Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 22:17

3 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

᾿Εγένετο δέ μοι ὑποστρέψαντι εἰς ῾Ιερουσαλὴμ καὶ προσευχομένου μου ἐν τῷ ἱερῷ γενέσθαι με ἐν ἐκστάσει καὶ ἰδεῖν αὐτὸν λέγοντά μοι·

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–3 από 3

Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὰς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων
ΟΜΙΛΙΑ ΜΗʹ. Ἐγένετο δέ μοι ὑποστρέφοντι εἰς Ἱερουσαλὴμ, εὐχομένου ἐν τῷ ἱερῷ, γενέσθαι με ἐν ἐκστάσει, καὶ ἰδεῖν λέγοντά μοι αὐτόν· Σπεῦσον, καὶ ἔξελθε ἐν τάχει ἐξ Ἱερουσαλὴμ, διότι οὐ παραδέξονταί σου τὴν μαρτυρίαν περὶ ἐμοῦ, Κἀγὼ εἶπον· Κύριε, αὐτοὶ ἐπίστανται, ὅτι ἐγὼ ἤμην φυλακίζων καὶ δέρων κατὰ τὰς συναγωγὰς τοὺς πιστεύοντας ἐπὶ σέ· καὶ ὅτε ἐξεχεῖτο τὸ αἷμα Στεφάνου τοῦ μάρτυρός σου, καὶ αὐτὸς ἤμην ἐφεστὼς, καὶ συνευδοκῶν τῇ ἀναιρέσει αὐτοῦ, φυλάσσων τὰ ἱμάτια τῶν ἀναιρούντων αὐτόν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
ΟΜΙΛΙΑ ΜΗʹ. Όταν δε επέστρεψα στην Ιερουσαλήμ, και ενώ προσευχόμουν στον ναό, συνέβη να περιέλθω σε έκσταση, και να Τον δω να μου λέει: Σπεύσε και αναχώρησε γρήγορα από την Ιερουσαλήμ, διότι δεν θα δεχθούν τη μαρτυρία σου για εμένα. Και εγώ είπα: Κύριε, αυτοί γνωρίζουν καλά ότι εγώ φυλάκιζα και μαστίγωνα στις συναγωγές εκείνους που πίστευαν σε εσένα· και όταν χυνόταν το αίμα του Στεφάνου του μάρτυρά σου, ήμουν και εγώ παρών, επιδοκιμάζοντας τη θανάτωσή του, και φυλάγοντας τα ενδύματα εκείνων που τον σκότωναν.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὰς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων
Καὶ σφόδρα πείθομαι μὴ εἰδέναι αὐτὸν, ὅτι ἀρχιερεύς ἐστι, διὰ μακροῦ μὲν ἐπανελθόντα χρόνου, μὴ συγγινόμενον δὲ συνεχῶς Ἰουδαίοις, ὁρῶντα δὲ καὶ ἐκεῖνον ἐν τῷ μέσῳ μετὰ πολλῶν καὶ ἑτέρων· οὐκέτι γὰρ δῆλος ἦν ὁ ἀρχιερεὺς πολλῶν ὄντων καὶ διαφόρων. Οὕτω μοι καὶ τοῦτο πρὸς αὐτοὺς ἀποτείνασθαι δοκεῖ, δεικνὺς, ὅτι νόμῳ πείθεται, καὶ διὰ τοῦτο ἀπολογεῖται. Ἴδωμεν δὲ ἄνωθεν τὰ εἰρημένα. Προσευχομένου μου, φησὶν, ἐν τῷ ἱερῷ, ἐγένετο γενέσθαι με ἐν ἐκστάσει. Ἵνα δηλώσῃ, ὅτι οὐχ ἁπλῶς φαντασία ἦν, διὰ τοῦτο προσέθηκε τὸ, Προσευχομένου μου. Σπεῦσον καὶ ἔξελθε ἐν τάχει, φησὶ, διότι οὐ παραδέξονταί σου τὴν μαρτυρίαν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι δεν γνώριζε πως εκείνος ήταν ο αρχιερέας, επειδή είχε επιστρέψει έπειτα από μακρύ χρονικό διάστημα, δεν συναναστρεφόταν συνεχώς με τους Ιουδαίους, και τον έβλεπε ανάμεσα σε πολλούς άλλους· διότι ο αρχιερέας δεν ξεχώριζε πλέον, εφόσον παρευρίσκονταν πολλοί και διάφοροι. Έτσι νομίζω ότι και αυτό το απευθύνει προς αυτούς, θέλοντας να δείξει ότι υπακούει στον νόμο, και για αυτόν τον λόγο απολογείται. Ας εξετάσουμε όμως από την αρχή τα όσα ειπώθηκαν. «Ενώ προσευχόμουν», λέει, «μέσα στον ναό, συνέβη να περιέλθω σε έκσταση». Για να δηλώσει ότι δεν ήταν απλώς μια φαντασία, για τον λόγο αυτό πρόσθεσε τη φράση, «Ενώ προσευχόμουν». «Σπεύσε και αναχώρησε γρήγορα», λέει, «διότι δεν πρόκειται να αποδεχθούν τη μαρτυρία σου».