Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 24:11

Συμφώνησαν δε και οι Ιουδαίοι, υποστηρίζοντας ότι αυτά έτσι έχουν. Τι κάνει λοιπόν ο Παύλος; Μήπως μπροστά σε αυτά σιωπά; Καθόλου· αλλά μιλάει και πάλι με παρρησία και αποκρίνεται· και μάλιστα αφού το θέλησε ο ηγεμόνας· διότι πρόσθεσε: Αποκρίθηκε δε ο Παύλος, αφού του έκανε νόημα ο ηγεμόνας να μιλήσει: Επειδή γνωρίζω ότι εδώ και πολλά χρόνια είσαι δίκαιος κριτής σε αυτό το έθνος, με περισσότερη προθυμία απολογούμαι για τον εαυτό μου, εφόσον μπορείς να διαπιστώσεις ότι δεν έχουν περάσει περισσότερες από δώδεκα ημέρες αφότου ανέβηκα στην Ιερουσαλήμ για να προσκυνήσω. Και ούτε μέσα στο ιερό με βρήκαν να συζητώ με κάποιον ή να προκαλώ συγκέντρωση του πλήθους, ούτε στις συναγωγές, ούτε μέσα στην πόλη· ούτε μπορούν τώρα να αποδείξουν αυτά για τα οποία με κατηγορούν αυτή τη στιγμή. Δεν αποτελούν κολακεία τα λόγια αυτά, το να αναγνωρίζει δηλαδή κανείς δικαιοσύνη στον δικαστή· αλλά μάλλον εκείνα τα λόγια, το να λέει (ο κατήγορος): Απολαμβάνοντας πολλή ειρήνη χάρη σε σένα. Γιατί λοιπόν στασιάζετε άδικα;

Παρατήρησε όμως το εξής: εκείνοι παρακινούσαν σε αδικία, ενώ αυτός αναζητούσε το δίκαιο· γι' αυτό και έλεγε: «Με μεγαλύτερη προθυμία απολογούμαι για τον εαυτό μου»· έπειτα προβάλλει επιχείρημα και από τον χρόνο: «Διότι, επειδή γνωρίζω», λέει, «ότι επί πολλά χρόνια είσαι κριτής». Και τι συντελούσε αυτό στην απόδειξη; Σε μεγάλο βαθμό· διότι δείχνει ότι και ο ίδιος γνωρίζει πως αυτός δεν έχει πράξει τίποτε από όσα κατηγορείται. Εάν δε είχε υποκινήσει ποτέ εξέγερση, θα το γνώριζε όντας κριτής, και κάτι τέτοιο δεν θα του διέφευγε. Έπειτα, επειδή ο κατήγορος δεν είχε να αποδείξει τίποτε στα Ιεροσόλυμα, δες τι λέει: «Σε όλους τους Ιουδαίους ανά την οικουμένη», προσθέτοντας ψέμα στο ψέμα. Γι' αυτό ο Παύλος, απομακρύνοντάς τον από αυτό το σημείο, λέει: «Ανέβηκα για να προσκυνήσω»· σχεδόν απολογούμενος μέσα από αυτό, ότι δηλαδή απέχω τόσο πολύ από το να υποκινώ στάσεις· και επιμένει σε αυτό το δίκαιο επιχείρημα το οποίο ήταν ισχυρό· διότι προσθέτει: «Και ούτε στον ναό, ούτε στην πόλη, ούτε στη συναγωγή με βρήκαν να συζητώ με κάποιον». Πράγμα το οποίο ήταν και αληθές. Και εκείνος μεν τον αποκαλεί «Πρωτοστάτη», σαν να επρόκειτο για μάχη και συνωμοσία· αυτός όμως δες πόσο ήπια απαντά: «Σου ομολογώ όμως τούτο, ότι σύμφωνα με την οδό που αυτοί αποκαλούν αίρεση, έτσι λατρεύω τον πατρώο Θεό, πιστεύοντας σε όλα όσα είναι γεγραμμένα σύμφωνα με τον Νόμο και στους προφήτες, έχοντας ελπίδα στον Θεό, την οποία και οι ίδιοι προσδοκούν, ότι πρόκειται να υπάρξει ανάσταση δικαίων και αδίκων».