Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 26:23

Διότι μόνο η Αγία Τριάδα της θεότητος έχει φανερωθεί ως άκτιστη, αιώνια, άτρεπτη και αναλλοίωτη. Εφόσον δε ο Χριστός, ως προς τη σάρκα, αναστήθηκε προερχόμενος από τους ανθρώπους, από τους αδελφούς μας, καθώς είναι γεγραμμένο, και υπήρξε παθητός και πρωτότοκος εκ της αναστάσεως των νεκρών, όπως είχε προαναγγείλει ο νόμος, πώς λέτε το άκτιστο παθητό; Ή πώς ονομάζετε το παθητό άκτιστο; Διότι, όταν αποκαλείτε την άκτιστη ουσία του Λόγου παθητή, βλασφημείτε κατά της θεότητος· και όταν αποκαλείτε άκτιστη την παθητή σάρκα, η οποία συναρμόστηκε με οστά, αίμα, ψυχή και με ολόκληρο το δικό μας σώμα, και η οποία έγινε ψηλαφητή και ορατή, περιπίπτετε σε δύο σφάλματα: είτε θεωρείτε ως φαντασία την εκδήλωση και την υπομονή του πάθους, σύμφωνα με την ασέβεια των Μανιχαίων, είτε υποθέτετε ότι τέτοια είναι η ουσία της άκτιστης θεότητος. Και γιατί πλέον κατακρίνετε εκείνους που φαντάζονται τον Θεό με ανθρώπινη, κατά σάρκα, μορφή;

Επομένως, ούτε το όνομα «Χριστός» αποδίδεται χωρίς τη σάρκα· επειδή στο όνομα αυτό ακολουθεί το πάθος και ο θάνατος, καθώς αφενός ο Παύλος γράφει: «Αν ο Χριστός είναι παθητός, αν είναι ο πρώτος από την ανάσταση των νεκρών»· και αλλού λέγει: «Το Πάσχα μας, ο Χριστός, θυσιάστηκε»· και ότι: «Άνθρωπος ο Ιησούς Χριστός, ο οποίος έδωσε τον εαυτό του ως αντίλυτρο για εμάς». Όχι ότι ο Χριστός δεν είναι Θεός, αλλά ότι είναι και άνθρωπος. Γι' αυτό λέγει: «Να θυμάσαι τον Ιησού Χριστό που έχει αναστηθεί από τους νεκρούς, από το σπέρμα του Δαβίδ κατά σάρκα». Και για τον λόγο αυτό η Γραφή χρησιμοποιεί και τα δύο ονόματα προς απόδειξη της υπάρξεώς Του· αφενός ως Θεού που νοείται αοράτως και υπάρχει αληθινά, αφετέρου ως ανθρώπου που ψηλαφάται ορατώς και υπάρχει αληθινά· όχι με διαίρεση προσώπων ή ονομάτων, αλλά με φυσική γέννηση και αδιάλυτη ένωση· ώστε, ενώ ομολογείται αληθινά το πάθος στο πρόσωπό Του, ο Ίδιος να συνομολογείται αληθινά ότι είναι συγχρόνως και παθητός και απαθής.

Ενθυμούμενοι αυτό, γνωρίζετε ασφαλώς ότι ο Κύριος Ιησούς γεννήθηκε αληθινά από τη Μαρία, γενόμενος από γυναίκα, και αληθινά σταυρώθηκε. Διότι σε εμένα, λέει, μη γένοιτο να καυχιέμαι για τίποτε άλλο παρά μόνο για τον σταυρό του Κυρίου Ιησού. Και αληθινά πέθανε και αναστήθηκε. Διότι, αν ο Χριστός έπαθε, λέει, αν είναι ο πρώτος από την ανάσταση των νεκρών. Και τον θάνατο που πέθανε, τον πέθανε για την αμαρτία μία για πάντα, τη δε ζωή που ζει, τη ζει για τον Θεό. Επειδή, ποια η ανάγκη των δεσμών, αν ο Χριστός δεν πέθανε; Ποια η ανάγκη της υπομονής; Ποια η ανάγκη των μαστιγώσεων; Γιατί άραγε ο μεν Πέτρος σταυρωνόταν, ο Παύλος και ο Ιάκωβος θανατώνονταν με μαχαίρι, ο Ιωάννης εξοριζόταν στην Πάτμο, και ο Στέφανος φονευόταν με λίθους από τους κυριοκτόνους Ιουδαίους; Αλλά τίποτα από αυτά δεν έγινε μάταια, διότι αληθινά σταυρώθηκε ο Κύριος από τους δυσσεβείς.

