Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 23:11

Εξάλλου, τόσο πολύ ήταν προετοιμασμένοι για την αρετή της ανδρείας, ώστε κανένας απολύτως δεν θα μπορούσε να αμφιβάλλει γι' αυτό. Διότι ο μεν πατριάρχης Ιακώβ, αν και προηγουμένως απέφευγε τον Ησαύ, δεν φοβήθηκε την παρουσία του θανάτου, αλλά μάλλον εκείνη ακριβώς τη στιγμή ευλογούσε τον καθένα από τους πατριάρχες ανάλογα με την αξία του· ο δε μέγας Μωυσής, ενώ προηγουμένως κρυβόταν από τον Φαραώ και εξαιτίας του είχε αναχωρήσει στη Μαδιάμ, όταν άκουσε «πήγαινε στην Αίγυπτο», δεν φοβήθηκε, και όταν πάλι έλαβε την προσταγή «ανέβα στο όρος Αβαρίμ και τελεύτησε», δεν δείλιασε ώστε να μείνει πίσω, αλλά με προθυμία πορεύθηκε προς αυτό. Και ο μεν Δαβίδ, ενώ προηγουμένως απέφευγε τον Σαούλ, δεν φοβόταν να εκτίθεται στον κίνδυνο στους πολέμους υπέρ του λαού, αλλά και όταν τέθηκε ενώπιόν του η επιλογή μεταξύ θανάτου και φυγής, παρόλο που του ήταν επιτρεπτό να φύγει και να ζήσει, ο σοφός προτίμησε μάλλον τον θάνατο· ο δε μέγας Ηλίας, αν και παλαιότερα κρυβόταν από την Ιεζάβελ, δεν δείλιασε όταν άκουσε από το Πνεύμα να συναντήσει τον Αχαάβ και να ελέγξει τον Οχοζία. Ο δε Πέτρος, ο οποίος κρυβόταν από τον φόβο των Ιουδαίων, και ο απόστολος Παύλος, που καταβιβάστηκε μέσα σε κοφίνι και διέφυγε, όταν άκουσαν «πρέπει να μαρτυρήσετε στη Ρώμη», δεν ανέβαλαν την αναχώρηση, αλλά έφυγαν μάλλον χαρούμενοι. Και ο μεν, σαν να έσπευδε προς τους δικούς του, αγαλλιόταν ενώ οδηγούνταν στη σφαγή, ο δε δεν πτοήθηκε όταν έφθασε η ώρα, αλλά και καυχιόταν λέγοντας: «Διότι εγώ ήδη προσφέρομαι ως σπονδή, και ο καιρός της αναχωρήσεώς μου έφθασε».

Αλλά παρ' όλα αυτά επιμένουν. Επαρκής λοιπόν ήταν εκείνη η απολογία, ώστε να αρπαχθεί ο άνθρωπος ενώ κινδύνευε να κατασπαραχθεί, και να διαφύγει από τόσους κινδύνους. Την δε επόμενη νύχτα, παρουσιάστηκε σε αυτόν ο Κύριος και του είπε: «Έχε θάρρος· διότι όπως ακριβώς έδωσες μαρτυρία για εμένα στην Ιερουσαλήμ, έτσι πρέπει να μαρτυρήσεις και στη Ρώμη». Όταν ξημέρωσε, οι Ιουδαίοι οργάνωσαν συνωμοτική σύναξη και αναθεμάτισαν τους εαυτούς τους να μη φάνε ούτε να πιούν, έως ότου εξοντώσουν τον Παύλο. Ήταν δε περισσότεροι από σαράντα αυτοί που είχαν οργανώσει αυτήν τη συνωμοσία.

Ο μεν χιλίαρχος, λοιπόν, απέλυσε τον νεανία, παραγγέλλοντάς του να μην αποκαλύψει σε κανέναν ότι «μου τα φανέρωσες αυτά». Β΄. Ορθώς ο χιλίαρχος διατάζει να τηρηθεί το μυστικό, ώστε να μη γίνει γνωστό. Και τότε το ανακοινώνει στους εκατοντάρχους, όταν ακριβώς έπρεπε και να πραγματοποιηθεί· και αποστέλλεται πλέον στην Καισάρεια, για να ομιλήσει και εκεί ενώπιον μεγαλύτερου θεάτρου και λαμπρότερου ακροατηρίου· ώστε να μην έχουν τη δυνατότητα να λένε οι Ιουδαίοι ότι, εάν είχαμε δει τον Παύλο, θα πιστεύαμε, εάν τον είχαμε ακούσει να διδάσκει. Επομένως, και αυτή η δικαιολογία τούς αποκόπτεται πλέον από αυτό το γεγονός. Και παρουσιαζόμενος ενώπιόν του, λέγει, ο Κύριος του είπε: «Έχε θάρρος· διότι όπως έδωσες μαρτυρία για τα όσα με αφορούν στην Ιερουσαλήμ, έτσι πρέπει να δώσεις μαρτυρία και στη Ρώμη».

