Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 25:24

Πώς, μιαρέ, αναζητάς χρήματα από έναν άνθρωπο που κηρύττει το αντίθετο; Το ότι δε δεν έλαβε, είναι φανερό από το γεγονός ότι τον άφησε δεμένο, ενώ θα τον είχε ελευθερώσει, εάν βεβαίως είχε λάβει. Αυτός μεν συζητούσε περί εγκρατείας, εκείνος δε προσδοκούσε να λάβει χρήματα από αυτόν που του μιλούσε για αυτά. Και να τα ζητήσει βέβαια δεν τολμούσε· διότι τέτοια είναι η κακία, δειλή και πάντα καχύποπτη· ήλπιζε όμως· ώστε δικαιολογημένα τους έκανε τη χάρη, αφού είχε ασκήσει τόσον καιρό εξουσία εκεί. «Ο Φήστος, λοιπόν, αφού ανέλαβε την επαρχία», λέει, «του παρουσιάστηκαν ο αρχιερέας και οι προύχοντες των Ιουδαίων εναντίον του Παύλου». Αμέσως και από την αρχή τον πλησίασαν οι ιερείς, οι οποίοι δεν θα οκνούσαν να έλθουν και στην Καισάρεια, εάν δεν τους είχε προλάβει ανεβαίνοντας στην Ιερουσαλήμ, εφόσον τον πλησιάζουν αμέσως μόλις έφτασε. Και αφού κατέβηκε στην Καισάρεια, παραμένει δέκα ημέρες. Ίσως, νομίζω, ώστε να δοθεί η ευκαιρία σε όσους ήθελαν να τον εξοντώσουν. Ο Παύλος όμως βρισκόταν στη φυλακή. «Και τον παρακαλούσαν», λέει, «να τον μεταφέρει στην Ιερουσαλήμ». Και για ποιο λόγο του ζήτησαν χάρη, εάν ήταν δίκαιο να πεθάνει; Αλλά έτσι έγινε φανερή η συνωμοσία και σε εκείνον, ώστε κατά τη συζήτηση να πει: «Άνδρες παρευρισκόμενοι, βλέπετε τούτον, για τον οποίο με πλησίασε το πλήθος των Ιουδαίων». Διότι διά του ρήματος «με πλησίασαν», φανερώνει το ότι «ζητούσαν χάρη εναντίον του».

Ο δε Αγρίππας είπε προς τον Παύλο: «Παρ' ολίγον να με πείσεις να γίνω Χριστιανός». Ο δε Παύλος απάντησε: «Θα ευχόμουν στον Θεό, και παρ' ολίγον και πλήρως, όχι μόνο εσύ, αλλά και όλοι όσοι με ακούνε σήμερα, να γίνουν τέτοιοι όπως είμαι κι εγώ, εκτός από τα δεσμά αυτά». Δες πώς εύχεται, λέγοντας: «Θα ευχόμουν βέβαια εγώ στον Θεό παρ' ολίγον», δηλαδή παραλίγο. Και δεν εύχεται απλώς, αλλά με πολλή θέρμη. Να γίνουν όλοι τέτοιοι, λέει, όχι μόνο εσύ, αλλά όλοι, όπως είμαι κι εγώ. Έπειτα προσθέτει: «Εκτός από τα δεσμά αυτά»· όχι επειδή δυσανασχετούσε για τα δεσμά, ούτε επειδή ντρεπόταν που ήταν δεμένος (διότι αυτό ήταν γι' αυτόν άξιο δόξας περισσότερο από κάθε τι άλλο), αλλά αποβλέποντας στη δική τους αντίληψη μίλησε έτσι. Γι' αυτό πρόσθεσε το «Εκτός από τα δεσμά αυτά». Αλλά ας δούμε από την αρχή αυτά που αναγνώστηκαν. «Την επομένη, λοιπόν, αφού εισήλθαν στο ακροατήριο, με προσταγή του Φήστου», λέει, «οδηγήθηκε εκεί ο Παύλος». Αποσύρθηκαν λοιπόν οι Ιουδαίοι, επειδή εκείνος έκανε χρήση της έφεσης, και τότε το θέαμα γίνεται λαμπρό γι' αυτόν· διότι με πολλή μεγαλοπρέπεια ήταν παρόντες ο βασιλιάς και όλο το πλήθος των Ιουδαίων, όλοι ανεξαιρέτως και όχι μόνο μερικοί. «Το πλήθος των Ιουδαίων», λέει, «με πλησίασαν, και στα Ιεροσόλυμα και εδώ, κραυγάζοντας ότι δεν πρέπει πια αυτός να ζει».