Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 20:8

Δεν λέει αυτό· αλλά αναφέρει: αυτοί προηγήθηκαν στην Τρωάδα, προετοιμάζοντας τον δρόμο για αυτόν. Εμείς δε αποπλεύσαμε μετά τις ημέρες των Αζύμων από τους Φιλίππους, και ήλθαμε προς αυτούς στην Τρωάδα μέσα σε πέντε ημέρες, όπου και παραμείναμε επτά ημέρες. Διότι μου φαίνεται ότι αυτός φρόντιζε να περνά τις εορτές στις μεγάλες πόλεις. Αποπλέει από τους Φιλίππους, όπου συνέβησαν τα γεγονότα με το δεσμωτήριο. Για τρίτη δε φορά επέστρεψε στη Μακεδονία, και μαρτυρεί πολλά υπέρ των Φιλιππησίων· γι' αυτό και διαμένει εκεί. Κατά δε τη μία των Σαββάτων, όταν είχαμε συγκεντρωθεί για την κλάση του άρτου, ο Παύλος τους ομιλούσε, επειδή επρόκειτο να αναχωρήσει· και παρέτεινε τον λόγο του μέχρι τα μεσάνυχτα. Δες πώς όλα ήταν δευτερεύοντα μπροστά στο κήρυγμα. Ήταν τότε Πεντηκοστή και ήταν Κυριακή· αυτός όμως παρατείνει τη διδασκαλία μέχρι τα μεσάνυχτα· τόσο πολύ ποθούσε τη σωτηρία των μαθητών, ώστε ούτε τη νύχτα δεν σιωπούσε, αλλά μάλλον τότε δίδασκε, επειδή επικρατούσε ησυχία. Δες πώς δίδασκε πολλά, ακόμη και κατά την ίδια την ώρα του δείπνου. Αλλά ο διάβολος αναστάτωσε την εορτή, χωρίς όμως να υπερισχύσει, βυθίζοντας τον ακροατή στον ύπνο και γκρεμίζοντάς τον κάτω. Και το πώς συνέβη αυτό, το εξήγησε προσθέτοντας: «Υπήρχαν δε αρκετές λαμπάδες στο υπερώο, όπου ήμασταν συγκεντρωμένοι».

Αναπαραστήστε μου τον οίκο εκείνο, όπου υπήρχαν λαμπάδες, όπου υπήρχε πλήθος, όπου ο Παύλος, βρισκόμενος στο μέσο, δίδασκε, όπου πολλοί καταλάμβαναν και τα παράθυρα για να ακούσουν τη σάλπιγγα εκείνη και να αντικρίσουν το γεμάτο χάρη πρόσωπο· πώς είναι φυσικό να αισθάνονταν όσοι διδάσκονταν, και πόση αγαλλίαση να αποκόμιζαν; Και για ποιον λόγο δίδασκε κατά τη διάρκεια της νύχτας; Επειδή επρόκειτο να αναχωρήσει, και δεν επρόκειτο να τους δει ξανά πλέον· αλλά αυτό δεν τους το λέει, επειδή ήταν πιο αδύναμοι, ενώ στους άλλους το έλεγε. Συγχρόνως δε, και το θαυμαστό σημείο που συνέβη τους έκανε να θυμούνται για πάντα εκείνη τη βραδιά.

Κάποτε ομιλούσε και ο Παύλος σε κάποιο υπερώο. Αλλά ας μη νομίσει κανείς ότι συγκρίνω τον εαυτό μου με τον Παύλο· διότι δεν έχω παραφρονήσει τόσο πολύ· αλλά το αναφέρω για να μάθετε πόση προθυμία πρέπει να επιδεικνύει κανείς στην ακρόαση του θείου λόγου. Ομιλούσε, λοιπόν, ο Παύλος στο υπερώο, και είχε φτάσει το βράδυ, όπως ακριβώς και τώρα, και υπήρχαν λαμπάδες στο υπερώο· έπειτα ο Εύτυχος έπεσε κάτω από το παράθυρο, και η πτώση αυτή δεν διέλυσε τη σύναξη, ούτε ο θάνατός του αναστάτωσε το ακροατήριο· αντιθέτως, ήταν τόσο προσηλωμένοι στην ακρόαση των θείων λόγων, ώστε ούτε καν αντιλήφθηκαν την πτώση. Εσείς όμως, ενώ δεν είδατε τίποτα το ασυνήθιστο ούτε το παράδοξο, παρά έναν άνθρωπο να κάνει τα συνηθισμένα, στρέψατε τα βλέμματά σας προς τα εκεί. Και ποιας συγχώρησης θα μπορούσε να είναι άξιο αυτό; Ας μη θεωρήσει κανείς, λοιπόν, αγαπητοί, ότι αυτή η επίπληξη είναι φορτική· διότι σας ελέγχουμε όχι επειδή σας μισούμε, αλλά επειδή ενδιαφερόμαστε για εσάς. Διότι είναι πιο αξιόπιστα τα τραύματα που προέρχονται από φίλους, παρά τα πρόθυμα φιλιά των εχθρών.