Ὁ δὲ Ἀγρίππας πρὸς τὸν Παῦλον ἔφη· Ἐν ὀλίγῳ με πείθεις Χριστιανὸν γενέσθαι. Ὁ δὲ Παῦλος εἶπεν· Εὐξαίμην ἂν τῷ Θεῷ, καὶ ἐν ὀλίγῳ, καὶ ἐν πολλῷ, οὐ μόνον σὲ, ἀλλὰ καὶ πάντας τοὺς ἀκούοντάς μου σήμερον, γενέσθαι τοιούτους, ὁποῖος κἀγώ εἰμι, παρεκτὸς τῶν δεσμῶν τούτων. Ὅρα πῶς εὔχεται, λέγων· Εὐξαίμην ἂν ἔγωγε τῷ Θεῷ [οὐκ] ἐν ὀλίγῳ, τουτέστι, παρὰ μικρόν. Καὶ οὐχ ἁπλῶς εὔχεται, ἀλλὰ καὶ ἐπιτεταμένως. Τοιούτους, φησὶ, γενέσθαι πάντας, οὐ μόνον σὲ, ἀλλὰ καὶ πάντας, ὁποῖος κἀγώ εἰμι. Εἶτα καὶ προστίθησι· Παρεκτὸς τῶν δεσμῶν τούτων· οὐκ ἀποδυσπετῶν διὰ τὰ δεσμὰ, οὐδὲ αἰσχυνόμενος διότι ἐδέδετο (τοῦτο γὰρ ἦν αὐτῷ, εἴπερ τι ἄλλο, ἄξιον δόξης)· ἀλλὰ πρὸς τὴν ἐκείνων ὑπόληψιν ἀφορῶν, οὕτως εἶπε. Διὰ τοῦτο προσέθηκε τὸ, Παρεκτὸς τῶν δεσμῶν τούτων. Ἀλλ᾽ ἴδωμεν ἄνωθεν τὰ ἀνεγνωσμένα. Τῇ οὖν ἐπαύριον εἰσελθόντων εἰς τὸ ἀκροατήριον, κελεύσαντος τοῦ Φήστου, φησὶν, ἤχθη ὁ Παῦλος. Ἀπέστησαν λοιπὸν οἱ Ἰουδαῖοι τῇ ἐφέσει χρησαμένου ἐκείνου, καὶ τότε αὐτῷ λαμπρὸν τὸ θέατρον γίνεται· μετὰ πολλῆς γὰρ τῆς φαντασίας ὁ βασιλεὺς καὶ πᾶν τὸ πλῆθος τῶν Ἰουδαίων παρῆσαν οὐχ οἱ μὲν, οἱ δὲ οὔ. Τὸ πλῆθος τῶν Ἰουδαίων, φησὶ, συνέτυχόν μοι, ἔν τε Ἱεροσολύμοις καὶ ἐνθάδε, ἐπιβοῶντες μὴ δεῖν αὐτὸν ζῇν μηκέτι.
Μετάφραση
Ο δε Αγρίππας είπε προς τον Παύλο: «Παρ' ολίγον να με πείσεις να γίνω Χριστιανός». Ο δε Παύλος απάντησε: «Θα ευχόμουν στον Θεό, και παρ' ολίγον και πλήρως, όχι μόνο εσύ, αλλά και όλοι όσοι με ακούνε σήμερα, να γίνουν τέτοιοι όπως είμαι κι εγώ, εκτός από τα δεσμά αυτά». Δες πώς εύχεται, λέγοντας: «Θα ευχόμουν βέβαια εγώ στον Θεό παρ' ολίγον», δηλαδή παραλίγο. Και δεν εύχεται απλώς, αλλά με πολλή θέρμη. Να γίνουν όλοι τέτοιοι, λέει, όχι μόνο εσύ, αλλά όλοι, όπως είμαι κι εγώ. Έπειτα προσθέτει: «Εκτός από τα δεσμά αυτά»· όχι επειδή δυσανασχετούσε για τα δεσμά, ούτε επειδή ντρεπόταν που ήταν δεμένος (διότι αυτό ήταν γι' αυτόν άξιο δόξας περισσότερο από κάθε τι άλλο), αλλά αποβλέποντας στη δική τους αντίληψη μίλησε έτσι. Γι' αυτό πρόσθεσε το «Εκτός από τα δεσμά αυτά». Αλλά ας δούμε από την αρχή αυτά που αναγνώστηκαν. «Την επομένη, λοιπόν, αφού εισήλθαν στο ακροατήριο, με προσταγή του Φήστου», λέει, «οδηγήθηκε εκεί ο Παύλος». Αποσύρθηκαν λοιπόν οι Ιουδαίοι, επειδή εκείνος έκανε χρήση της έφεσης, και τότε το θέαμα γίνεται λαμπρό γι' αυτόν· διότι με πολλή μεγαλοπρέπεια ήταν παρόντες ο βασιλιάς και όλο το πλήθος των Ιουδαίων, όλοι ανεξαιρέτως και όχι μόνο μερικοί. «Το πλήθος των Ιουδαίων», λέει, «με πλησίασαν, και στα Ιεροσόλυμα και εδώ, κραυγάζοντας ότι δεν πρέπει πια αυτός να ζει».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες