Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 28:16

Από αυτό μαθαίνουμε ότι, κατά τον ανθρώπινο τρόπο, και παρηγορούνταν και το αντίθετο. Όταν δε φθάσαμε στη Ρώμη, επετράπη στον Παύλο να μένει μόνος του, μαζί με τον στρατιώτη που τον φρουρούσε. Βλέπεις; Του παραχωρήθηκε η άδεια να μένει μόνος του. Και αυτό δεν αποτελεί μικρό τεκμήριο του ότι προκαλούσε μεγάλο θαυμασμό· διότι βεβαίως δεν τον συγκατέλεγαν με τους υπολοίπους. Συνέβη δε, μετά από τρεις ημέρες, να συγκαλέσει τους προκρίτους των Ιουδαίων. Μετά από τρεις ημέρες κάλεσε τους πρώτους των Ιουδαίων, ώστε να μην προκαταληφθεί η ακοή τους.

Αναλογίσου πόσο μεγάλο είναι το κέρδος της φιλοξενίας· όχι σαν να υπήρχε ανάγκη ούτε παρά τη θέλησή του, αλλά θεωρώντας το ως κέρδος, τους φιλοξένησε επί τρεις ημέρες. Γι' αυτό και δικαίως λαμβάνει αμοιβή για μια τέτοια φιλοξενία, και μάλιστα πολύ μεγαλύτερη από ό,τι προσέφερε· διότι θεραπεύει τον πατέρα του, ο οποίος υπέφερε βαριά από δυσεντερία· και όχι μόνο αυτόν, αλλά και πολλούς άλλους που είχαν ασθένειες τους αξιώνει των ίδιων ευεργεσιών· οι οποίοι, ανταποδίδοντας, τον ανταμείβουν με τιμές και με εφόδια. Κάνοντας δε αυτό φανερό, προσθέτει: «Οι οποίοι και με πολλές τιμές μας τίμησαν, και όταν αποπλεύσαμε, μας εφοδίασαν με τα αναγκαία». Δεν έλαβε μισθό, μη γένοιτο· αλλά εκπληρώνεται το γεγραμμένο: «Άξιος είναι ο εργάτης της τροφής του». Αυτοί δε που τους υποδέχθηκαν με τέτοιο τρόπο, είναι ολοφάνερο ότι αποδέχθηκαν και τον λόγο του κηρύγματος· διότι δεν θα τους είχε μιλήσει για τόσα πολλά μέσα σε διάστημα τριών μηνών, εάν δεν είχαν πιστέψει βαθύτατα και δεν είχαν επιδείξει καρπούς· ώστε από αυτό μπορεί κανείς να δει μια μεγάλη απόδειξη του πλήθους εκείνων που πίστεψαν. Και αποπλεύσαμε, λέει, με ένα αλεξανδρινό πλοίο που είχε ξεχειμωνιάσει στο νησί, το οποίο είχε ως έμβλημα τους Διόσκουρους. Ίσως αυτό να ήταν γραμμένο πάνω του· τόσο πολύ ήταν βυθισμένοι στην ειδωλολατρία. Παρατήρησε πώς διατρίβουν κάπου και πώς πάλι σπεύδουν. Στον δε Παύλο επετράπη να μένει μόνος του. Επομένως, ο Παύλος ενέπνεε τόσο σεβασμό, ώστε του επετράπη να παραμένει μόνος του. Και δεν είναι καθόλου παράξενο· διότι, εάν και πριν από αυτό του συμπεριφέρθηκαν με φιλανθρωπία, πόσω μάλλον τώρα.

Πρόσεξε πώς σε ένα τόσο μεγάλο ταξίδι πουθενά δεν προσέγγισαν σε πόλη, παρά μόνο σε νησί, και διήλθαν ολόκληρο τον χειμώνα πλέοντας, ενώ εκείνοι που συνταξίδευαν μαζί του, εννοώ, καθοδηγούνταν στην πίστη. «Του επιτράπηκε», λέγει, «να διαμένει μόνος του μαζί με τον στρατιώτη που τον φρουρούσε». Πολύ λογικά, ώστε να μην είναι δυνατόν ούτε εκεί να υποστεί κάποια επιβουλή· διότι δεν υπήρχε πλέον περιθώριο για στάση εναντίον του. Επομένως, δεν τον φρουρούσε τόσο για να μην αποδράσει, αλλά για να μη συμβεί κάτι το δυσάρεστο· διότι δεν επιτρεπόταν πλέον, εφόσον η πόλη ήταν τόσο μεγάλη, και εφόσον υπήρχε αυτοκράτορας, και είχε ασκηθεί έφεση, να συμβεί κάτι παρά την προβλεπόμενη νόμιμη διαδικασία. Έτσι πάντοτε, μέσω εκείνων που φαίνεται ότι στρέφονται εναντίον μας, τα πάντα λειτουργούν υπέρ ημών· διότι ο στρατιώτης λειτουργούσε ως προστάτης του Παύλου. Και αφού συγκάλεσε τους προύχοντες των Ιουδαίων, συζητά μαζί τους· οι οποίοι, προβάλλοντας αντιρρήσεις, αναχωρούν και επιπλήττονται αυστηρά από αυτόν, χωρίς να τολμούν να πουν τίποτα· διότι η υπόθεσή του δεν υπαγόταν πλέον στη δική τους δικαιοδοσία. Διότι αυτό είναι το θαυμαστό, ότι δεν γίνονται τα πάντα υπέρ ημών μόνο μέσω εκείνων που φαίνεται ότι παρέχουν ασφάλεια, αλλά και μέσω των αντιξοοτήτων. Και για να το κατανοήσεις αυτό, σκέψου το εξής. Διέταξε ο Φαραώ να ρίπτονται τα βρέφη στον ποταμό. Αν δεν ρίπτονταν τα βρέφη, αν δεν είχε εκδοθεί η διαταγή του Φαραώ, δεν θα είχε σωθεί ο Μωυσής, ούτε θα είχε ανατραφεί στα ανάκτορα. Όταν προφυλασσόταν στο σπίτι του, δεν βρισκόταν σε τιμή· όταν εγκαταλείφθηκε, τότε βρέθηκε σε τιμή. Και αυτό το έπραξε ο Θεός, για να αποδείξει την αφθονία των πόρων και την πολυμηχανία Του.