Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 20:7

Κεφάλαιο ΙΘ΄. ΙΩΑΝΝΗΣ. Ο καλός ποιμένας δίνει τη ζωή του για τα πρόβατα. ΙΩΑΝΝΗΣ. Όταν, λοιπόν, γευμάτισαν, λέει στον Σίμωνα Πέτρο ο Ιησούς: «Σίμων, γιε του Ιωνά, με αγαπάς περισσότερο από αυτούς;» Του λέει: «Ναι, Κύριε· εσύ γνωρίζεις ότι σε αγαπώ». Του λέει: «Βόσκε τα αρνία μου». Του λέει πάλι για δεύτερη φορά: «Σίμων, γιε του Ιωνά, με αγαπάς;» Του λέει: «Ναι, Κύριε· εσύ γνωρίζεις ότι σε αγαπώ». Του λέει: «Ποίμαινε τα πρόβατά μου». Του λέει για τρίτη φορά: «Σίμων, γιε του Ιωνά, με αγαπάς;» Λυπήθηκε ο Πέτρος, επειδή του είπε για τρίτη φορά το «Με αγαπάς;», και του απάντησε: «Κύριε, εσύ τα γνωρίζεις όλα· εσύ ξέρεις ότι σε αγαπώ». Του λέει ο Ιησούς: «Βόσκε τα πρόβατά μου». ΠΡΑΞΕΙΣ. Την πρώτη ημέρα της εβδομάδας, όταν είχαν συγκεντρωθεί οι μαθητές για την κλάση του άρτου, ο Παύλος τους μιλούσε, καθώς επρόκειτο να αναχωρήσει την επόμενη ημέρα· και παρέτεινε τον λόγο του μέχρι τα μεσάνυχτα.

Δεν λέει αυτό· αλλά αναφέρει: αυτοί προηγήθηκαν στην Τρωάδα, προετοιμάζοντας τον δρόμο για αυτόν. Εμείς δε αποπλεύσαμε μετά τις ημέρες των Αζύμων από τους Φιλίππους, και ήλθαμε προς αυτούς στην Τρωάδα μέσα σε πέντε ημέρες, όπου και παραμείναμε επτά ημέρες. Διότι μου φαίνεται ότι αυτός φρόντιζε να περνά τις εορτές στις μεγάλες πόλεις. Αποπλέει από τους Φιλίππους, όπου συνέβησαν τα γεγονότα με το δεσμωτήριο. Για τρίτη δε φορά επέστρεψε στη Μακεδονία, και μαρτυρεί πολλά υπέρ των Φιλιππησίων· γι' αυτό και διαμένει εκεί. Κατά δε τη μία των Σαββάτων, όταν είχαμε συγκεντρωθεί για την κλάση του άρτου, ο Παύλος τους ομιλούσε, επειδή επρόκειτο να αναχωρήσει· και παρέτεινε τον λόγο του μέχρι τα μεσάνυχτα. Δες πώς όλα ήταν δευτερεύοντα μπροστά στο κήρυγμα. Ήταν τότε Πεντηκοστή και ήταν Κυριακή· αυτός όμως παρατείνει τη διδασκαλία μέχρι τα μεσάνυχτα· τόσο πολύ ποθούσε τη σωτηρία των μαθητών, ώστε ούτε τη νύχτα δεν σιωπούσε, αλλά μάλλον τότε δίδασκε, επειδή επικρατούσε ησυχία. Δες πώς δίδασκε πολλά, ακόμη και κατά την ίδια την ώρα του δείπνου. Αλλά ο διάβολος αναστάτωσε την εορτή, χωρίς όμως να υπερισχύσει, βυθίζοντας τον ακροατή στον ύπνο και γκρεμίζοντάς τον κάτω. Και το πώς συνέβη αυτό, το εξήγησε προσθέτοντας: «Υπήρχαν δε αρκετές λαμπάδες στο υπερώο, όπου ήμασταν συγκεντρωμένοι».

Αναπαραστήστε μου τον οίκο εκείνο, όπου υπήρχαν λαμπάδες, όπου υπήρχε πλήθος, όπου ο Παύλος, βρισκόμενος στο μέσο, δίδασκε, όπου πολλοί καταλάμβαναν και τα παράθυρα για να ακούσουν τη σάλπιγγα εκείνη και να αντικρίσουν το γεμάτο χάρη πρόσωπο· πώς είναι φυσικό να αισθάνονταν όσοι διδάσκονταν, και πόση αγαλλίαση να αποκόμιζαν; Και για ποιον λόγο δίδασκε κατά τη διάρκεια της νύχτας; Επειδή επρόκειτο να αναχωρήσει, και δεν επρόκειτο να τους δει ξανά πλέον· αλλά αυτό δεν τους το λέει, επειδή ήταν πιο αδύναμοι, ενώ στους άλλους το έλεγε. Συγχρόνως δε, και το θαυμαστό σημείο που συνέβη τους έκανε να θυμούνται για πάντα εκείνη τη βραδιά.

