Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 28:8

Τα μεσάνυχτα όμως έγινε σεισμός και λύθηκαν τα δεσμά τους. Από το σώμα του Παύλου έπαιρναν σουδάρια και τα έθεταν στους ασθενείς και τους δαιμονιζομένους, και θεραπεύονταν. Ο Παύλος στην Τρωάδα ανέστησε τον Εύτυχο, ο οποίος έπεσε από το παράθυρο και πέθανε, λέγοντας: «Η ψυχή του είναι μέσα του». Ο Παύλος επιτίμησε στην Κύπρο τον μάγο Ελύμα, και εκείνος έγινε τυφλός. Ο Παύλος, πλέοντας προς τη Ρώμη, βρέθηκε σε σφοδρή τρικυμία, τόσο ο ίδιος όσο και όλοι όσοι επέβαιναν στο πλοίο, επί δεκατέσσερα ημερόνυχτα. Και ενώ όλοι περίμεναν να πεθάνουν, παρουσιάστηκε ο Κύριος και του είπε: «Για χάρη σου χάρισα σε αυτούς τη ζωή», και σώθηκαν. Όταν ο Παύλος βγήκε από το πλοίο, τον δάγκωσε μια έχιδνα, και όλοι βέβαια νόμιζαν ότι θα πέσει νεκρός· καθώς όμως παρέμεινε αβλαβής, νόμισαν ότι είναι θεός. Τον πατέρα του Ποπλίου στο νησί, ο οποίος έπασχε από δυσεντερία, ο Παύλος τον γιάτρεψε επιθέτοντας τα χέρια του, και θεράπευσε πολλούς άλλους ασθενείς στο νησί.

Κατά τον ίδιο τρόπο «θα λεηλατούσαν και τη θάλασσα», υποδηλώνοντας έτσι ο λόγος τα νησιά, στα οποία, καθώς διέρχονταν, υπέτασσαν τους κατοίκους τους στη σωτήρια διδασκαλία. Το αποτέλεσμα δε αυτού του λόγου μπορεί να το κατανοήσει κανείς από ένα παράδειγμα: ο απόστολος Παύλος, που ήταν ένας από αυτούς για τους οποίους προφητεύει ο λόγος, ανεβαίνοντας προς τη Ρώμη, έκανε την πορεία του διά θαλάσσης, και, όταν κατέπλευσε «στο νησί που ονομαζόταν Μελίτη», επέδειξε στους ντόπιους ένα παράδοξο θαύμα, και θεραπεύοντας όσους ασθενούσαν σωματικά, κατέπληξε τόσο πολύ τους θεατές, ώστε να «λεηλατήσει» πολλούς και να τους προσελκύσει υπό τη σωτήρια διδασκαλία. Γι' αυτό έχει ειπωθεί: «Και θα πετάξουν με πλοία αλλοφύλων· θα λεηλατήσουν τη θάλασσα και συνάμα αυτούς από την ανατολή του ηλίου»· επομένως θα λεηλατήσουν, λέει, οι μαθητές του Χριστού «και αυτούς από την ανατολή του ηλίου». Ιστορείται, άλλωστε, ότι κάποιοι από αυτούς είχαν φτάσει μέχρι και τη χώρα των Περσών και των Ινδών. Και επειδή κατά τους χρόνους του προφήτη οι Ιδουμαίοι, οι Αμμανίτες και οι Μωαβίτες —τα αραβικά έθνη γύρω από την Ιουδαία— θεωρούνταν πολέμια και εχθρικά προς τον Θεό που τιμούσαν οι Ιουδαίοι εξαιτίας της άτοπης ειδωλολατρίας τους, εύλογα ο λόγος έκανε ονομαστική μνεία σε αυτούς ακριβώς, καθώς και αυτοί επρόκειτο να αποδεχθούν τη θεοσέβεια που θα κήρυτταν οι απόστολοι. Γι' αυτό λέει: «Και θα επιβάλουν τα χέρια τους επί της Ιδουμαίας και επί του Μωάβ», και προφητεύει ότι «και οι υιοί του Αμμών θα υπακούσουν» στο κήρυγμα.

