Ὅτι δὲ πολλάκις ἓν στοιχεῖον ἢ μεταστοιχειωθὲν ἢ παραλειφθὲν ἢ προστεθὲν τὸν νοῦν τῶν λεγομένων συνταράττει, δῆλόν ἐστιν ἐκ τοῦ φερομένου ἐν ταῖς Πράξεσι τῶν ἀποστόλων· Εἰ δὲ πνεῦμα ἐλάλησεν αὐτῷ, ἢ ἄγγελος, καὶ τοῦ ἐν τῇ Πρὸς Ἑβραίους· Εἰ μὲν οὖν τελείωσις διὰ τῆς Λευϊτικῆς ἱερωσύνης ἦν· εἰ μὲν οὖν ἐστιν «ἐπεί», καὶ συγκόπτεται τὸ νόημα, καὶ τοὐναντίον τῇ ἀποστολικῇ γνώμῃ κατασκευάζεται. Καὶ τὸ γνήσιε σύζυγε «γνησία» ἐστί, τοῦ ἰῶτα στοιχείου ἢ προστεθέντος ἢ συγγραφομένου μέν, μὴ συνεκφωνουμένου δέ. Καὶ τὸ ἐν ταῖς Παροιμίαις Ὕστερον περιπατήσεις γυμνότερος ὑπέρου, «ὕπερον» εἰ ἔστι τοὔνομα· οὐ γὰρ εἶπε «γυμνὸς» ἢ «γυμνότατος» ὡς ὕπερον (ὅπερ εἴτε τὸ ὕπερον, εἴτε τὸ ὑπερῷον μηνύει ὤφειλε λεχθῆναι), ἀλλὰ «γυμνότερος», Καὶ τὸ εἰς τὸν ψαλμὸν «ἔσται εἰς αὖραν» εἰρημένον, τουτέστιν εἰς πραεῖαν καὶ ἐαρινὴν κατάστασιν μετεποιήθη ἔστη εἰς αὖραν. Καὶ πάλιν·
Μετάφραση
Το ότι, βέβαια, πολλές φορές ένα μόνο γράμμα, όταν αλλάζει, παραλείπεται ή προστίθεται, διαταράσσει το νόημα των λεγομένων, είναι φανερό από αυτό που αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων: «Εάν όμως του μίλησε πνεύμα ή άγγελος», και από εκείνο στην Προς Εβραίους επιστολή: «Εάν, λοιπόν, υπήρχε τελείωση μέσω της λευιτικής ιερωσύνης»· εάν, δηλαδή, τεθεί «εάν», τότε το νόημα περικόπτεται και προκύπτει το αντίθετο από την αποστολική γνώμη. Και το «γνήσιε σύζυγε» είναι «γνησία», επειδή το γράμμα ιώτα είτε έχει προστεθεί είτε γράφεται μεν, αλλά δεν συμπροφέρεται. Και στο χωρίο των Παροιμιών «Αργότερα θα περπατάς πιο γυμνός από ύπερο», εάν η λέξη είναι «ύπερον»· διότι δεν είπε «γυμνός» ή «γυμνότατος» σαν ύπερο (πράγμα που έπρεπε να λεχθεί, είτε υποδηλώνει το ύπερο - γουδοχέρι είτε το υπερώο), αλλά «πιο γυμνός». Και αυτό που ελέχθη στον ψαλμό «θα γίνει αύρα», δηλαδή σε πράα και εαρινή κατάσταση, μετατράπηκε σε «στάθηκε σαν αύρα». Και πάλι:
Περισσότερα
Λεπτομέρειες