Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 28:7

Κατά τον ίδιο τρόπο «θα λεηλατούσαν και τη θάλασσα», υποδηλώνοντας έτσι ο λόγος τα νησιά, στα οποία, καθώς διέρχονταν, υπέτασσαν τους κατοίκους τους στη σωτήρια διδασκαλία. Το αποτέλεσμα δε αυτού του λόγου μπορεί να το κατανοήσει κανείς από ένα παράδειγμα: ο απόστολος Παύλος, που ήταν ένας από αυτούς για τους οποίους προφητεύει ο λόγος, ανεβαίνοντας προς τη Ρώμη, έκανε την πορεία του διά θαλάσσης, και, όταν κατέπλευσε «στο νησί που ονομαζόταν Μελίτη», επέδειξε στους ντόπιους ένα παράδοξο θαύμα, και θεραπεύοντας όσους ασθενούσαν σωματικά, κατέπληξε τόσο πολύ τους θεατές, ώστε να «λεηλατήσει» πολλούς και να τους προσελκύσει υπό τη σωτήρια διδασκαλία. Γι' αυτό έχει ειπωθεί: «Και θα πετάξουν με πλοία αλλοφύλων· θα λεηλατήσουν τη θάλασσα και συνάμα αυτούς από την ανατολή του ηλίου»· επομένως θα λεηλατήσουν, λέει, οι μαθητές του Χριστού «και αυτούς από την ανατολή του ηλίου». Ιστορείται, άλλωστε, ότι κάποιοι από αυτούς είχαν φτάσει μέχρι και τη χώρα των Περσών και των Ινδών. Και επειδή κατά τους χρόνους του προφήτη οι Ιδουμαίοι, οι Αμμανίτες και οι Μωαβίτες —τα αραβικά έθνη γύρω από την Ιουδαία— θεωρούνταν πολέμια και εχθρικά προς τον Θεό που τιμούσαν οι Ιουδαίοι εξαιτίας της άτοπης ειδωλολατρίας τους, εύλογα ο λόγος έκανε ονομαστική μνεία σε αυτούς ακριβώς, καθώς και αυτοί επρόκειτο να αποδεχθούν τη θεοσέβεια που θα κήρυτταν οι απόστολοι. Γι' αυτό λέει: «Και θα επιβάλουν τα χέρια τους επί της Ιδουμαίας και επί του Μωάβ», και προφητεύει ότι «και οι υιοί του Αμμών θα υπακούσουν» στο κήρυγμα.

Και πάλι παρατηρείται άλλη μία υπερβολή τιμής από αυτούς, όπως ακριβώς και από τα πλήθη στη Λυκαονία. Στα περίχωρα δε του τόπου εκείνου υπήρχαν κτήματα που ανήκαν στον πρώτο του νησιού, ονόματι Πόπλιο, ο οποίος μας υποδέχθηκε και μας φιλοξένησε εγκάρδια για τρεις ημέρες. Ιδού πάλι άλλος ένας φιλόξενος, ο Πόπλιος, πλούσιος και εξαιρετικά εύπορος. Αυτός, χωρίς να έχει δει τίποτα, αλλά δείχνοντας έλεος προς αυτούς μόνο και μόνο εξαιτίας της συμφοράς τους, τους υποδέχθηκε και τους περιποιήθηκε. Συνέβη δε ο πατέρας του Ποπλίου να βρίσκεται κατάκοιτος, υποφέροντας από πυρετούς και δυσεντερία· σε αυτόν μπήκε ο Παύλος και, αφού προσευχήθηκε, έθεσε επάνω του τα χέρια και τον θεράπευσε.

Βλέποντάς το αυτό, και εξεπλάγησαν και θαύμασαν. Το σημείο όμως δεν συνέβη αμέσως, αλλά οι άνθρωποι παρέμειναν για κάποιο χρονικό διάστημα, ώστε να μη φανεί ότι ήταν προϊόν φαντασίας· έτσι αποδείχθηκε ότι δεν ήταν απάτη, ούτε παραπλάνηση. Στα περίχωρα δε εκείνου του τόπου υπήρχαν κτήματα που ανήκαν στον πρώτο του νησιού, ο οποίος ονομαζόταν Πόπλιος. Αυτός, αφού μας υποδέχθηκε, μας φιλοξένησε εγκάρδια. Πολύ σωστά εκφράστηκε κατ' αυτόν τον τρόπο· διότι αποτελεί δείγμα μεγάλης φιλοφροσύνης το να φιλοξενήσει κανείς διακόσιες εβδομήντα ψυχές.