Και πάλι παρατηρείται άλλη μία υπερβολή τιμής από αυτούς, όπως ακριβώς και από τα πλήθη στη Λυκαονία. Στα περίχωρα δε του τόπου εκείνου υπήρχαν κτήματα που ανήκαν στον πρώτο του νησιού, ονόματι Πόπλιο, ο οποίος μας υποδέχθηκε και μας φιλοξένησε εγκάρδια για τρεις ημέρες. Ιδού πάλι άλλος ένας φιλόξενος, ο Πόπλιος, πλούσιος και εξαιρετικά εύπορος. Αυτός, χωρίς να έχει δει τίποτα, αλλά δείχνοντας έλεος προς αυτούς μόνο και μόνο εξαιτίας της συμφοράς τους, τους υποδέχθηκε και τους περιποιήθηκε. Συνέβη δε ο πατέρας του Ποπλίου να βρίσκεται κατάκοιτος, υποφέροντας από πυρετούς και δυσεντερία· σε αυτόν μπήκε ο Παύλος και, αφού προσευχήθηκε, έθεσε επάνω του τα χέρια και τον θεράπευσε.

Είπε δε ο Παύλος: «Σήκω όρθιος στα πόδια σου», και εκείνος αναπήδησε και περπατούσε.» «Μία νεαρή δούλη που είχε μαντικό πνεύμα (πύθωνα), καθώς αυτοί περνούσαν, φώναζε λέγοντας: "Αυτοί οι άνθρωποι είναι δούλοι του Ύψιστου Θεού". Είπε δε ο Παύλος: "Σε προστάζω στο όνομα του Ιησού Χριστού, βγες από αυτήν".» «Συνέβη δε ο πατέρας του Πουπλίου να είναι κατακλιμένος, υποφέροντας από πυρετούς και δυσεντερία. Προς αυτόν μπήκε ο Παύλος και, αφού προσευχήθηκε, έθεσε πάνω του τα χέρια και τον θεράπευσε.» ΤΙΤΛΟΣ Βʹ. — Περί των ιερατικών· και ότι δεν επιτρέπεται σε λαϊκό να αγγίζει ιερατικό σκεύος. «Άπλωσε ο Οζά το χέρι του στην κιβωτό του Θεού, για να την κρατήσει, επειδή την ταρακούνησαν τα μοσχάρια· και οργίστηκε ο Κύριος με τον Οζά, και τον χτύπησε ο Θεός, και πέθανε εκεί, κοντά στην κιβωτό του Κυρίου.» «Είπε ο Δαβίδ: Δεν επιτρέπεται να σηκώνει την κιβωτό του Θεού κανείς άλλος, παρά μόνο οι Λευίτες, διότι αυτούς εξέλεξε ο Κύριος για να τον υπηρετούν εις τον αιώνα.» «Στάθηκαν οι ιερείς απέναντι στον βασιλιά Οζία και του είπαν: Δεν ανήκει σε σένα, Οζία, να προσφέρεις θυμίαμα. Βγες από το αγιαστήριο, διότι αποστάτησες από τον Κύριο, και αυτό δεν θα σου αποβεί προς δόξαν από τον Κύριο και Θεό.»

Βρίσκοντας δε μια τέτοια αφορμή, επιδεικνύουμε την πονηριά μας σαν να χαιρόμαστε για κάτι καλό, και αφού ανταποδώσουμε τα ίσα και χορτάσουμε την κακία, τότε τους μιλάμε πιο φιλικά, θέτοντας ως θεμέλιο μιας δεύτερης φιλίας την προηγηθείσα νίκη του κακού. Είναι δε απόλυτη ανάγκη το έργο που ακολουθεί να είναι όμοιο με το θεμέλιο και πάλι να επιζητά τη φιλονικία, ώστε ποτέ να μην παραμένει η φιλία απρόσβλητη σε εκείνον που θέλει να νικά, αλλά πάντοτε τη νίκη να την ακολουθεί το μίσος, όπως ακριβώς λέει η θεία Γραφή ότι «Το μίσος εγείρει φιλονικία». Ένα τέτοιο νόσημα προκύπτει σε αυτούς που επιδιώκουν τα πρωτεία στη δόξα και στα χρήματα, όπως ακριβώς το δυσεντέριο στον πρώτο του νησιού, το οποίο και τώρα ο μακάριος Παύλος θεραπεύει λέγοντας: «Με την ταπεινοφροσύνη να θεωρείτε ο ένας τον άλλον ανώτερο από τον εαυτό σας». Απέναντι λοιπόν στους πιο ταπεινούς ή στους ισότιμους έτσι συμπεριφερόμαστε. Την πονηριά όμως απέναντι στους πιο δυνατούς, η οποία είναι κρυμμένη και πολύτροπη, δεν είναι καθόλου εύκολο ούτε να την περιγράψει κανείς όπως είναι, ούτε να την κατανοήσει.