Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 24:18

Ενώ αυτά διαδραματίζονταν κατ' αυτόν τον τρόπο, αναχωρήσαμε από αυτούς ως «από σύνοδο των αθετούντων»· διότι, ό,τι ήθελαν, αυτό και έπρατταν. Το ότι, λοιπόν, όσα πράττονται μονομερώς δεν έχουν καμία ισχύ, δεν υπάρχει κανένας απολύτως άνθρωπος που να το αγνοεί. Διότι αυτό προστάζει και ο θείος νόμος, αυτό απαιτούσε και ο μακάριος Απόστολος, ο οποίος, υφιστάμενος τέτοια επιβουλή και ενώ δικαζόταν, έλεγε: «Έπρεπε οι Ιουδαίοι από την Ασία να παρίστανται ενώπιόν σου και να κατηγορούν, εάν είχαν κάτι», τότε που και ο Φήστος, επειδή οι Ιουδαίοι επιθυμούσαν να διαπράξουν μια τέτοια επιβουλή, όμοια με αυτήν που τώρα έχουν κάνει εναντίον μας αυτοί εδώ, έλεγε: «Δεν συνηθίζεται στους Ρωμαίους να παραδίδουν ως χάρη κανέναν άνθρωπο, προτού ο κατηγορούμενος έχει απέναντί του κατά πρόσωπο τους κατηγόρους του και λάβει την ευκαιρία να απολογηθεί για το έγκλημα». Αλλά οι περί τον Ευσέβιο τόλμησαν να παραποιήσουν και τον νόμο, και έγιναν πιο άδικοι και από τους αδίκους. Διότι δεν ενήργησαν εξ αρχής κατ' ιδίαν, αλλά όταν αποδείχθηκαν ανίσχυροι όντας εμείς παρόντες, τότε πλέον εξήλθαν και, όπως οι Ιουδαίοι, έκαναν συμβούλιο κατ' ιδίαν, ώστε εμάς μεν να εξοντώσουν, την δε αίρεση να εισαγάγουν, όπως ακριβώς εκείνοι ζήτησαν τον Βαραββά. Για τον λόγο αυτόν ομολόγησαν ότι οι ίδιοι έπραξαν όλα αυτά από μόνοι τους.

βʹ. Πρόσεξε: Εκείνοι τον διαχώριζαν· αυτός όμως τον εισάγει και εξοικειώνει τον εαυτό του με τον Νόμο, μέσω αυτών με τα οποία απολογείται. Και επιβεβαιώνοντας αυτό που είπε, προσθέτει πάλι: «Σε αυτό δε, ασκούμαι και εγώ ο ίδιος, ώστε να έχω πάντοτε απρόσκοπτη συνείδηση και ενώπιον του Θεού και ενώπιον των ανθρώπων. Ύστερα δε από αρκετά χρόνια ήλθα, για να κάνω ελεημοσύνες στο έθνος μου και προσφορές, οπότε, ενώ ασχολούμουν με αυτά, με βρήκαν αγνισμένο μέσα στον ναό, όχι μαζί με πλήθος ούτε προκαλώντας κάποιον θόρυβο». Γιατί λοιπόν ανέβηκες; Γιατί ήλθες; Για να προσκυνήσεις; Για να κάνω ελεημοσύνες, λέει· συνεπώς αυτό δεν ήταν γνώρισμα ταραχοποιού. Έπειτα απορρίπτει και τα πρόσωπά τους, λέγοντας αόριστα: «Εκεί με βρήκαν κάποιοι Ιουδαίοι από την Ασία, οι οποίοι θα έπρεπε να παρευρίσκονται ενώπιόν σου και να με κατηγορούν, αν είχαν κάτι εναντίον μου. Ή ας πουν αυτοί εδώ, τι αδίκημα βρήκαν σε εμένα όταν στάθηκα μπροστά στο συνέδριο, εκτός αν πρόκειται για αυτήν τη μία φράση που φώναξα στεκόμενος ανάμεσά τους, ότι "Για την ανάσταση των νεκρών κρίνομαι εγώ σήμερα από εσάς"». Αυτό αποτελεί περίσσεια δικαιολογιών, το να μην αποφεύγει δηλαδή τους κατηγόρους, αλλά να είναι έτοιμος να δώσει λόγο σε όλους. Για την ανάσταση των νεκρών εγώ σήμερα, λέει, κρίνομαι. Και δεν ανέφερε τίποτε από όσα θα ήταν φυσικό να πει, ότι δηλαδή τον επιβουλεύτηκαν, ότι τον συνέλαβαν, ότι του έστησαν ενέδρα (διότι αυτά λέγεται ότι έγιναν από εκείνους· από αυτόν όμως, παρόλο που βρισκόταν σε κίνδυνο, δεν αναφέρονται πλέον)· αλλά σιωπά, και μόνο απολογείται, μολονότι είχε αμέτρητα πράγματα να πει.

«Την ώρα που ασχολούμουν με αυτά», λέει, «με βρήκαν εξαγνισμένο μέσα στον ναό». Πώς, λοιπόν, τον βεβήλωσε; Διότι δεν ταίριαζε στον ίδιο άνθρωπο και να εξαγνίζεται και να προσκυνά, και για αυτόν ακριβώς τον σκοπό να έρχεται, και ταυτόχρονα να βεβηλώνει (τον ναό). Το να μην αφήνει τον λόγο του να επεκτείνεται σε μάκρος, εμπεριέχει και τον χαρακτήρα της υπεράσπισης. Και με αυτόν τον τρόπο ικανοποιεί τον δικαστή. Μου φαίνεται δε ότι συντομεύει την απολογία του χάριν εκείνου.

Έπειτα αναφέρει και την αιτία της ανόδου του. Ήλθα, λέει, για να προσφέρω ελεημοσύνες και προσφορές στο έθνος μου, και αυτό έπειτα από πολλά χρόνια. Πώς λοιπόν θα μπορούσε να προκαλέσει ταραχή σε αυτούς, για τους οποίους διήνυσε τόσο μακρύ δρόμο προκειμένου να κάνει ελεημοσύνη; Ούτε με όχλο, λέει, ούτε με θόρυβο.