Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 28:9

Τα μεσάνυχτα όμως έγινε σεισμός και λύθηκαν τα δεσμά τους. Από το σώμα του Παύλου έπαιρναν σουδάρια και τα έθεταν στους ασθενείς και τους δαιμονιζομένους, και θεραπεύονταν. Ο Παύλος στην Τρωάδα ανέστησε τον Εύτυχο, ο οποίος έπεσε από το παράθυρο και πέθανε, λέγοντας: «Η ψυχή του είναι μέσα του». Ο Παύλος επιτίμησε στην Κύπρο τον μάγο Ελύμα, και εκείνος έγινε τυφλός. Ο Παύλος, πλέοντας προς τη Ρώμη, βρέθηκε σε σφοδρή τρικυμία, τόσο ο ίδιος όσο και όλοι όσοι επέβαιναν στο πλοίο, επί δεκατέσσερα ημερόνυχτα. Και ενώ όλοι περίμεναν να πεθάνουν, παρουσιάστηκε ο Κύριος και του είπε: «Για χάρη σου χάρισα σε αυτούς τη ζωή», και σώθηκαν. Όταν ο Παύλος βγήκε από το πλοίο, τον δάγκωσε μια έχιδνα, και όλοι βέβαια νόμιζαν ότι θα πέσει νεκρός· καθώς όμως παρέμεινε αβλαβής, νόμισαν ότι είναι θεός. Τον πατέρα του Ποπλίου στο νησί, ο οποίος έπασχε από δυσεντερία, ο Παύλος τον γιάτρεψε επιθέτοντας τα χέρια του, και θεράπευσε πολλούς άλλους ασθενείς στο νησί.

Κατά τον ίδιο τρόπο «θα λεηλατούσαν και τη θάλασσα», υποδηλώνοντας έτσι ο λόγος τα νησιά, στα οποία, καθώς διέρχονταν, υπέτασσαν τους κατοίκους τους στη σωτήρια διδασκαλία. Το αποτέλεσμα δε αυτού του λόγου μπορεί να το κατανοήσει κανείς από ένα παράδειγμα: ο απόστολος Παύλος, που ήταν ένας από αυτούς για τους οποίους προφητεύει ο λόγος, ανεβαίνοντας προς τη Ρώμη, έκανε την πορεία του διά θαλάσσης, και, όταν κατέπλευσε «στο νησί που ονομαζόταν Μελίτη», επέδειξε στους ντόπιους ένα παράδοξο θαύμα, και θεραπεύοντας όσους ασθενούσαν σωματικά, κατέπληξε τόσο πολύ τους θεατές, ώστε να «λεηλατήσει» πολλούς και να τους προσελκύσει υπό τη σωτήρια διδασκαλία. Γι' αυτό έχει ειπωθεί: «Και θα πετάξουν με πλοία αλλοφύλων· θα λεηλατήσουν τη θάλασσα και συνάμα αυτούς από την ανατολή του ηλίου»· επομένως θα λεηλατήσουν, λέει, οι μαθητές του Χριστού «και αυτούς από την ανατολή του ηλίου». Ιστορείται, άλλωστε, ότι κάποιοι από αυτούς είχαν φτάσει μέχρι και τη χώρα των Περσών και των Ινδών. Και επειδή κατά τους χρόνους του προφήτη οι Ιδουμαίοι, οι Αμμανίτες και οι Μωαβίτες —τα αραβικά έθνη γύρω από την Ιουδαία— θεωρούνταν πολέμια και εχθρικά προς τον Θεό που τιμούσαν οι Ιουδαίοι εξαιτίας της άτοπης ειδωλολατρίας τους, εύλογα ο λόγος έκανε ονομαστική μνεία σε αυτούς ακριβώς, καθώς και αυτοί επρόκειτο να αποδεχθούν τη θεοσέβεια που θα κήρυτταν οι απόστολοι. Γι' αυτό λέει: «Και θα επιβάλουν τα χέρια τους επί της Ιδουμαίας και επί του Μωάβ», και προφητεύει ότι «και οι υιοί του Αμμών θα υπακούσουν» στο κήρυγμα.

Ώστε ήταν άξιος να ευεργετηθεί· γι' αυτό, ανταποδίδοντάς του τη φιλοξενία, τον θεράπευσε. Όταν δε έγινε αυτό, και οι υπόλοιποι που είχαν ασθενείς στο νησί προσέρχονταν και θεραπεύονταν· οι οποίοι και με πολλές τιμές μας τίμησαν, και κατά την αναχώρησή μας μάς εφοδίασαν με τα αναγκαία· δηλαδή, έδωσαν τα αναγκαία και σε εμάς κατά τον απόπλου, αλλά και στους άλλους. Δες ότι δεν έμειναν αβοήθητοι ούτε όταν απαλλάχθηκαν από τον χειμώνα, αλλά και η φιλοξενία υπήρξε πλουσιοπάροχη εξαιτίας του· διότι επί τρεις μήνες βρίσκονταν εκεί και τρέφονταν όλοι. Και για το ότι παρέμειναν τόσο πολύ χρόνο, άκου πώς το ερμηνεύει προσθέτοντας: «Μετά δε από τρεις μήνες αποπλεύσαμε με αλεξανδρινό πλοίο, το οποίο είχε παραχειμάσει στο νησί και είχε ως έμβλημα τους Διοσκούρους. Και αφού καταπλεύσαμε στις Συρακούσες, παραμείναμε τρεις ημέρες. Από εκεί, περιπλέοντας, καταλήξαμε στο Ρήγιο· και μετά από μία ημέρα, επειδή φύσηξε νότιος άνεμος, φτάσαμε τη δεύτερη ημέρα στους Ποτιόλους, όπου βρήκαμε αδελφούς και παρακληθήκαμε να μείνουμε κοντά τους επτά ημέρες· και έτσι φτάσαμε στη Ρώμη. Και από εκεί, οι αδελφοί, ακούγοντας τα σχετικά με εμάς, βγήκαν να μας προϋπαντήσουν μέχρι το Αππίου Φόρον και τις Τρεις Ταβέρνες. Όταν τους είδε ο Παύλος, ευχαρίστησε τον Θεό και πήρε θάρρος». Δες ότι όλα αυτά γίνονταν εξαιτίας του Παύλου, προκειμένου να πιστέψουν οι φυλακισμένοι, οι στρατιώτες και ο εκατόνταρχος.