Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 3:1

Επιπλέον, τα ονόματα των επτά διακόνων που ορίστηκαν από τους αποστόλους είναι τα εξής: Στέφανος, Φίλιππος, Πρόχορος, Νικάνωρ, Τίμων, Παρμενάς και Νικόλαος. Τις πράξεις, λοιπόν, αυτών των αποστόλων και των διακόνων διηγείται ο Λουκάς, καθώς και τα σημεία που επιτελέστηκαν από αυτούς, τα οποία είναι τα εξής: Ο Πέτρος και ο Ιωάννης θεράπευσαν στο όνομα του Κυρίου τον εκ γενετής χωλό, ο οποίος καθόταν στην Ωραία Πύλη. Ο Πέτρος ήλεγξε τον Ανανία και τη σύζυγό του Σαπφείρα, επειδή υπεξαίρεσαν μέρος από το αντίτιμο του κτήματος και από την υπόσχεση προς τον Θεό, και έπεσαν αμέσως νεκροί. Ο Πέτρος στην Ιόππη, αφού προσευχήθηκε, ανέστησε εκ νεκρών την αποθανούσα Δορκάδα.

Έπειτα, γνωστό σημείο αποτελεί ο χωλός που καθόταν στην Ωραία Πύλη, ο οποίος από τον Πέτρο και τον Ιωάννη, διά της επικλήσεως του ονόματος του Χριστού, έγινε αρτίπους, καθώς στερεώθηκαν οι βάσεις των ποδιών του. Με αυτό το γεγονός εκπληρώθηκε και η παλαιά προφητεία, ότι: Τότε θα αναπηδήσει, σαν ελάφι, ο χωλός.

Η δε ενάτη ώρα μάς έχει παραδοθεί ως αναγκαία για προσευχή από τους ίδιους τους Αποστόλους στις Πράξεις, οι οποίες εξιστορούν ότι ο Πέτρος και ο Ιωάννης ανέβαιναν στο ιερό κατά την ώρα της προσευχής, την ενάτη. Με τη συμπλήρωση δε της ημέρας, οφείλεται ευχαριστία για όσα μας δόθηκαν ή όσα κατορθώσαμε κατά τη διάρκειά της, καθώς και εξαγόρευση των σφαλμάτων μας· εάν δηλαδή συνέβη κάποιο εκούσιο, ή ακούσιο, ή ακόμη και λανθάνον πλημμέλημα, είτε με λόγια, είτε με έργα, είτε στην ίδια μας την καρδιά, για όλα αυτά ζητούμε τον εξιλασμό του Θεού δια της προσευχής.

Με την ίδια πάλι δύναμη του Αγίου Πνεύματος, ο Πέτρος και ο Ιωάννης, αφού ανέβηκαν στο ιερό κατά την ένατη ώρα της προσευχής, και αφού θεράπευσαν στο όνομα του Ιησού τον χωλό που βρισκόταν στην Ωραία Πύλη εκ κοιλίας μητρός εδώ και σαράντα χρόνια (για να εκπληρωθεί το ρηθέν: τότε θα χοροπηδήσει σαν ελάφι ο χωλός), με το πνευματικό δίχτυ της διδασκαλίας αιχμαλώτισαν πέντε χιλιάδες ανθρώπους που πίστεψαν ταυτόχρονα, ενώ ήλεγξαν τους πλανεμένους άρχοντες του λαού και τους αρχιερείς, και όχι με δική τους σοφία (διότι ήταν αγράμματοι και απλοϊκοί άνθρωποι), αλλά μέσω της ενέργειας του Πνεύματος. Διότι έχει γραφτεί: τότε ο Πέτρος, πληρωθείς από το Άγιο Πνεύμα, τους είπε. Και τόσο πολύ ενέργησε μέσω των δώδεκα αποστόλων η χάρη του Αγίου Πνεύματος σε αυτούς που πίστεψαν, ώστε η καρδιά και η ψυχή τους να είναι μία, και η χρήση των υπαρχόντων τους κοινή, καθώς οι ιδιοκτήτες προσέφεραν με ευλάβεια το αντίτιμο των κτημάτων τους, και δεν υπήρχε κανένας ενδεής ανάμεσά τους, ενώ ο Ανανίας και η Σαπφείρα, που επιχείρησαν να ξεγελάσουν το Άγιο Πνεύμα, υπέστησαν την πρέπουσα τιμωρία.

