Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 22:20

ΟΜΙΛΙΑ ΜΗʹ. Όταν δε επέστρεψα στην Ιερουσαλήμ, και ενώ προσευχόμουν στον ναό, συνέβη να περιέλθω σε έκσταση, και να Τον δω να μου λέει: Σπεύσε και αναχώρησε γρήγορα από την Ιερουσαλήμ, διότι δεν θα δεχθούν τη μαρτυρία σου για εμένα. Και εγώ είπα: Κύριε, αυτοί γνωρίζουν καλά ότι εγώ φυλάκιζα και μαστίγωνα στις συναγωγές εκείνους που πίστευαν σε εσένα· και όταν χυνόταν το αίμα του Στεφάνου του μάρτυρά σου, ήμουν και εγώ παρών, επιδοκιμάζοντας τη θανάτωσή του, και φυλάγοντας τα ενδύματα εκείνων που τον σκότωναν.

Και όταν χυνόταν το αίμα του μάρτυρά σου Στεφάνου, ήμουν και εγώ παρών και επιδοκίμαζα τη θανάτωσή του. Δες πού καταλήγει πάλι ο λόγος, στο ισχυρό κεφάλαιο. Διότι αποδεικνύει ότι αυτός ήταν που τον καταδίωκε, και όχι μόνο τον καταδίωκε, αλλά και με αμέτρητα χέρια θανάτωνε τον Στέφανο. Τους υπενθύμισε μια φοβερή μιαιφονία. Τότε λοιπόν προπάντων δεν το άντεξαν, επειδή αυτό τους ήλεγχε· και ήδη η προφητεία εκπληρωνόταν. Ο ζήλος λοιπόν ήταν πολύς, και η κατηγορία σφοδρή, και οι μάρτυρες της αλήθειας του Χριστού ομιλούσαν με παρρησία. Αλλά οι Ιουδαίοι δεν ανέχθηκαν πλέον να ακούσουν ολόκληρη τη δημηγορία, αλλά φλεγόμενοι σφόδρα από τον θυμό κραύγαζαν. Και μου είπε: Πήγαινε, διότι εγώ θα σε αποστείλω μακριά στα έθνη. Τον άκουγαν λοιπόν μέχρι αυτόν τον λόγο, και ύψωσαν τη φωνή τους λέγοντας: Εξαφάνισε από τη γη έναν τέτοιον άνθρωπο, διότι δεν του πρέπει να ζει. Καθώς λοιπόν αυτοί κραύγαζαν, πετούσαν τα ενδύματά τους και έριχναν σκόνη στον αέρα, ο χιλίαρχος διέταξε να τον μεταφέρουν μέσα στο στρατόπεδο, δίνοντας εντολή να τον ανακρίνουν με μαστιγώσεις, ώστε να μάθει για ποια αιτία τον κατακραύγαζαν με αυτόν τον τρόπο. Και ενώ ο χιλίαρχος όφειλε να εξετάσει αν τα πράγματα έχουν έτσι, ή ακόμη και αυτούς τους ίδιους, εκείνος δεν έπραξε τίποτε περισσότερο, παρά έδωσε εντολή να τον ανακρίνουν με μαστιγώσεις.

Για ποιον λόγο, λοιπόν, θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς, αυτόν που ήταν νομομαθής (διότι είχε διδαχθεί τον νόμο παρά τους πόδας του Γαμαλιήλ και είχε μεγάλο ζήλο για αυτόν), και ο οποίος θα μπορούσε εξαιτίας αυτού ακριβώς να τους συνετίσει περισσότερο από κάθε τι άλλο, δεν τον έστειλε ο Θεός στους Ιουδαίους; Επειδή ακριβώς για τον ίδιο λόγο θα τον πολεμούσαν ακόμη περισσότερο. Γνωρίζοντας, λοιπόν, ο Θεός αυτό εκ των προτέρων, και ότι δεν επρόκειτο να τον ανεχθούν, του λέει: «Πήγαινε στα έθνη, διότι δεν θα αποδεχθούν τη μαρτυρία σου για εμένα». Έπειτα εκείνος του λέει: «Ναι, Κύριε, αυτοί γνωρίζουν καλά ότι εγώ φυλάκιζα και μαστίγωνα στις συναγωγές εκείνους που πίστευαν σε εσένα· και όταν χυνόταν το αίμα του Στεφάνου, του μάρτυρά σου, ήμουν και εγώ παρών και επιδοκίμαζα τη θανάτωσή του, φυλάγοντας τα ενδύματα εκείνων που τον σκότωναν». Και αυτό το ίδιο το γεγονός δείχνει ότι αποτελεί σημάδι και αφορμή για να μην τον πιστέψουν.

ΙΑ΄. Αυτό λοιπόν και ο Παύλος, επιθυμώντας να αναλάβει την υπεράσπισή τους, πρόβαλλε προς τον Ιησού λέγοντας: «Κύριε, αυτοί γνωρίζουν καλά ότι εγώ φυλάκιζα και μαστίγωνα εκείνους που πίστευαν στο όνομά σου· και όταν χυνόταν το αίμα του Στεφάνου, του μάρτυρά σου, εγώ συμφωνούσα με τη θανάτωσή του». Και αυτή η πολλή μανία αποτελεί εγγύηση για την ξαφνική μεταβολή που συντελέστηκε, αποδεικνύοντας ότι δεν είναι κάποια ανθρώπινη αλλαγή, αλλά προέρχεται άνωθεν και έλαβε την αρχή της από τους ουρανούς. Τι απαντά λοιπόν ο Χριστός; «Πήγαινε, διότι εγώ θα σε αποστείλω μακριά στα έθνη». Αυτά λοιπόν δεν είναι ικανά, λέει, να πείσουν ακόμη και τους πλέον αναισθήτους, ότι αυτό το κήρυγμα δεν είναι ανθρώπινο, αλλά πως όλα όσα συνέβησαν ξεπερνούν την ανθρώπινη φύση, και ότι ο Θεός είναι όντως αυτός που τον μετέθεσε και τον μετέβαλε; Βεβαίως και είναι ικανά, ω μακάριε Παύλε, εάν εξετάσει κανείς την ίδια τη φύση των πραγμάτων. Όμως, οι Ιουδαίοι είναι οι πιο αγνώμονες από όλους· διότι δεν εξετάζουν τη φύση των πραγμάτων, ούτε αναλογίζονται το φυσικό, το εύλογο και το αναγκαίο, αλλά αποβλέπουν σε ένα μόνο πράγμα: στο πώς θα ικανοποιήσουν τη φιλονικία τους. Και εσύ μεν βλέπεις τη λογική ακολουθία των πραγμάτων, ο Θεός όμως γνωρίζει τα απόκρυφα της διανοίας τους. Γι' αυτό λέει: «Πήγαινε, διότι εγώ θα σε αποστείλω μακριά στα έθνη», ώστε μέσω της αποστάσεως να καταπραΰνει το μίσος.