Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 24:14

Διότι λέει ενώπιον του δικαστηρίου: «Ούτε μέσα στον ναό με βρήκαν να συζητώ με κανέναν ή να προκαλώ συγκέντρωση του πλήθους, ούτε έπραξα τίποτε από όσα με κατηγορούν. Σου ομολογώ όμως τούτο, ότι σύμφωνα με την Οδό την οποία αυτοί ονομάζουν αίρεση, έτσι λατρεύω τον Θεό, πιστεύοντας σε όλα όσα αναφέρονται στον νόμο και στους προφήτες». Και δεν προκαλεί έκπληξη το ότι ο απόστολος ομολογούσε τον εαυτό του Ναζωραίο, αφού όλοι τότε αποκαλούσαν τους Χριστιανούς με αυτό το όνομα εξαιτίας της πόλης της Ναζαρέτ, και επειδή δεν υπήρχε άλλη χρήση του ονόματος εκείνον τον καιρό, ώστε οι άνθρωποι να αποκαλούν Ναζωραίους όσους είχαν πιστέψει στον Χριστό, για τον οποίο μάλιστα είναι γραμμένο: «ότι θα ονομαστεί Ναζωραίος». Διότι και τώρα, κατ' ομωνυμίαν, οι άνθρωποι αποκαλούν Χριστιανούς όλες τις αιρέσεις, εννοώ τους Μανιχαίους και τους Μαρκιωνιστές, τους Γνωστικούς και άλλους, παρόλο που δεν είναι Χριστιανοί· και όμως η κάθε αίρεση, αν και φέρει άλλη ονομασία, το αποδέχεται αυτό με χαρά, επειδή κοσμείται από το όνομα· διότι νομίζουν ότι καυχώνται για το όνομα του Χριστού, όχι όμως για την πίστη και για τα έργα.

Παρατήρησε όμως το εξής: εκείνοι παρακινούσαν σε αδικία, ενώ αυτός αναζητούσε το δίκαιο· γι' αυτό και έλεγε: «Με μεγαλύτερη προθυμία απολογούμαι για τον εαυτό μου»· έπειτα προβάλλει επιχείρημα και από τον χρόνο: «Διότι, επειδή γνωρίζω», λέει, «ότι επί πολλά χρόνια είσαι κριτής». Και τι συντελούσε αυτό στην απόδειξη; Σε μεγάλο βαθμό· διότι δείχνει ότι και ο ίδιος γνωρίζει πως αυτός δεν έχει πράξει τίποτε από όσα κατηγορείται. Εάν δε είχε υποκινήσει ποτέ εξέγερση, θα το γνώριζε όντας κριτής, και κάτι τέτοιο δεν θα του διέφευγε. Έπειτα, επειδή ο κατήγορος δεν είχε να αποδείξει τίποτε στα Ιεροσόλυμα, δες τι λέει: «Σε όλους τους Ιουδαίους ανά την οικουμένη», προσθέτοντας ψέμα στο ψέμα. Γι' αυτό ο Παύλος, απομακρύνοντάς τον από αυτό το σημείο, λέει: «Ανέβηκα για να προσκυνήσω»· σχεδόν απολογούμενος μέσα από αυτό, ότι δηλαδή απέχω τόσο πολύ από το να υποκινώ στάσεις· και επιμένει σε αυτό το δίκαιο επιχείρημα το οποίο ήταν ισχυρό· διότι προσθέτει: «Και ούτε στον ναό, ούτε στην πόλη, ούτε στη συναγωγή με βρήκαν να συζητώ με κάποιον». Πράγμα το οποίο ήταν και αληθές. Και εκείνος μεν τον αποκαλεί «Πρωτοστάτη», σαν να επρόκειτο για μάχη και συνωμοσία· αυτός όμως δες πόσο ήπια απαντά: «Σου ομολογώ όμως τούτο, ότι σύμφωνα με την οδό που αυτοί αποκαλούν αίρεση, έτσι λατρεύω τον πατρώο Θεό, πιστεύοντας σε όλα όσα είναι γεγραμμένα σύμφωνα με τον Νόμο και στους προφήτες, έχοντας ελπίδα στον Θεό, την οποία και οι ίδιοι προσδοκούν, ότι πρόκειται να υπάρξει ανάσταση δικαίων και αδίκων».

Δες πώς δεν παρασύρθηκε σε ύβρη, μολονότι υπήρχε ανάγκη. «Πιστεύοντας», λέει, «σε όλα όσα είναι σύμφωνα με τον νόμο». Αυτό το είπε, για να δείξει ότι ένας άνθρωπος που πιστεύει πως πρόκειται να γίνει ανάσταση, την οποία και αυτοί οι ίδιοι αποδέχονται, δεν θα έπραττε ποτέ τέτοια πράγματα. Δεν είπε για αυτούς ότι πιστεύουν στα όσα έχουν γραφεί στους προφήτες (διότι δεν πίστευαν)· αντίθετα, αυτός πίστευε σε όλα, όχι εκείνοι. Το πώς ακριβώς, θα απαιτούσε μακρύ λόγο για να το αναλύσουμε τώρα. Είπε τόσα πολλά, και πουθενά δεν μνημονεύει τον Χριστό. Εδώ όμως, με το να πει «Πιστεύοντας», εισήγαγε και τα σχετικά με τον Χριστό, αλλά προς το παρόν ενδιατρίβει στο ζήτημα της αναστάσεως, το οποίο αποτελούσε κοινό τους δόγμα, και με αυτόν τον τρόπο αναιρούσε κάθε υποψία για στάση.