Νήστευσε ο Σωτήρας μας σαράντα ημέρες και καταντρόπιασε τον διάβολο, αυτός που δεν έπραξε αμαρτία ούτε βρέθηκε δόλος στο στόμα του. Νήστευσε δίνοντάς μας το παράδειγμα ότι μέσω των νηστειών μπορούμε να τύχουμε εξιλέωσης των αμαρτημάτων. Ας νηστεύσουμε, λοιπόν, αγαπητοί, με νηστεία καθαρή, για την οποία λέει ο απόστολος Ιάκωβος ότι «αυτή είναι η καθαρή θρησκεία: να επισκέπτεται κανείς» τους αδελφούς «στη θλίψη τους, και να διατηρεί τον εαυτό του αμόλυντο από τον κόσμο.» Νήστευσε ο Ιησούς του Ναυή και πρόσταξε τον ήλιο και τη σελήνη. Οι απόστολοι, μη έχοντας τίποτα πάνω στη γη, έλαβαν την εξουσία να δένουν και να λύνουν, και εκπληρώνεται σε αυτούς το ρηθέν: «ως μη έχοντες τίποτα και τα πάντα κατέχοντες.» Διότι ο Πέτρος, λέει, και ο Ιωάννης ανέβηκαν στο ιερό γύρω στην ενάτη ώρα για να προσευχηθούν. Και κάποιος που ήταν χωλός από την κοιλιά της μητέρας του καθόταν εκεί, ο οποίος δεν περπάτησε ποτέ. Αυτός περίμενε να λάβει κάτι από τους αποστόλους. Αποκρίθηκε όμως ο Πέτρος λέγοντάς του: «Αυτά που προσδοκάς να λάβεις δεν τα έχω, αυτά όμως που δεν προσδοκάς να λάβεις τα έχω. Ασήμι προσδοκάς να λάβεις, εγώ σου παρέχω υγεία· διότι είναι προτιμότερη η υγεία του σώματος από τον αμέτρητο πλούτο. Θα σου ομολογήσω την αλήθεια: 'Ασήμι και χρυσάφι δεν έχω'. Διότι ο Χριστός μάς παράγγειλε λέγοντας: 'Να μην αποκτήσετε χρυσό ούτε ασήμι ούτε χαλκό'. Μας έδωσε όμως εξουσία λέγοντας: 'Να εκβάλλετε δαιμόνια, να θεραπεύετε ασθενείς, να καθαρίζετε λεπρούς'.»

Ομιλία Η΄. Ο Πέτρος και ο Ιωάννης ανέβαιναν μαζί στο ιερό, κατά την ένατη ώρα της προσευχής. Α΄. Παντού φαίνεται ότι αυτοί οι δύο είχαν μεγάλη ομόνοια μεταξύ τους. Σε αυτόν κάνει νόημα ο Πέτρος· μαζί έρχονται στον τάφο· για αυτόν λέει στον Χριστό: «Και με αυτόν τι θα γίνει;». Τα μεν άλλα σημεία, λοιπόν, τα παρέλειψε εκείνος που συγγράφει το βιβλίο· αναφέρει όμως αυτό που προκαλούσε μεγάλη έκπληξη και ξένιζε τους πάντες. Και πρόσεξε πάλι ότι δεν προχωρούν σε αυτό με προμελετημένο σκοπό· τόσο απαλλαγμένοι ήταν από την κενοδοξία, και μιμούνταν τον Δάσκαλό τους. Γιατί λοιπόν ανέβαιναν στο ιερό; Μήπως ζούσαν ακόμη σύμφωνα με τα ιουδαϊκά έθιμα; Όχι· αλλά το κάνουν αυτό για ωφέλιμο σκοπό. Διότι επιτελείται πάλι ένα σημείο που και εκείνους στερεώνει και τους άλλους προσελκύει· και μάλιστα ένα σημείο, τέτοιο που δεν είχαν επιτελέσει μέχρι τότε. Η πάθηση ήταν εκ γενετής, και ξεπερνούσε τις δυνατότητες της ιατρικής τέχνης. Μάλιστα δε, είχε περάσει σαράντα χρόνια στην χωλότητα, όπως αναφέρει παρακάτω, και κανείς σε όλο αυτό το διάστημα δεν τον θεράπευσε. Γνωρίζετε, βέβαια, ότι τα πιο δύσκολα νοσήματα είναι ακριβώς όσα υπάρχουν εκ γενετής. Το δεινό ήταν τόσο μεγάλο, ώστε ούτε την αναγκαία τροφή δεν μπορούσε να εξασφαλίσει για τον εαυτό του. Ήταν, επίσης, πασίγνωστος τόσο λόγω του τόπου, όσο και λόγω της παθήσεώς του· και πώς συνέβαινε αυτό, άκουσε.