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸ «Κατὰ πρόσωπον αὐτῷ ἀντέστην»
Τοὐναντίον μὲν οὖν ἅπαν ἐπεδείξατο. Οὐ γὰρ δὴ μόνον οὐκ ἔφυγε τῶν Ἰουδαίων τὴν ἐπιστασίαν, ἀλλὰ καὶ πρῶτος ἐπεπήδησε, καὶ τοῦ Χριστοῦ κελεύοντος ἀπελθεῖν εἰς τὰ ἔθνη, αὐτὸς ἀξιοῖ τὴν τῶν Ἰουδαίων οἰκονομίαν ἐγχειρισθῆναι· καὶ μυρία πολλαχοῦ πάσχων παρ᾽ αὐτῶν δεινὰ, καὶ τῶν ἐθνῶν τὴν διδασκαλίαν πεπιστευμένος, οὐ παύεται παρακαλῶν ὑπὲρ ἐκείνων, καὶ λέγων, νῦν μέν· Ηὐχόμην ἀνάθεμα εἶναι ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν μου, τῶν συγγενῶν μου κατὰ σάρκα· νῦν δέ· Ἀδελφοί μου, ἡ μὲν εὐδοκία μου, καὶ ἡ δέησις ἡ πρὸς τὸν Θεὸν, ὑπὲρ αὐτῶν ἐστιν εἰς σωτηρίαν. Τίνος οὖν ἕνεκεν βουλόμενον αὐτὸν καὶ ἐπιθυμοῦντα διδάσκειν ἐκείνους, οὐκ εἴασεν αὐτοῖς κηρύσσειν, ἀλλ᾽ ἀντ᾽ ἐκείνων διδάσκαλον αὐτὸν τοῖς ἔθνεσιν ἔπεμπεν; Ἀκούσωμεν αὐτοῦ τοῦ Χριστοῦ λέγοντος, καὶ Παύλου τὸ πᾶν διηγουμένου· Ἐγένετο δέ μοι προσευχομένῳ, φησὶ, γενέσθαι με ἐν ἐκστάσει, καὶ εἰδέναι τὸν Χριστὸν λέγοντά μοι· Σπεῦσον καὶ ἔξελθε ἐν τάχει, ὅτι οὐ παραδέξονταί σου τὴν μαρτυρίαν περὶ ἐμοῦ.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Απέδειξε λοιπόν ακριβώς το αντίθετο. Διότι όχι μόνο δεν απέφυγε την ευθύνη για τους Ιουδαίους, αλλά και πρώτος προθυμοποιήθηκε, και ενώ ο Χριστός τον διέτασσε να αναχωρήσει προς τα έθνη, εκείνος αξίωνε να του ανατεθεί η πνευματική καθοδήγηση των Ιουδαίων· και ενώ υπέφερε από αυτούς αναρίθμητα δεινά παντού, και είχε επιφορτιστεί με τη διδασκαλία των εθνών, δεν παύει να παρακαλεί υπέρ εκείνων, λέγοντας άλλοτε: «Ευχόμουν να ήμουν ο ίδιος ανάθεμα για χάρη των αδελφών μου, των συγγενών μου κατά σάρκα»· και άλλοτε: «Αδελφοί μου, η εγκάρδια επιθυμία μου και η δέησή μου προς τον Θεό για αυτούς αποβλέπει στη σωτηρία τους». Για ποιον λόγο, λοιπόν, ενώ ο ίδιος ήθελε και επιθυμούσε να διδάσκει εκείνους, δεν τον άφησε να τους κηρύξει, αλλά αντί γι' αυτούς τον έστελνε δάσκαλο στα έθνη; Ας ακούσουμε τον ίδιο τον Χριστό να ομιλεί και τον Παύλο να διηγείται τα πάντα: «Ενώ προσευχόμουν», λέει, «βρέθηκα σε έκσταση και είδα τον Χριστό να μου λέει: Σπεύσε και αναχώρησε γρήγορα, διότι δεν πρόκειται να παραδεχθούν τη μαρτυρία σου για εμένα».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες