Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 25:12

Αλλά θα μπορούσε να πει κάποιος εδώ: Και για ποιον λόγο, ενώ είχε ακούσει το «Πρέπει να δώσεις μαρτυρία για εμένα και στη Ρώμη», έπραττε αυτά σαν να μην το πίστευε; Μη γένοιτο, απεναντίας το πίστευε ακράδαντα. Διότι θα αποτελούσε μάλλον γνώρισμα ανθρώπου που πειράζει τον Θεό το να επαναπαύεται σε εκείνη την απόφαση και να ρίχνει τον εαυτό του σε μύριους κινδύνους, λέγοντας: «Ας δούμε αν μπορεί ο Θεός να με διασώσει ακόμη και έτσι». Όμως ο Παύλος δεν κάνει αυτό, αλλά συνεισφέρει ό,τι περνάει από το χέρι του, αναθέτοντας τα πάντα στον Θεό. Ασκεί μάλιστα ήπια κριτική και στον άρχοντα, απολογούμενος με αυτόν τον τρόπο· διότι σχεδόν του λέει το εξής: «Εάν μεν αδικώ, καλώς· εάν όμως δεν αδικώ, γιατί με παραδίδεις;» Κανείς δεν δύναται, λέει, να με παραδώσει σε αυτούς ως χάρη. Τον ενέβαλε σε φόβο, ώστε να μην τον παραδώσει ως χάρη ούτε καν με τη θέλησή του, αλλά να προβάλει και την έφεση ως δικαιολογία απέναντί τους. Τότε ο Φήστος, αφού συσκέφθηκε με το συμβούλιο, αποκρίθηκε: «Τον Καίσαρα επικαλέστηκες, στον Καίσαρα θα πας».

«Εκφέρω ο ίδιος την καταδίκη του εαυτού μου», λέει. Αυτό δεν είναι ίδιον ανθρώπου που είναι ένοχος θανάτου, αλλά ανθρώπου που έχει απόλυτο θάρρος σε αυτά που έλεγε· διότι μαζί με την παρρησία πρέπει να υπάρχει και η δίκαιη υπεράσπιση, ώστε να τους κάνει να ντραπούν. «Εάν όμως δεν ισχύει τίποτε από όσα με κατηγορούν, κανείς δεν δύναται να με παραδώσει σε αυτούς ως χάρη». Ακόμη κι αν το θελήσει, λέει, δεν θα μπορέσει. Δεν είπε, «Δεν είμαι άξιος να πεθάνω», ούτε, «Πρέπει να απολυθώ», αλλά, «Είμαι έτοιμος να κριθώ ενώπιον του Καίσαρα»· και ταυτόχρονα, ενθυμούμενος το όραμα, έλαβε μεγαλύτερο θάρρος να τον επικαλεστεί. Και δεν είπε, «Εσύ», αλλά, «Κανείς»· και πρόσθεσε, «Τον Καίσαρα επικαλούμαι», ώστε να μην κατευθύνεται η προσβολή προς εκείνον. Τότε ο Φήστος, αφού συσκέφθηκε με το συμβούλιο, αποκρίθηκε: «Τον Καίσαρα έχεις επικαλεστεί· στον Καίσαρα θα πορευθείς». Είδες πώς χαρίζεται;