γ'. Πρόσεξε· ακούει και ο χιλίαρχος ότι οι Φαρισαίοι τον απάλλαξαν από τις κατηγορίες, και αποφάσισε υπέρ αυτού, και με μεγαλύτερη τόλμη τον αρπάζει. Και τα ίδια τα λόγια που ειπώθηκαν από τον Παύλο ήταν γεμάτα από πνευματική σοφία. Την επόμενη νύχτα στάθηκε δίπλα του ο Κύριος και είπε: «Έχε θάρρος, Παύλε· διότι όπως έδωσες μαρτυρία για εμένα στην Ιερουσαλήμ, έτσι πρέπει να δώσεις μαρτυρία και στη Ρώμη». Πρόσεξε πόση είναι η παρηγοριά· πρώτα τον επαινεί, έπειτα δεν τον αφήνει να φοβηθεί ούτε την αβεβαιότητα του ταξιδιού προς τη Ρώμη. Σαν να έλεγε: «Όχι μόνο θα πας και εκεί, αλλά και θα δείξεις τόσο μεγάλη παρρησία». Από αυτό γινόταν φανερό όχι απλώς ότι θα σωθεί, αλλά ότι και θα δώσει μαρτυρία για να λάβει μεγάλα στεφάνια στη μεγάλη πόλη. Γιατί όμως δεν του εμφανίστηκε πριν πέσει στον κίνδυνο; Επειδή ο Θεός πάντοτε μας παρηγορεί μέσα στις θλίψεις (διότι τότε φαίνεται πιο ποθητός) και μας ασκεί μέσα στους κινδύνους. Εξάλλου, τότε μεν βρισκόταν σε άνεση, έχοντας απαλλαγεί από τα δεσμά· τώρα όμως επρόκειτο να τον βρουν δεινά. «Διότι αναθεματίσαμε τους εαυτούς μας», λένε, «να μη φάμε ούτε να πιούμε». Αλίμονο, πόση μανία! Υποβάλλουν τους εαυτούς τους στο ανάθεμα εντελώς παράλογα.

Και πάλι, αφού του εμφανίστηκε, έλεγε: «Μη φοβάσαι, αλλά να μιλάς, διότι εγώ είμαι μαζί σου, και κανείς δεν θα σου επιτεθεί για να σου κάνει κακό». Και σε όνειρο του παρουσιάστηκε λέγοντας: «Έχε θάρρος· διότι όπως έδωσες μαρτυρία για τα δικά μου ζητήματα στην Ιερουσαλήμ, έτσι πρέπει να μαρτυρήσεις και στη Ρώμη». Πάντοτε, λοιπόν, οι άγιοι είναι θαυμαστοί και γεμάτοι από πολλή χάρη, προπάντων όμως όταν κινδυνεύουν για τον Χριστό, όταν γίνονται δέσμιοι. Διότι, όπως ακριβώς ένας γενναίος στρατιώτης αποτελεί πάντοτε και γενικά ευχάριστο θέαμα για όσους τον βλέπουν, προπάντων όμως όταν στέκεται και παρατάσσεται δίπλα στον ίδιο τον βασιλιά· έτσι ακριβώς αναλογίσου και τον Παύλο, πόσο σπουδαίο ήταν να τον βλέπει κανείς να διδάσκει φέροντας τα δεσμά του. Να σας πω μια σκέψη που μου ήρθε στο μυαλό εν τω μεταξύ; Ο μακάριος μάρτυρας Βαβύλας δέθηκε, και αυτός για την ίδια αιτία για την οποία δέθηκε και ο Ιωάννης, επειδή δηλαδή ήλεγξε έναν παράνομο βασιλιά. Αυτός, όταν πέθαινε, έδωσε εντολή να τοποθετηθούν τα δεσμά μαζί με το σώμα του, και να ταφεί το σώμα δεμένο· και τώρα τα δεσμά βρίσκονται μαζί με την τέφρα του. Τόσο μεγάλος ήταν ο πόθος του για τα δεσμά χάριν του Χριστού. «Μέσα από σίδερο πέρασε η ψυχή του», λέει ο Προφήτης για τον Ιωσήφ. Ήδη δε και γυναίκες έχουν λάβει πείρα αυτών των δεσμών· αλλά εμείς δεν δενόμαστε. Ούτε σας προτρέπω σε αυτό, αφού δεν είναι τώρα ο κατάλληλος καιρός· αλλά εσύ μη δένεις τα χέρια, παρά δέσε τη διάνοια. Υπάρχουν και άλλα δεσμά· όσοι δεν υπομένουν αυτά, θα υποστούν εκείνα. Άκου τον Χριστό που λέει: «Δέστε του τα χέρια και τα πόδια».