Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 25:19

Στους οποίους απάντησα ότι δεν συνηθίζουν οι Ρωμαίοι να παραδίδουν κανέναν άνθρωπο προς απώλεια, προτού ο κατηγορούμενος αντιμετωπίσει πρόσωπο με πρόσωπο τους κατηγόρους του και λάβει την ευκαιρία να απολογηθεί για την κατηγορία. Όταν λοιπόν συγκεντρώθηκαν αυτοί εδώ, χωρίς να δώσω καμία απολύτως αναβολή, την επόμενη ημέρα κάθισα στο δικαστικό βήμα και διέταξα να φέρουν τον άνδρα. Σχετικά με αυτόν, όταν στάθηκαν οι κατήγοροι, δεν διατύπωσαν καμία κατηγορία από όσες εγώ υποπτευόμουν· είχαν όμως εναντίον του ορισμένα ζητήματα σχετικά με τη δική τους θρησκεία, και για κάποιον Ιησού που είχε πεθάνει, τον οποίο ο Παύλος ισχυριζόταν ότι ζει.

Και όμως προσκόμισαν κατηγορίες, αλλά δεν τις απέδειξαν· διότι από τη μια πλευρά η σκευωρία και το θράσος έδιναν αφορμή να υποπτευθεί κανείς κάτι τέτοιο, από την άλλη όμως η ανάκριση δεν αποκάλυψε τίποτα παρόμοιο. «Και για κάποιον», λέει, «Ιησού, ο οποίος είχε πεθάνει». Εύλογα λέει «για κάποιον», εφόσον επρόκειτο για άνθρωπο που κατείχε κοσμική εξουσία και δεν φρόντιζε για τα ζητήματα αυτά. Για αυτόν τον λόγο εξάλλου είπε και το εξής: «Επειδή εγώ βρισκόμουν σε αμηχανία ως προς την ανάκριση για αυτά τα θέματα». Διότι πράγματι, η διερεύνηση τέτοιων ζητημάτων ξεπερνούσε την κατανόηση ενός τέτοιου δικαστή. Και αν βρίσκεσαι σε αμηχανία, γιατί τον σύρεις στα Ιεροσόλυμα; Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο και ο Παύλος, επειδή δεν θεωρούσε σωστό να δικαστεί από αυτόν, επικαλείται τον Καίσαρα, λέγοντας: «Στέκομαι μπροστά στο δικαστικό βήμα του Καίσαρα, όπου πρέπει να δικαστώ· διότι για το ζήτημα αυτό με κατηγορούσαν».