέρα που έφτασα στην Ασία, πώς πέρασα όλο τον χρόνο μαζί σας, δουλεύοντας στον Κύριο με κάθε ταπεινοφροσύνη, και με πολλά δάκρυα και δοκιμασίες, που μου συνέβησαν από τις επιβουλές των Ιουδαίων. ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄. Διότι με ευχαρίστηση ανέχεστε τους άφρονες, αφού εσείς είστε φρόνιμοι. Ανέχεστε δηλαδή, αν κάποιος σας υποδουλώνει, αν κάποιος σας καταβροχθίζει, αν κάποιος σας εκμεταλλεύεται, αν κάποιος υπερηφανεύεται, αν κάποιος σας χτυπά στο πρόσωπο. Προς ντροπή μου το λέω, σαν να φανήκαμε εμείς αδύναμοι στο ζήτημα αυτό.

Κεφάλαιο λζʹ. ΠΡΑΞΕΙΣ. Εσείς γνωρίζετε από την πρώτη ημέρα που έφθασα στην Ασία, πώς έζησα μαζί σας όλον τον καιρό, υπηρετώντας τον Κύριο με κάθε ταπεινοφροσύνη και με πολλά δάκρυα και πειρασμούς. Και μετά από λίγα: Ασήμι ή χρυσό ή ιματισμό κανενός δεν επιθύμησα.

Ομιλία ΜΔ΄. Από τη Μίλητο, αφού έστειλε μήνυμα στην Έφεσο, προσκάλεσε τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας. Όταν δε προσήλθαν σε αυτόν, τους είπε: Εσείς γνωρίζετε καλά, από την πρώτη ημέρα που ήρθα στην Ασία, πώς έζησα μαζί σας όλον τον καιρό, υπηρετώντας τον Κύριο μαζί σας με κάθε ταπεινοφροσύνη, με πολλά δάκρυα και με πειρασμούς που μου συνέβησαν εξαιτίας των επιβουλών των Ιουδαίων· πώς δεν απέκρυψα τίποτα από όσα είναι ωφέλιμα, παραλείποντας να σας τα αναγγείλω και να σας διδάξω δημόσια και κατ' οίκον, δίνοντας μαρτυρία τόσο σε Ιουδαίους όσο και σε Έλληνες για τη μετάνοια προς τον Θεό και για την πίστη στον Κύριό μας Ιησού Χριστό.

Υπάρχουν πάλι και άλλοι που δεν είναι τέτοιοι, αλλά ανάλογα με τα πρόσωπα τηρούν την κατάλληλη στιγμή και το ταπεινό και το υψηλό ύφος· πράγμα που αποτελεί το κατεξοχήν γνώρισμα της ταπεινοφροσύνης. Επειδή, λοιπόν, επρόκειτο να τους διδάξει τέτοια πράγματα, για να μη θεωρηθεί ότι υπερηφανεύεται, θέτει προκαταβολικά το θεμέλιο, αναιρώντας την υποψία. Διότι, «εάν συμπεριφέρθηκα με κάθε ταπεινοφροσύνη», λέει, «δεν λέω όσα λέω από αλαζονεία». Έπειτα φανερώνει την πραότητά του: «Ήμουν μαζί σας», λέει, «δουλεύοντας τον Κύριο», καθιστώντας τους έτσι κοινωνούς του κατορθώματος. Τόσο πολύ καλό είναι παντού η από κοινού συμμετοχή. Καθιστά, λοιπόν, τα κατορθώματα κοινά και δεν παρουσιάζει κανένα ως αποκλειστικό του προνόμιο. Διότι, τι εννοεί; λέει. Μήπως θα μπορούσε να υπερηφανευτεί απέναντι στον Θεό; Και όμως, υπάρχουν πολλοί που υπερηφανεύονται απέναντί Του· αυτός, όμως, δεν υπερηφανεύτηκε ούτε απέναντι στους ίδιους τους μαθητές του. Αυτό είναι το κατόρθωμα του διδασκάλου, το να διαπαιδαγωγεί τους μαθητές μέσα από τα δικά του κατορθώματα. Έπειτα, αναφέρει την ανδρεία, την οποία επίσης ο ίδιος μετριάζει: «Με πολλά δάκρυα και πειρασμούς που μου συνέβησαν από τις επιβουλές των Ιουδαίων». Βλέπεις ότι θλίβεται για όσα συμβαίνουν;