Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 25:11

Είπε δε ο Παύλος: Στέκομαι ενώπιον του βήματος του Καίσαρα, όπου πρέπει να δικαστώ. Τους Ιουδαίους δεν τους αδίκησα σε τίποτα, όπως και εσύ κάλλιστα γνωρίζεις. Διότι, εάν μεν είμαι ένοχος αδικήματος και έχω πράξει κάτι άξιο θανάτου, δεν αρνούμαι να πεθάνω· εάν όμως δεν ευσταθεί τίποτα από αυτά για τα οποία με κατηγορούν, ουδείς δύναται να με παραδώσει σε αυτούς ως χάρη. Επικαλούμαι τον Καίσαρα.

«Εκφέρω ο ίδιος την καταδίκη του εαυτού μου», λέει. Αυτό δεν είναι ίδιον ανθρώπου που είναι ένοχος θανάτου, αλλά ανθρώπου που έχει απόλυτο θάρρος σε αυτά που έλεγε· διότι μαζί με την παρρησία πρέπει να υπάρχει και η δίκαιη υπεράσπιση, ώστε να τους κάνει να ντραπούν. «Εάν όμως δεν ισχύει τίποτε από όσα με κατηγορούν, κανείς δεν δύναται να με παραδώσει σε αυτούς ως χάρη». Ακόμη κι αν το θελήσει, λέει, δεν θα μπορέσει. Δεν είπε, «Δεν είμαι άξιος να πεθάνω», ούτε, «Πρέπει να απολυθώ», αλλά, «Είμαι έτοιμος να κριθώ ενώπιον του Καίσαρα»· και ταυτόχρονα, ενθυμούμενος το όραμα, έλαβε μεγαλύτερο θάρρος να τον επικαλεστεί. Και δεν είπε, «Εσύ», αλλά, «Κανείς»· και πρόσθεσε, «Τον Καίσαρα επικαλούμαι», ώστε να μην κατευθύνεται η προσβολή προς εκείνον. Τότε ο Φήστος, αφού συσκέφθηκε με το συμβούλιο, αποκρίθηκε: «Τον Καίσαρα έχεις επικαλεστεί· στον Καίσαρα θα πορευθείς». Είδες πώς χαρίζεται;