Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 22:6

Από τον ίδιο λόγο Έχεις, λοιπόν, από την ίδια την απόδειξη των Γραφών, ότι ο άνθρωπος του Σωτήρα, τον οποίο διδασκόμαστε να κατανοούμε, είναι δημιούργημα· διότι δεν είναι η αόρατη θεότητα του Λόγου, η οποία είναι κρυμμένη στους πατρικούς κόλπους και την οποία κανείς μέχρι σήμερα δεν έχει δει. Και αυτό ο Παύλος το γνωρίζει καλύτερα από εμάς, λέγοντας: «με περιέστραψε δυνατό φως και έπεσα στο έδαφος και άκουσα μια φωνή να μου λέει: Σαούλ, Σαούλ, γιατί με καταδιώκεις; είναι σκληρό για σένα να λακτίζεις προς τα κέντρα». Και εγώ είπα: «Ποιος είσαι, Κύριε;». Και ο Κύριος μου είπε: «Εγώ είμαι ο Ιησούς, τον οποίο εσύ καταδιώκεις». Ομολογεί, δε, ότι τυφλώθηκε από τη δόξα του φωτός του Κυρίου και ότι μετά από τρεις ημέρες ανέβλεψε, κατόπιν αποκαλύψεως και προσταγής Του. Εάν, όμως, ο Παύλος, το σκεύος της εκλογής, τυφλώθηκε μη μπορώντας να αντικρίσει τη δόξα του Κυρίου, πώς διδάσκει εμάς να κατανοήσουμε τη θεότητα του ίδιου του Λόγου; Αλλά αυτό που πολλές φορές είπα, θα το πω και τώρα: μας είπε να κατανοήσουμε τον Ιησού, τον άνθρωπο του Σωτήρα, «ο οποίος είναι πιστός σε Εκείνον που τον εποίησε».

βʹ. Πρόσεξε όμως και την απολογία του, η οποία δεν προέρχεται από δειλία, αλλά αποτελεί μάλλον διδασκαλία και κατήχηση. Διότι, αν αυτοί που τον άκουγαν δεν ήταν σαν πέτρες, θα είχαν προσέξει τα λεγόμενά του. Μέχρι αυτού του σημείου, λοιπόν, τους είχε ως μάρτυρες, ενώ τα υπόλοιπα δεν είχαν μάρτυρες. «Από αυτούς, αφού έλαβα και επιστολές προς τους αδελφούς στη Δαμασκό, πορευόμουν, για να φέρω δεμένους στην Ιερουσαλήμ και αυτούς που βρίσκονταν εκεί, προκειμένου να τιμωρηθούν. Καθώς όμως πορευόμουν και πλησίαζα στη Δαμασκό, γύρω στο μεσημέρι, ξαφνικά άστραψε γύρω μου από τον ουρανό ένα δυνατό φως, και έπεσα στο έδαφος και άκουσα μια φωνή να μου λέει: Σαούλ, Σαούλ, γιατί με καταδιώκεις; Εγώ δε αποκρίθηκα: Ποιος είσαι, Κύριε; Και εκείνος μου είπε: Εγώ είμαι ο Ιησούς ο Ναζωραίος, τον οποίο εσύ καταδιώκεις». Βεβαίως, λοιπόν, και αυτά θα έπρεπε να θεωρούνται αξιόπιστα εξαιτίας των προηγουμένων· διότι διαφορετικά δεν θα είχε μεταστραφεί. Μήπως υπερηφανεύεται; λέει κάποιος. Σε καμία περίπτωση. Διότι, πες μου, γιατί απέρριψε ξαφνικά έναν τόσο μεγάλο ζήλο; Μήπως επειδή προσδοκούσε τιμές; Και όμως, υπέμεινε ακριβώς τα αντίθετα. Μήπως ανέσεις; Ούτε αυτό. Αλλά τι άλλο τότε; Αλλά τίποτα δεν είναι δυνατόν να εξηγηθεί με βάση τους ανθρώπινους συλλογισμούς.

Αφήνοντας, λοιπόν, αυτούς να συνάγουν τα σχετικά συμπεράσματα, διηγείται τα γεγονότα. Καθώς πλησίαζα, λέει, στη Δαμασκό, γύρω στο μεσημέρι, ξαφνικά άστραψε γύρω μου από τον ουρανό ένα δυνατό φως, και έπεσα στο έδαφος. Δες πόσο υπερβολικό ήταν το φως. Και ότι δεν κομπάζω, το μαρτυρούν όσοι ήταν μαζί μου, αυτοί που με οδηγούσαν από το χέρι, οι οποίοι είδαν το φως. Εκείνοι δε που ήταν μαζί μου είδαν μεν το φως και κυριεύθηκαν από φόβο, αλλά δεν άκουσαν τη φωνή εκείνου που μου μιλούσε. Καθόλου να μην παραξενευτείς, αν εδώ αναφέρει αυτά, ενώ αλλού λέει ότι στέκονταν ακούγοντας μεν τη φωνή, χωρίς όμως να βλέπουν κανέναν.

Ο Ματθαίος άφησε το τελωνείο και έλαβε το ευαγγέλιο. Παρομοίως και ο Παύλος, δεν ήταν χειρώνακτας; Δεν κρατούσε σμίλη και δεν έκοβε δέρματα; Δεν έλαβε επιστολές από τους αρχισυναγώγους, ώστε πηγαίνοντας να αιχμαλωτίσει τους αγίους; Και του εμφανίστηκε ο Ιησούς στον δρόμο, και φως άστραψε γύρω του, και του λέει: «Σαούλ, Σαούλ, γιατί με καταδιώκεις;». Και εκείνος, γυρίζοντας, λέει: «Ποιος είσαι, Κύριε;». Και λέει: «Εγώ είμαι ο Ιησούς ο Ναζωραίος, τον οποίο εσύ καταδιώκεις». Και πέφτοντας με το πρόσωπο στη γη τυφλώθηκε. Γιατί πρόσθεσε το «Ναζωραίος»; Για να μην νομίσει ότι άλλος είναι ο Ιησούς και άλλος τον καλεί από τον ουρανό. Διότι αυτό έλεγαν οι Ιουδαίοι, ότι ο Ιησούς δεν αναλήφθηκε, αλλά ότι τον έκλεψαν οι μαθητές του.