«Εάν κάποιος έλθει σε σας ως ξένος στη χώρα σας, δεν θα τον καταπιέσετε· θα είναι ανάμεσά σας σαν αυτόχθονας.» «Είπε ο ηλικιωμένος άνδρας: Πού πηγαίνεις και από πού έρχεσαι; Και εκείνος του είπε: Εμείς διαβαίνουμε από τη Βηθλεέμ της Ιουδαίας έως τα μέρη του όρους Εφραίμ, και δεν υπάρχει κανείς να με δεχθεί στο σπίτι του. Και ο ηλικιωμένος άνδρας είπε: Ειρήνη σε σένα, κάθε σου έλλειψη την αναλαμβάνω εγώ· μόνο μην διανυκτερεύσεις στην πλατεία. Και τον έβαλε στο σπίτι του· και οδήγησε μέσα τα γαϊδούρια, και έβαλε χορτάρι στα υποζύγιά του, και έπλυναν τα πόδια τους, και έφαγαν και ήπιαν.» «Έξω δεν διανυκτέρευε ο ξένος· η θύρα μου ήταν ανοιχτή σε καθέναν που ερχόταν.» «Εκείνος που δέχεται προφήτη στο όνομα του προφήτη, θα λάβει μισθό προφήτη. Και εκείνος που δέχεται δίκαιο στο όνομα του δικαίου, θα λάβει μισθό δικαίου.» «Όταν πια διασώθηκαν, έμαθαν ότι το νησί ονομάζεται Μελίτη. Και οι βάρβαροι μας έδειξαν ασυνήθιστη φιλανθρωπία. Διότι, αφού άναψαν φωτιά, μας δέχθηκαν όλους κοντά της, εξαιτίας της βροχής που είχε πιάσει και εξαιτίας του ψύχους. Στα περίχωρα του τόπου εκείνου υπήρχαν κτήματα που ανήκαν στον πρώτο του νησιού, ονόματι Πόπλιο, ο οποίος μας δέχθηκε και μας φιλοξένησε φιλικά για τρεις ημέρες.» «Η φιλαδελφία ας παραμένει. Και μην λησμονείτε τη φιλοξενία. Διότι μέσω αυτής μερικοί φιλοξένησαν αγγέλους χωρίς να το γνωρίζουν.» Να θεωρείς τον εαυτό σου ξένο και να τιμάς τους ξένους.

Βρίσκοντας δε μια τέτοια αφορμή, επιδεικνύουμε την πονηριά μας σαν να χαιρόμαστε για κάτι καλό, και αφού ανταποδώσουμε τα ίσα και χορτάσουμε την κακία, τότε τους μιλάμε πιο φιλικά, θέτοντας ως θεμέλιο μιας δεύτερης φιλίας την προηγηθείσα νίκη του κακού. Είναι δε απόλυτη ανάγκη το έργο που ακολουθεί να είναι όμοιο με το θεμέλιο και πάλι να επιζητά τη φιλονικία, ώστε ποτέ να μην παραμένει η φιλία απρόσβλητη σε εκείνον που θέλει να νικά, αλλά πάντοτε τη νίκη να την ακολουθεί το μίσος, όπως ακριβώς λέει η θεία Γραφή ότι «Το μίσος εγείρει φιλονικία». Ένα τέτοιο νόσημα προκύπτει σε αυτούς που επιδιώκουν τα πρωτεία στη δόξα και στα χρήματα, όπως ακριβώς το δυσεντέριο στον πρώτο του νησιού, το οποίο και τώρα ο μακάριος Παύλος θεραπεύει λέγοντας: «Με την ταπεινοφροσύνη να θεωρείτε ο ένας τον άλλον ανώτερο από τον εαυτό σας». Απέναντι λοιπόν στους πιο ταπεινούς ή στους ισότιμους έτσι συμπεριφερόμαστε. Την πονηριά όμως απέναντι στους πιο δυνατούς, η οποία είναι κρυμμένη και πολύτροπη, δεν είναι καθόλου εύκολο ούτε να την περιγράψει κανείς όπως είναι, ούτε να την κατανοήσει.