Πρόσεξε με πόση πραότητα ομιλεί. Λέει ότι ο Θεός τού είπε: «Εμφανίστηκα σε εσένα για να σε ορίσω υπηρέτη και μάρτυρα, και γι' αυτά που είδες και γι' αυτά που πρόκειται να σου αποκαλύψω, ελευθερώνοντάς σε από τον λαό και από τα έθνη, στα οποία εγώ σε αποστέλλω, για να ανοίξεις τα μάτια τους, ώστε να αποστραφούν από το σκοτάδι προς το φως και από την εξουσία του Σατανά προς τον Θεό, προκειμένου να λάβουν άφεση αμαρτιών». Είναι σαν να έλεγε: Από αυτά πείστηκα, με αυτήν την οπτασία με προσέλκυσε και με τέτοιον τρόπο με έπεισε, ώστε να μην αναβάλω. Γι' αυτόν τον λόγο, βασιλιά Αγρίππα, δεν έγινα απειθής στην ουράνια οπτασία· αλλά πρώτα σε εκείνους που βρίσκονταν στη Δαμασκό και στα Ιεροσόλυμα, καθώς και σε ολόκληρη τη χώρα της Ιουδαίας, και έπειτα στα έθνη, κηρύττω να μετανοούν και να επιστρέφουν στον Θεό, πράττοντας έργα άξια της μετάνοιας. Αυτός, λοιπόν, που εκπαιδεύει και τους άλλους για τον άριστο βίο, πώς θα ήταν δυνατόν ο ίδιος, λέει, να έχω γίνει υποκινητής εξέγερσης και φιλονικίας; Εξαιτίας αυτών των πραγμάτων, οι Ιουδαίοι με συνέλαβαν μέσα στο ιερό και αποπειράθηκαν να με θανατώσουν. Έχοντας, λοιπόν, λάβει τη βοήθεια του Θεού, στέκομαι μέχρι αυτήν την ημέρα δίνοντας μαρτυρία σε μικρό και σε μεγάλο, χωρίς να λέω τίποτα άλλο πέρα από όσα οι προφήτες και ο Μωυσής διακήρυξαν ότι πρόκειται να συμβούν: ότι δηλαδή ο Χριστός επρόκειτο να πάθει, και ότι, ως πρώτος από την ανάσταση των νεκρών, πρόκειται να αναγγείλει το φως και στον λαό και στα έθνη. Δες πώς ο λόγος του είναι απαλλαγμένος από κολακείες και πώς αποδίδει τα πάντα στον Θεό. Έπειτα, παρατήρησε την παρρησία του.

Δες λοιπόν, πώς τους βεβαιώνει και από τους προφήτες, αλλά και από αυτά τα γεγονότα. Διότι, για να μη φανεί ότι καινοτομεί, αν και είχε σπουδαία πράγματα να πει, καταφεύγει πάλι στους προφήτες και προβάλλει τα δικά τους λόγια. Αυτό βέβαια είναι περισσότερο αξιόπιστο επειδή συνέβη τώρα· αλλά, επειδή το είδε μόνος του, το βεβαιώνει πάλι από τους προφήτες. Και παρατήρησε ότι δεν ομιλεί με τον ίδιο τρόπο στο δικαστήριο και στην εκκλησία· διότι εκεί μεν λέει: «Και τον θανατώσατε», εδώ όμως δεν λέει τίποτα τέτοιο, ώστε να μην εξάψει περισσότερο τον θυμό τους· αλλά αποδεικνύει το ίδιο πράγμα λέγοντας: «Αν ο Χριστός είναι παθητός». Με τον τρόπο αυτόν τους απαλλάσσει από τις κατηγορίες. Αυτό λοιπόν που εγώ κηρύττω, το ότι δηλαδή αναστήθηκε πρώτος από τους νεκρούς, το αποδεικνύω από τους προφήτες· διότι και οι προφήτες αυτό κηρύττουν. Επομένως, δεχθείτε τον λόγο ως λόγο των ίδιων των προφητών. Και αφού ανέφερε το όραμα, στη συνέχεια αναφέρει πλέον με ελευθερία και τα κατορθώματα.

Και παρατήρησε παντού τα έθνη να συνδέονται με τον λόγο· διότι οι παρόντες προέρχονταν από τα έθνη. Δίνοντας μαρτυρία, λέει, σε μικρό και σε μεγάλο, δηλαδή και σε επίσημο και σε άσημο. Αυτό το διατύπωσε έτσι εξαιτίας των στρατιωτών. Έπειτα, αφήνοντας τη θέση του απολογούμενου, έλαβε τη θέση του διδασκάλου. Γι' αυτό και ο Φήστος του λέει: «Μαίνεσαι». Έπειτα, για να μη φανεί ότι ο ίδιος είναι διδάσκαλος από μόνος του, επικαλείται τους προφήτες, τον Μωυσή: «Ότι ο Χριστός είναι παθητός, λέει, και ότι πρώτος αυτός μέσω της αναστάσεως των νεκρών, πρόκειται να αναγγείλει φως και στον λαό και στα έθνη». Ο Φήστος μίλησε με δυνατή φωνή. Τόσο γεμάτη από θυμό και οργή ήταν η φωνή του.