Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 22:5

Έπειτα παρουσιάζει και τεκμήρια, λέγοντας: «Εγώ που καταδίωξα αυτή την Οδό μέχρι θανάτου, δένοντας και παραδίδοντας σε φυλακές άνδρες και γυναίκες, όπως άλλωστε μου δίνει μαρτυρία και ο αρχιερέας και όλο το πρεσβυτέριο». Για να μην πει κανείς: «Και από πού είναι αυτό φανερό;», παρουσιάζει ως μάρτυρες τον ίδιο τον αρχιερέα και τους πρεσβυτέρους. Και από τη μια το λέει κατευνάζοντάς τους, «Όντας ζηλωτής όπως εσείς», δηλαδή ίσος με εσάς· αποδεικνύει όμως διά των έργων του ότι τους ξεπερνούσε. Διότι βέβαια δεν περίμενα απλώς για να συλλάβω, αλλά και τους ιερείς ξεσήκωνα και επιχειρούσα ταξίδια μακρινά· και δεν περιοριζόμουν μόνο σε άνδρες, όπως εσείς, αλλά προχωρούσα και σε γυναίκες· και τους έδενα όλους και τους έριχνα στις φυλακές. Αναμφισβήτητη είναι η μαρτυρία, αδικαιολόγητη η στάση των Ιουδαίων. Πρόσεξε πόσους μάρτυρες παρουσιάζει: το πρεσβυτέριο, τον αρχιερέα, όσους βρίσκονταν στην πόλη.

βʹ. Πρόσεξε όμως και την απολογία του, η οποία δεν προέρχεται από δειλία, αλλά αποτελεί μάλλον διδασκαλία και κατήχηση. Διότι, αν αυτοί που τον άκουγαν δεν ήταν σαν πέτρες, θα είχαν προσέξει τα λεγόμενά του. Μέχρι αυτού του σημείου, λοιπόν, τους είχε ως μάρτυρες, ενώ τα υπόλοιπα δεν είχαν μάρτυρες. «Από αυτούς, αφού έλαβα και επιστολές προς τους αδελφούς στη Δαμασκό, πορευόμουν, για να φέρω δεμένους στην Ιερουσαλήμ και αυτούς που βρίσκονταν εκεί, προκειμένου να τιμωρηθούν. Καθώς όμως πορευόμουν και πλησίαζα στη Δαμασκό, γύρω στο μεσημέρι, ξαφνικά άστραψε γύρω μου από τον ουρανό ένα δυνατό φως, και έπεσα στο έδαφος και άκουσα μια φωνή να μου λέει: Σαούλ, Σαούλ, γιατί με καταδιώκεις; Εγώ δε αποκρίθηκα: Ποιος είσαι, Κύριε; Και εκείνος μου είπε: Εγώ είμαι ο Ιησούς ο Ναζωραίος, τον οποίο εσύ καταδιώκεις». Βεβαίως, λοιπόν, και αυτά θα έπρεπε να θεωρούνται αξιόπιστα εξαιτίας των προηγουμένων· διότι διαφορετικά δεν θα είχε μεταστραφεί. Μήπως υπερηφανεύεται; λέει κάποιος. Σε καμία περίπτωση. Διότι, πες μου, γιατί απέρριψε ξαφνικά έναν τόσο μεγάλο ζήλο; Μήπως επειδή προσδοκούσε τιμές; Και όμως, υπέμεινε ακριβώς τα αντίθετα. Μήπως ανέσεις; Ούτε αυτό. Αλλά τι άλλο τότε; Αλλά τίποτα δεν είναι δυνατόν να εξηγηθεί με βάση τους ανθρώπινους συλλογισμούς.

Διότι ο αγαθός Θεός, όταν δει μια ψυχή να έχει μεν αγαθή προαίρεση, αλλά να πλανάται εξαιτίας της άγνοιάς της, δεν την παραβλέπει ούτε την εγκαταλείπει για πολύ στερημένη από την πρόνοιά Του, αλλά της φανερώνει όλα όσα προέρχονται από Αυτόν και δεν παραλείπει τίποτα από όσα συντελούν στη δική μας σωτηρία, αρκεί μόνο εμείς να καταστήσουμε τους εαυτούς μας άξιους να ελκύσουμε με αφθονία την άνωθεν χάρη, όπως ακριβώς έκανε και αυτός ο μακάριος. Διότι, επειδή όλα όσα έπραττε προηγουμένως τα έπραττε από άγνοια και, νομίζοντας ότι υπερασπίζεται με ζήλο τον νόμο, γινόταν αίτιος θορύβου και ταραχής στους πάντες, μόλις έμαθε από τον ίδιο τον νομοθέτη ότι βαδίζει σε αντίθετο δρόμο και οδεύει προς τον γκρεμό χωρίς να το αντιλαμβάνεται, δεν χρονοτρίβησε ούτε το ανέβαλε, αλλά αμέσως, επειδή τον κατέλαμψε το νοητό φως, απέβαλε κάθε πλάνη και έγινε κήρυκας της αλήθειας. Και μάλιστα θέλησε να οδηγήσει πρώτους στον δρόμο της ευσέβειας εκείνους ακριβώς προς τους οποίους μετέφερε τις επιστολές που είχε λάβει από τους αρχιερείς, όπως έλεγε και ο ίδιος μιλώντας δημόσια μπροστά στο πλήθος των Ιουδαίων: «Όπως μου μαρτυρεί και ο αρχιερέας και όλο το πρεσβυτέριο, ότι, αφού έλαβα επιστολές από αυτούς, πορευόμουν στη Δαμασκό προς τους αρχιερείς, ώστε να φέρω δεμένους στην Ιερουσαλήμ και όσους βρίσκονταν εκεί». Τον είδες σαν μανιασμένο λιοντάρι να περιτρέχει παντού;