Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 23:1

Τι προκύπτει λοιπόν από αυτό; Αφού τον έλυσε, τον οδήγησε κάτω στους Ιουδαίους. Έτσι, το ότι δήλωσε πως είναι Ρωμαίος δεν ήταν ψέμα, διότι και ωφελήθηκε από αυτό, αφού λύθηκε από τα δεσμά. Και για το πώς έγινε αυτό, άκου: Την επόμενη ημέρα, επειδή ήθελε να μάθει με βεβαιότητα για ποιο πράγμα κατηγορείται από τους Ιουδαίους, τον έλυσε και διέταξε να συγκεντρωθούν οι αρχιερείς και όλο το συνέδριο· και αφού οδήγησε κάτω τον Παύλο, τον έστησε μπροστά τους. Και ο Παύλος, αφού ατένισε το συνέδριο, είπε. Δεν απευθύνεται πλέον προς τον χιλίαρχο, αλλά μιλάει προς το πλήθος και προς όλο τον λαό.

Και τι λέει; «Άνδρες αδελφοί, εγώ με κάθε αγαθή συνείδηση έχω πολιτευθεί ενώπιον του Θεού μέχρι τη σημερινή ημέρα». Εκείνο που εννοεί, είναι το εξής: Δεν έχω συνείδηση ότι σας έχω αδικήσει σε τίποτα, ούτε ότι έχω πράξει κάτι άξιο αυτών των δεσμών. Τι κάνει λοιπόν ο αρχιερέας; Ενώ θα έπρεπε να νιώσει κατάνυξη για το γεγονός ότι εκείνος είχε δεθεί αδίκως προς χάριν τους, αυτός αντιθέτως του επιτίθεται περαιτέρω και διατάζει να τον χτυπήσουν· πράγμα το οποίο γίνεται φανερό από όσα πρόσθεσε στη συνέχεια.

«Πήγαινε», λέει, «διότι εγώ θα σε αποστείλω μακριά στα έθνη». Πρόσεξε: δεν τον δίδαξε ο Χριστός τι πρέπει να κάνει, αλλά του είπε μόνο να αναχωρήσει, και εκείνος υπακούει· τόσο πολύ υπάκουος ήταν! Και ύψωσαν τη φωνή τους, λέει, λέγοντας: «Εξόντωσέ τον, διότι δεν του πρέπει να ζει». Ω της θρασύτητος! Και όμως, σε εσάς δεν πρέπει να ζείτε, όχι σε αυτόν ο οποίος στα πάντα υπακούει στον Θεό. Ω μιαροί και ανθρωποκτόνοι! Και καθώς τίναζαν τα ιμάτιά τους, λέει, έριχναν σκόνη. Αυτό το πράττουν για να γίνει πιο άγρια η στάση, ή επειδή επιθυμούν να φοβίσουν τον άρχοντα. Και πρόσεξε: δεν αναφέρουν την αιτία, επειδή δεν είχαν τίποτα να πουν, αλλά νομίζουν ότι με τις κραυγές θα προκαλέσουν τρόμο· και όμως, έπρεπε να μάθει την αιτία από τους κατηγόρους. Και ο χιλίαρχος φοβήθηκε, λέει, όταν αντιλήφθηκε ότι είναι Ρωμαίος. Άρα, δεν ήταν ψέμα το ότι ο Παύλος είπε πως είναι Ρωμαίος. Και τον έλυσε από τα δεσμά, λέει, και αφού τον κατέβασε, τον έστησε μπροστά στο συνέδριο. Αυτό έπρεπε να πράξει εξαρχής, και ούτε να τον δέσει ούτε να θελήσει να τον μαστιγώσει, αλλά να τον αφήσει ελεύθερο, αφού δεν είχε πράξει τίποτε τέτοιο ώστε να πρέπει να δεθεί. Και τον έλυσε, λέει, και αφού τον κατέβασε, τον έστησε μπροστά τους. Σε αυτό κυρίως βρέθηκαν σε αμηχανία οι Ιουδαίοι. Ατενίζοντας δε ο Παύλος το συνέδριο, λέει, είπε: «Άνδρες αδελφοί». Εδώ καταδεικνύει την παρρησία του, το ατρόμητο του χαρακτήρα του.