Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 28:20

Επειδή όμως οι Ιουδαίοι έφεραν αντιρρήσεις, αναγκάστηκα να επικαλεστώ τον Καίσαρα, όχι επειδή είχα να κατηγορήσω για κάτι το έθνος μου. Για την αιτία αυτή, λοιπόν, σας παρακάλεσα να σας δω και να σας μιλήσω· διότι για την ελπίδα του Ισραήλ φέρω αυτήν την αλυσίδα.

Β΄. Αλλά ας δούμε από την αρχή τα όσα ειπώθηκαν. «Γι' αυτή την αιτία, λοιπόν», λέει, «σας παρακάλεσα να σας δω»· δηλαδή, γι' αυτό το θέλησα, ώστε να μην έχει κανείς το δικαίωμα να με κατηγορεί και να λέει ό,τι του έρχεται στον νου, ότι τάχα ξέφυγα από τα χέρια τους και γι' αυτό ήρθα· διότι δεν ήρθα προξενώντας κακό σε άλλους, αλλά αποφεύγοντας ο ίδιος τα κακά. Εκείνοι δε του είπαν: «Αξιώνουμε να ακούσουμε από εσένα αυτά που φρονείς». Δες ότι και αυτοί συνομιλούν με πιο ήπιο τρόπο· «Αξιώνουμε», λέει, και θέλουν να απολογηθούν και υπέρ εκείνων· γι' αυτό και ήρθαν, αφού όρισαν κάποια ημέρα μαζί του. Αυτό όμως αποτελεί απόδειξη του ότι καταδικάζουν σφόδρα τους εαυτούς τους και ότι στερούνται θάρρους.

Τίποτα δεν είναι μακαριότερο από εκείνη την ψυχή. Σε τι καυχάται; Στα δεσμά, στις θλίψεις, στην αλυσίδα, στα στίγματα. Εγώ τα στίγματα του Κυρίου Ιησού Χριστού, λέει, βαστάζω στο σώμα μου σαν ένα μεγάλο τρόπαιο· και πάλι, Εξαιτίας του Ισραήλ, λέει, φορώ αυτή την αλυσίδα· και πάλι, Για το οποίο τελώ χρέη πρεσβευτή με αλυσίδα. Τι είναι αυτό; Δεν ντρέπεσαι; Δεν φοβάσαι να περιφέρεσαι στην οικουμένη ως δεσμώτης; Δεν φοβάσαι μήπως κάποιος καταλογίσει αδυναμία στον Θεό σου; Μήπως εξαιτίας αυτού δεν προσέλθει κανείς; Τα δικά μου δεσμά, λέει, δεν είναι τέτοια· γνωρίζουν να λάμπουν ακόμη και στα ανάκτορα.

Όταν μεν γράφεις στους Εφεσίους, λες: «Παρακαλώ, λοιπόν, εσάς, εγώ ο δέσμιος για τον Κύριο, να ζήσετε αξίως της κλήσεως την οποία λάβατε»· και όταν απευθύνεσαι στον Τιμόθεο: «Για το οποίο κακοπαθώ μέχρι και τα δεσμά, ως κακούργος»· και όταν πάλι γράφεις προς τον Φιλήμονα: «Παύλος, δέσμιος του Ιησού Χριστού»· και όταν απολογείσαι στους Ιουδαίους, λες: «Εξαιτίας της ελπίδας του Ισραήλ φέρω αυτήν την αλυσίδα»· και γράφοντας στους Φιλιππησίους έλεγες: «Ώστε οι περισσότεροι από τους αδελφούς, έχοντας πάρει θάρρος από τα δεσμά μου, να τολμούν περισσότερο να κηρύττουν άφοβα τον λόγο». Παντού περιφέρεις την αλυσίδα, παντού προβάλλεις τα δεσμά και καυχάσαι για το γεγονός· ερχόμενος όμως στο δικαστήριο, πρόδωσες την ανώτερη αυτή στάση, τότε ακριβώς που έπρεπε να μιλήσεις με μεγαλύτερη παρρησία, και λες στον δικαστή: «Θα ευχόμουν να γίνεις Χριστιανός χωρίς αυτά τα δεσμά»; Και όμως, αν τα δεσμά είναι καλά, και τόσο καλά ώστε να δίνουν θάρρος και σε άλλους για το κήρυγμα της ευσεβείας (διότι εσύ ο ίδιος μόλις προηγουμένως είπες αυτό ακριβώς, ότι οι περισσότεροι από τους αδελφούς, παίρνοντας θάρρος από τα δεσμά μου, κήρυτταν τον λόγο άφοβα), για ποιον λόγο μπροστά στον δικαστή δεν καμαρώνεις για το γεγονός, αλλά κάνεις ακριβώς το αντίθετο; Άραγε δεν φαίνεται να αποτελεί εύλογο ερώτημα αυτό που αναφέρεται; Αλλά πολύ σύντομα παραθέτω τη λύση. Διότι ο Παύλος δεν το έπραξε αυτό από αγωνία ούτε από δειλία, αλλά από πολλή σοφία και πνευματική σύνεση· και το πώς, θα το εξηγήσω εγώ.