Κάποτε ομιλούσε και ο Παύλος σε κάποιο υπερώο. Αλλά ας μη νομίσει κανείς ότι συγκρίνω τον εαυτό μου με τον Παύλο· διότι δεν έχω παραφρονήσει τόσο πολύ· αλλά το αναφέρω για να μάθετε πόση προθυμία πρέπει να επιδεικνύει κανείς στην ακρόαση του θείου λόγου. Ομιλούσε, λοιπόν, ο Παύλος στο υπερώο, και είχε φτάσει το βράδυ, όπως ακριβώς και τώρα, και υπήρχαν λαμπάδες στο υπερώο· έπειτα ο Εύτυχος έπεσε κάτω από το παράθυρο, και η πτώση αυτή δεν διέλυσε τη σύναξη, ούτε ο θάνατός του αναστάτωσε το ακροατήριο· αντιθέτως, ήταν τόσο προσηλωμένοι στην ακρόαση των θείων λόγων, ώστε ούτε καν αντιλήφθηκαν την πτώση. Εσείς όμως, ενώ δεν είδατε τίποτα το ασυνήθιστο ούτε το παράδοξο, παρά έναν άνθρωπο να κάνει τα συνηθισμένα, στρέψατε τα βλέμματά σας προς τα εκεί. Και ποιας συγχώρησης θα μπορούσε να είναι άξιο αυτό; Ας μη θεωρήσει κανείς, λοιπόν, αγαπητοί, ότι αυτή η επίπληξη είναι φορτική· διότι σας ελέγχουμε όχι επειδή σας μισούμε, αλλά επειδή ενδιαφερόμαστε για εσάς. Διότι είναι πιο αξιόπιστα τα τραύματα που προέρχονται από φίλους, παρά τα πρόθυμα φιλιά των εχθρών.

Ίσως κάποιοι ντράπηκαν να προσέλθουν σε αυτή την πνευματική εστίαση μετά την υλική τράπεζα, και αυτό στάθηκε η αιτία της απουσίας τους· ας ακούσουν όμως κάποιον σοφό που λέει: «Υπάρχει ντροπή που επιφέρει αμαρτία, και υπάρχει ντροπή που είναι δόξα και χάρις». Δεν είναι άξιο ντροπής, αφού συμμετάσχει κανείς στη σωματική τράπεζα, να προσέλθει στην πνευματική εστίαση. Διότι τα πνευματικά πράγματα δεν έχουν ρυθμιστεί σε καθορισμένους χρόνους, όπως συμβαίνει με τα ανθρώπινα. Επειδή η ομιλία περί των πνευματικών θεωρεί κατάλληλη κάθε ώρα της ημέρας. Και γιατί μιλώ για την ώρα της ημέρας; Ακόμη κι αν φτάσει η νύχτα, ούτε κι αυτό αποτελεί εμπόδιο στην πνευματική διδασκαλία. Γι' αυτό και ο Παύλος έλεγε στον Τιμόθεο γράφοντας: «Να επιμένεις ευκαίρως ακαίρως· έλεγξε, επιτίμησε, παρακάλεσε». Και πάλι, άκουσε τον μακάριο Λουκά που λέει ότι ο Παύλος, επειδή επρόκειτο να αναχωρήσει την επομένη από την Τρωάδα, τους ομιλούσε και παρέτεινε τον λόγο μέχρι τα μεσάνυχτα. Μήπως ο χρόνος έβλαψε, πες μου, ή διέκοψε τον λόγο της διδασκαλίας; Ο νηφάλιος ακροατής, ακόμη κι αν έχει γευματίσει, είναι άξιος τούτης της πνευματικής συνάξεως, όπως ακριβώς ο ράθυμος και αμελής, ακόμη κι αν παραμείνει νηστικός, δεν πρόκειται να αποκομίσει από αυτήν καμία απολύτως ωφέλεια.

Εάν δε υπήρχε και εκείνη η διαφορά του άρτου μεταξύ τους, η οποία έγκειται στην παρουσία ή την έλλειψη ζύμης, το Άγιο Πνεύμα που μίλησε μέσω αυτών θα είχε οικονομήσει ώστε να επισημανθεί και αυτή από κάποιον από τους ευαγγελιστές. Μάλιστα δε, οι απόστολοι έδειξαν ποια αντίληψη έχουν περί του άρτου· όταν ο Κύριος τους παρήγγειλε να προσέχουν από τη ζύμη των Φαρισαίων και των Σαδδουκαίων, αυτοί υπέθεσαν ότι τους μιλούσε για άρτους, ταυτίζοντας τη ζύμη με τον άρτο. Και βεβαίως και ο ίδιος ο Σωτήρας, αν και τους απευθύνθηκε με επικριτικό τρόπο επειδή δεν ανυψώθηκαν στο πνευματικό νόημα του λόγου, αλλά προσκόλλησαν τη διάνοιά τους στην αισθητή ζύμη, εντούτοις τους το επικυρώνει, αποκαλώντας αντίστοιχα τη ζύμη άρτο. Διότι λέγει: «Ακόμη δεν κατανοείτε ούτε αντιλαμβάνεστε ότι δεν σας μίλησα για τη ζύμη του άρτου;». Έτσι και στις Πράξεις των Αποστόλων, βρίσκονται να τηρούν την παράδοση του Κυρίου τόσο οι απόστολοι όσο και όλοι εκείνοι που προστίθεντο στην πίστη μέσω αυτών. Διότι αναφέρει: «Προσκαρτερούσαν στη διδαχή των αποστόλων και στην κοινωνία και στην κλάση του άρτου». Και λίγο πιο κάτω: «Και κόβοντας τον άρτο κατ' οίκον, συμμετείχαν στην τροφή». Και πάλι: «Όταν συνάχθηκαν οι μαθητές για την κλάση του άρτου, ο Παύλος τους μιλούσε»· και μετά την αναζωογόνηση του νεαρού που είχε πέσει από το υπερώο και είχε ξεψυχήσει, αφού ανέβηκε και έκοψε άρτο και γεύτηκε, και αφού συνομίλησε για αρκετή ώρα μέχρι την αυγή, τότε αναχώρησε.