Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 26:2

Και γι' αυτήν λοιπόν την απολογία, την οποία επρόκειτο να πληροφορηθούν και όσοι βρίσκονταν στη Ρώμη, υπεύθυνοι είναι οι Ιουδαίοι. «Για όλα όσα κατηγορούμαι, βασιλιά Αγρίππα», λέει, «θεωρώ τον εαυτό μου μακάριο που πρόκειται να απολογηθώ ενώπιόν σου». Δες πώς ακούσια γίνονται κήρυκες και της δικής τους κακίας και της αρετής του Παύλου, ακόμη και στον ίδιο τον ηγεμόνα· έτσι ώστε ο Παύλος να οδηγείται δεσμώτης πιο δοξασμένος απ' ό,τι εάν αναχωρούσε χωρίς δεσμά. Διότι δεν οδηγούνταν πλέον ως πλάνος και απατεώνας, εφόσον τόσοι δικαστές τον είχαν αθωώσει. Αφού λοιπόν απέσεισε από πάνω του όλες τις κατηγορίες ενώπιον εκείνων ανάμεσα στους οποίους γεννήθηκε και ανατράφηκε, δεν μεταβαίνει στη Ρώμη απλώς, αλλά εντελώς καθαρός από κάθε υποψία. Και δεν είπε: «Τι είναι πάλι τούτο; Μία φορά επικαλέστηκα τον Καίσαρα· χιλιάδες φορές δικάστηκα· μέχρι πότε;» Αλλά τι έκανε; Προθυμοποιήθηκε πάλι να δώσει εξηγήσεις, και μάλιστα ενώπιον εκείνου που γνώριζε άριστα τα ζητήματα των Ιουδαίων. Γι' αυτό και απολογείται με πολλή παρρησία, εφόσον αυτοί που τον καταδίκαζαν δεν είχαν πλέον εξουσία πάνω του· και ο ίδιος, αν και εκείνοι δεν είχαν πλέον εξουσία αλλά ίσχυε εκείνη η απόφαση, ότι δηλαδή «θα πορευθείς προς τον Καίσαρα», δίνει παρ' όλα αυτά λόγο και πολλές εξηγήσεις για τα πάντα· όχι για κάποια ναι και για άλλα όχι. Σχεδόν αυτό εννοεί με τα όσα αποκρίνεται: «Με κατηγορούν για πρόκληση στάσης, με κατηγορούν για αίρεση και ότι βεβήλωσα τον ναό· για όλα αυτά απολογούμαι. Τον τρόπο της ζωής μου, λοιπόν, από τη νεανική μου ηλικία τον γνωρίζουν όλοι οι Ιουδαίοι· και ότι δεν ταιριάζει στον χαρακτήρα μου το να προκαλώ στάσεις, είναι μάρτυρες οι ίδιοι οι κατήγοροι».

Αυτά δε τα έλεγε, όχι επειδή ήθελε να είναι δόλιοι ούτε υποκριτές· διότι αυτό δεν είναι γνώρισμα σοφίας, αλλά ανοησίας. Αλλά τι εννοεί; Σε όσα δεν βλάπτουν, λέει, να μην τους δίνετε καμία αφορμή. Αυτό λέει και γράφοντας προς τους Ρωμαίους: «Αποδώστε σε όλους τις οφειλές, σε όποιον οφείλετε τον φόρο, τον φόρο· σε όποιον τον δασμό, τον δασμό· σε όποιον την τιμή, την τιμή». Μόνο για το κήρυγμα ας γίνεται πόλεμος εναντίον σου, λέει· καμία άλλη αφορμή ας μην έχει αυτός ο πόλεμος. Διότι, αν πρόκειται να μας μισούν και για άλλα ζητήματα, ούτε εμείς θα έχουμε μισθό, και εκείνοι θα γίνουν χειρότεροι, και θα φαίνεται ότι μας κατηγορούν δικαιολογημένα· όπως, για παράδειγμα, εάν δεν καταβάλλουμε τους φόρους, εάν δεν αποδίδουμε τις πρέπουσες τιμές, εάν δεν είμαστε ταπεινοί. Δεν βλέπεις τον Παύλο, εκεί όπου δεν έβλαπτε καθόλου το κήρυγμα, πόσο συγκαταβατικός είναι; Άκουσέ τον δηλαδή να λέει προς τον Αγρίππα: «Μακάριο θεωρώ τον εαυτό μου που πρόκειται να απολογηθώ σήμερα ενώπιόν σου, προπάντων επειδή εσύ γνωρίζεις καλά τα έθιμα και τα ζητήματα των Ιουδαίων». Αν όμως πίστευε ότι έπρεπε να υβρίζει τον άρχοντα, θα τα είχε ανατρέψει όλα.

Εάν όμως νοσεί ανίατα, εσύ πήρες την εντολή να κάνεις το καθήκον σου. Διότι και ο Ιούδας νοσούσε ανίατα, και όμως ο Θεός δεν σταμάτησε να προσπαθεί να τον θεραπεύσει. Μην αποκάμεις, λοιπόν, ούτε και εσύ. Διότι, ακόμη και αν, παρά τις πολλές σου προσπάθειες, δεν καταφέρεις να τον απαλλάξεις από την ασέβεια, εσύ θα λάβεις οπωσδήποτε τον μισθό εκείνου που τον απάλλαξε, και θα τον κάνεις να θαυμάσει την ημερότητά σου, και με αυτόν τον τρόπο όλη αυτή η δόξα θα αποδοθεί στον Θεό. Διότι, ακόμη και αν κάνεις θαύματα, ακόμη και αν αναστήσεις νεκρούς, ακόμη και αν πράξεις οτιδήποτε, ποτέ οι εθνικοί δεν θα σε θαυμάσουν τόσο, όσο όταν δουν να επιδεικνύεις πράο, ήμερο και γλυκύ χαρακτήρα. Και αυτό δεν είναι μικρό κατόρθωμα· διότι πολλοί θα απαλλαγούν τελείως από το κακό. Διότι τίποτε δεν έχει τόση ελκυστική δύναμη όσο η αγάπη. Επειδή, για τα πρώτα, δηλαδή για τα σημεία και τα θαύματα, θα σε φθονήσουν, ενώ για τούτη θα σε θαυμάσουν και θα σε αγαπήσουν· και, καθώς θα σε αγαπήσουν, προχωρώντας σταδιακά, θα ασπαστούν και την αλήθεια. Εάν πάλι δεν γίνει αμέσως πιστός, μην απορείς, ούτε να βιάζεσαι, ούτε να τα επιζητάς όλα ταυτόχρονα, αλλά άφησέ τον προς το παρόν να σε επαινεί και να σε αγαπά, και προχωρώντας σταδιακά θα φτάσει και στην πίστη. Και για να καταλάβεις ξεκάθαρα πόσο σπουδαίο είναι αυτό, άκουσε πώς απολογούνταν και ο Παύλος όταν παρουσιάστηκε ενώπιον ενός άπιστου δικαστή. Θεωρώ τον εαυτό μου μακάριο, λέει, που πρόκειται να δικαστώ ενώπιόν σου. Και αυτά τα έλεγε, όχι για να τον κολακεύσει –προς Θεού– αλλά επειδή ήθελε να τον κερδίσει μέσω της ημερότητας.