Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 22:18

ΟΜΙΛΙΑ ΜΗʹ. Όταν δε επέστρεψα στην Ιερουσαλήμ, και ενώ προσευχόμουν στον ναό, συνέβη να περιέλθω σε έκσταση, και να Τον δω να μου λέει: Σπεύσε και αναχώρησε γρήγορα από την Ιερουσαλήμ, διότι δεν θα δεχθούν τη μαρτυρία σου για εμένα. Και εγώ είπα: Κύριε, αυτοί γνωρίζουν καλά ότι εγώ φυλάκιζα και μαστίγωνα στις συναγωγές εκείνους που πίστευαν σε εσένα· και όταν χυνόταν το αίμα του Στεφάνου του μάρτυρά σου, ήμουν και εγώ παρών, επιδοκιμάζοντας τη θανάτωσή του, και φυλάγοντας τα ενδύματα εκείνων που τον σκότωναν.

Και είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι δεν γνώριζε πως εκείνος ήταν ο αρχιερέας, επειδή είχε επιστρέψει έπειτα από μακρύ χρονικό διάστημα, δεν συναναστρεφόταν συνεχώς με τους Ιουδαίους, και τον έβλεπε ανάμεσα σε πολλούς άλλους· διότι ο αρχιερέας δεν ξεχώριζε πλέον, εφόσον παρευρίσκονταν πολλοί και διάφοροι. Έτσι νομίζω ότι και αυτό το απευθύνει προς αυτούς, θέλοντας να δείξει ότι υπακούει στον νόμο, και για αυτόν τον λόγο απολογείται. Ας εξετάσουμε όμως από την αρχή τα όσα ειπώθηκαν. «Ενώ προσευχόμουν», λέει, «μέσα στον ναό, συνέβη να περιέλθω σε έκσταση». Για να δηλώσει ότι δεν ήταν απλώς μια φαντασία, για τον λόγο αυτό πρόσθεσε τη φράση, «Ενώ προσευχόμουν». «Σπεύσε και αναχώρησε γρήγορα», λέει, «διότι δεν πρόκειται να αποδεχθούν τη μαρτυρία σου».

Πρόσεξε πώς δεν εξυφαίνουν σκευωρίες τώρα εναντίον του, αλλά στην Ιουδαία, όπου συμπεριφέρονταν σαν τύραννοι. Για ποιον λόγο λοιπόν οικονόμησε ο Θεός να μεταβεί εκεί, μολονότι του είπε: «Σπεύσε, βγες από την Ιερουσαλήμ»; Για να φανερωθεί και η δική τους κακία, και να αποδειχθεί αληθινή η προφητεία του Χριστού ότι δεν τον ανέχονται· και ώστε να μάθουν όλοι ότι είναι έτοιμος να πάθει, και για να αποβεί η θεία οικονομία προς παρηγορίαν εκείνων που βρίσκονταν στην Ιουδαία· διότι και εκεί υπέφερε πολλά δεινά. Αν όμως, ενώ κήρυττε τα ιουδαϊκά, τα έπασχε αυτά, αν κήρυττε τα σχετικά με τη δόξα του Χριστού, πώς θα τον ανέχονταν;

Για ποιον λόγο, λοιπόν, θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς, αυτόν που ήταν νομομαθής (διότι είχε διδαχθεί τον νόμο παρά τους πόδας του Γαμαλιήλ και είχε μεγάλο ζήλο για αυτόν), και ο οποίος θα μπορούσε εξαιτίας αυτού ακριβώς να τους συνετίσει περισσότερο από κάθε τι άλλο, δεν τον έστειλε ο Θεός στους Ιουδαίους; Επειδή ακριβώς για τον ίδιο λόγο θα τον πολεμούσαν ακόμη περισσότερο. Γνωρίζοντας, λοιπόν, ο Θεός αυτό εκ των προτέρων, και ότι δεν επρόκειτο να τον ανεχθούν, του λέει: «Πήγαινε στα έθνη, διότι δεν θα αποδεχθούν τη μαρτυρία σου για εμένα». Έπειτα εκείνος του λέει: «Ναι, Κύριε, αυτοί γνωρίζουν καλά ότι εγώ φυλάκιζα και μαστίγωνα στις συναγωγές εκείνους που πίστευαν σε εσένα· και όταν χυνόταν το αίμα του Στεφάνου, του μάρτυρά σου, ήμουν και εγώ παρών και επιδοκίμαζα τη θανάτωσή του, φυλάγοντας τα ενδύματα εκείνων που τον σκότωναν». Και αυτό το ίδιο το γεγονός δείχνει ότι αποτελεί σημάδι και αφορμή για να μην τον πιστέψουν.

Απέδειξε λοιπόν ακριβώς το αντίθετο. Διότι όχι μόνο δεν απέφυγε την ευθύνη για τους Ιουδαίους, αλλά και πρώτος προθυμοποιήθηκε, και ενώ ο Χριστός τον διέτασσε να αναχωρήσει προς τα έθνη, εκείνος αξίωνε να του ανατεθεί η πνευματική καθοδήγηση των Ιουδαίων· και ενώ υπέφερε από αυτούς αναρίθμητα δεινά παντού, και είχε επιφορτιστεί με τη διδασκαλία των εθνών, δεν παύει να παρακαλεί υπέρ εκείνων, λέγοντας άλλοτε: «Ευχόμουν να ήμουν ο ίδιος ανάθεμα για χάρη των αδελφών μου, των συγγενών μου κατά σάρκα»· και άλλοτε: «Αδελφοί μου, η εγκάρδια επιθυμία μου και η δέησή μου προς τον Θεό για αυτούς αποβλέπει στη σωτηρία τους». Για ποιον λόγο, λοιπόν, ενώ ο ίδιος ήθελε και επιθυμούσε να διδάσκει εκείνους, δεν τον άφησε να τους κηρύξει, αλλά αντί γι' αυτούς τον έστελνε δάσκαλο στα έθνη; Ας ακούσουμε τον ίδιο τον Χριστό να ομιλεί και τον Παύλο να διηγείται τα πάντα: «Ενώ προσευχόμουν», λέει, «βρέθηκα σε έκσταση και είδα τον Χριστό να μου λέει: Σπεύσε και αναχώρησε γρήγορα, διότι δεν πρόκειται να παραδεχθούν τη μαρτυρία σου για εμένα».