Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 25:10

Είπε δε ο Παύλος: Στέκομαι ενώπιον του βήματος του Καίσαρα, όπου πρέπει να δικαστώ. Τους Ιουδαίους δεν τους αδίκησα σε τίποτα, όπως και εσύ κάλλιστα γνωρίζεις. Διότι, εάν μεν είμαι ένοχος αδικήματος και έχω πράξει κάτι άξιο θανάτου, δεν αρνούμαι να πεθάνω· εάν όμως δεν ευσταθεί τίποτα από αυτά για τα οποία με κατηγορούν, ουδείς δύναται να με παραδώσει σε αυτούς ως χάρη. Επικαλούμαι τον Καίσαρα.

Ο Παύλος όμως δεν είπε, «Δεν θέλω», μήπως και κάνει τον δικαστή πιο αυστηρό, αλλά μιλάει πάλι με παρρησία και λέει: «Ενώπιον του βήματος του Καίσαρα στέκομαι, όπου πρέπει να δικαστώ». Μεγάλη είναι η παρρησία του. Και πρόσεξε πώς τους αντιμετωπίζει με τον συλλογισμό του· διότι σχεδόν αυτό λέει μέσα από την απολογία του: Με απέβαλαν αυτοί μία φορά, και νομίζουν ότι με αυτό με καταδικάζουν, με το να δείχνουν ότι έφταιξα απέναντι στον Καίσαρα· ενώπιον αυτού του ίδιου του αδικημένου θέλω να δικαστώ.

Και όμως προσκόμισαν κατηγορίες, αλλά δεν τις απέδειξαν· διότι από τη μια πλευρά η σκευωρία και το θράσος έδιναν αφορμή να υποπτευθεί κανείς κάτι τέτοιο, από την άλλη όμως η ανάκριση δεν αποκάλυψε τίποτα παρόμοιο. «Και για κάποιον», λέει, «Ιησού, ο οποίος είχε πεθάνει». Εύλογα λέει «για κάποιον», εφόσον επρόκειτο για άνθρωπο που κατείχε κοσμική εξουσία και δεν φρόντιζε για τα ζητήματα αυτά. Για αυτόν τον λόγο εξάλλου είπε και το εξής: «Επειδή εγώ βρισκόμουν σε αμηχανία ως προς την ανάκριση για αυτά τα θέματα». Διότι πράγματι, η διερεύνηση τέτοιων ζητημάτων ξεπερνούσε την κατανόηση ενός τέτοιου δικαστή. Και αν βρίσκεσαι σε αμηχανία, γιατί τον σύρεις στα Ιεροσόλυμα; Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο και ο Παύλος, επειδή δεν θεωρούσε σωστό να δικαστεί από αυτόν, επικαλείται τον Καίσαρα, λέγοντας: «Στέκομαι μπροστά στο δικαστικό βήμα του Καίσαρα, όπου πρέπει να δικαστώ· διότι για το ζήτημα αυτό με κατηγορούσαν».