Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 22:16

Και τώρα τι καθυστερείς; Σήκω και βαπτίσου, και απόπλυνε τις αμαρτίες σου, επικαλούμενος το όνομά του. γʹ. Εδώ διατύπωσε κάτι πολύ σπουδαίο. Διότι δεν είπε, «Βαπτίσου στο όνομά του», αλλά, «Επικαλούμενος το όνομα του Χριστού». Και αυτό αποδεικνύει ότι Αυτός είναι Θεός· διότι δεν είναι δυνατόν να επικαλεσθεί κανείς κάποιον άλλον παρά μόνο τον Θεό. Έπειτα, μέσα από όσα λέει, δείχνει ότι και ο ίδιος δεν εξαναγκάστηκε: «Ο Κύριος όμως μου είπε· Πήγαινε στη Δαμασκό, και εκεί θα σου ειπωθεί τι πρέπει να κάνεις».

Περί του αγίου βαπτίσματος. Ερώτηση: Επειδή κάποιοι μεν λένε ότι το άγιο βάπτισμα είναι τέλειο, στηριζόμενοι στη Γραφή που λέει: «Σήκω, βαπτίσου και ξέπλυνε τις αμαρτίες σου» και το: «Λουστείτε και γίνετε καθαροί» και πάλι: «Αλλά απολουστήκατε, αλλά αγιαστήκατε, αλλά δικαιωθήκατε», και φέρνουν ως μαρτυρία πολλά παρόμοια, άλλοι δε λένε ότι η παλαιά αμαρτία εξαλείφεται μέσα από αγώνες, φέρνοντας και αυτοί τη μαρτυρία της Γραφής που λέει: «Ας καθαρίσουμε τους εαυτούς μας από κάθε μολυσμό της σάρκας και του πνεύματος», ενώ ταυτόχρονα διαπιστώνουν και στους ίδιους τους εαυτούς τους την ενέργεια της αμαρτίας μετά το βάπτισμα, εμείς τι θα απαντήσουμε σε αυτά, ή ποιον θα πιστέψουμε;

Και δεν ανέφερα ακόμη το ακαταμάχητο των επιχειρημάτων, ότι δηλαδή αυτοί που εγκατέλειψαν εξ αρχής τη δεσποτική μυσταγωγία, θα επιτρέψουν, έστω και παρά τη θέλησή τους, άπειρες τελετές της μίας υιοθεσίας και θα μετατρέψουν το χάρισμα σε χλευασμό. Και θα βαπτίζουν, χωρίς πλέον ο ιερέας να εκφωνεί θεοπρεπώς τις μυσταγωγικές επικλήσεις, αλλά ο ίδιος ο μυούμενος θα αρπάζει τη μυσταγωγική πράξη πριν καν μυηθεί, και τότε δεν θα καθαρίζει άλλους, αλλά τον ίδιο του τον εαυτό με το λουτρό της παλιγγενεσίας. Διότι είναι δυνατόν να βρει κανείς στις ίδιες τις αγιοπρεπείς Πράξεις των Αποστόλων ότι ο Ανανίας, όντας ένας από τους μαθητές, με προσταγή θείου οράματος να εντάξει στον χορό των Αποστόλων τον διώκτη και φοβερό πολέμιο της ευσέβειας, που δεν είχε γίνει ακόμη Παύλος, όταν πια ο μυσταγωγός αφαίρεσε το σωματικό σκοτάδι από τα μάτια του μυουμένου με το άγγιγμα του χεριού, τότε ακριβώς ο Ανανίας είπε προς αυτόν που είχε μεταβεί από το σκοτάδι στο φως και ως προς τον νου και ως προς τα μάτια: «Και τώρα τι περιμένεις; Σήκω, βαπτίσου και ξέπλυνε τις αμαρτίες σου, επικαλούμενος το όνομα του Κυρίου» —εσύ ο ίδιος να επικαλεστείς, και όχι κάποιος άλλος να μυεί ή να εκφωνεί τις θεολογικές επικλήσεις. Τι λες; Ο μυούμενος, πριν λάβει τη μύηση, μυσταγωγούσε; Αυτός που είχε ανάγκη την παλιγγενεσία, ενεργούσε ο ίδιος την παλιγγενεσία;