Τόσο ευγνώμων ήταν ο άνδρας. Αλλά ας δούμε από την αρχή τα όσα έχουν ειπωθεί. Ανέβαιναν, λέει, κατά την ενάτη ώρα της προσευχής. Ίσως κατά τον χρόνο αυτόν, μεταφέροντας τον χωλό, τον τοποθετούσαν εκεί, τότε ακριβώς που εισέρχονταν οι άνθρωποι στο ιερό. Και για να μη νομίσει κανείς ότι για κάποιον άλλον λόγο τον μετέφεραν, και όχι για να λάβει ελεημοσύνη, δες πώς το κατέστησε σαφές αυτό με όσα λέει: Τον τοποθετούσαν ώστε να λαμβάνει ελεημοσύνη από εκείνους που εισέρχονταν στο ιερό. Γι' αυτό και μνημονεύει τους τόπους, παρέχοντας αποδείξεις για όσα γράφει. Και πώς, λέει, δεν τον οδήγησαν στον Χριστό; Ίσως να ήταν άπιστοι αυτοί που παρέμεναν στο ιερό, αφού βέβαια ούτε στους αποστόλους δεν τον οδήγησαν, παρόλο που τους είδαν να εισέρχονται και να έχουν επιτελέσει τέτοια θαύματα. Ζητούσε, λέει, να λάβει ελεημοσύνη· καθώς ίσως από την εμφάνισή τους αντιλήφθηκε ότι ήταν κάποιοι ευλαβείς άνδρες, γι' αυτό και προσήλωνε την προσοχή του σε αυτούς.

«Διότι, εάν με αγαπάς», λέει, «περισσότερο από αυτούς, ποίμαινε τα πρόβατά μου». Ιδού και εδώ η ενάρετη πολιτεία επιδοκιμάζεται. Διότι το να δείχνει κανείς στοργή, να είναι συμπονετικός, να προστατεύει, το να μην αναζητά το δικό του συμφέρον, αλλά όλα όσα πρέπει να διαθέτει ο ποιμένας, όλα αυτά είναι γνωρίσματα της πολιτείας, και όχι των θαυμάτων, ούτε των σημείων. «Αλλά εκείνοι», λέει κάποιος, «έγιναν τέτοιοι εξαιτίας των θαυμάτων». Όχι εξαιτίας των θαυμάτων, αλλά εξαιτίας της πολιτείας τους, και από αυτήν κυρίως έλαμψαν. Γι' αυτό τους λέει: «Ας λάμψει το φως σας μπροστά στους ανθρώπους, για να δουν οι άνθρωποι, όχι τα θαύματα, αλλά τα καλά σας έργα, και να δοξάσουν τον Πατέρα σας που είναι στους ουρανούς». Βλέπεις ότι παντού η πολιτεία διαλάμπει, ο ενάρετος βίος θαυμάζεται; Θέλεις να σου δείξω και τον ίδιο τον Πέτρο, τον κορυφαίο αυτόν των αποστόλων, να έχει επιδείξει σπουδαιότατη πολιτεία και να έχει επιτελέσει θαύματα που υπερβαίνουν την ανθρώπινη φύση, και να παρατίθενται και τα δύο παράλληλα, και το θαύμα και η πολιτεία, και να τιμάται περισσότερο για την πολιτεία του παρά για τα σημεία; Άκουσε αυτήν την ιστορία: Ο Πέτρος και ο Ιωάννης ανέβαιναν στο ιερό περί την ένατη ώρα της προσευχής.

Ο Πέτρος και ο Ιωάννης ανέβαιναν στο ιερό. Σχίστηκε το καταπέτασμα, ερημώθηκαν τα Άγια των αγίων, καταργήθηκε η προσκύνηση σε έναν μόνο τόπο. Ο Παύλος βροντοφωνάζει λέγοντας: Σε κάθε τόπο να υψώνετε όσια χέρια. Γιατί, λοιπόν, τρέχουν αυτοί στο ιερό για να προσευχηθούν; Μήπως επέστρεψαν πάλι στην ιουδαϊκή αδυναμία;

Γιατί στον ναό; Για να προσελκύσει όσους βρίσκονταν στον ναό. Έτσι λοιπόν και αυτοί μετέβαιναν μεν ως προσευχόμενοι, επρόκειτο όμως να κατασπείρουν εκεί τη διδασκαλία. Στον ναό για να προσευχηθούν περί την ώρα της προσευχής, την ενάτη. Ούτε και η ώρα αυτή τηρήθηκε από αυτούς τυχαία.

Εις τον άγιο Ιωάννη τον απόστολο και ευαγγελιστή τον Θεολόγο. Πάλι ο δικός μας Ιωάννης, ω Εφέσιοι, ή μάλλον ο δάσκαλος ολόκληρης της οικουμένης, άπλωσε το πνευματικό δίχτυ και μας συγκέντρωσε όλους από διάφορους τόπους, όχι για να τον τιμήσουμε με στεφάνια από ρόδα, αλλά για να τον λαμπρύνουμε με αγαθά και δίκαια έργα. Πάλι έκανε να αναβλύσουν οι πνευματικές του πηγές, όχι για να ποτίσει οκνηρούς που διψούν, αλλά για να στηρίξει λαούς που κοπιάζουν· πάλι ανέβηκε στο ιερό ο δεύτερος μετά τον Πέτρο, όχι για να θεραπεύσει έναν χωλό και να τον κάνει να αναπηδά, αλλά για να μας ενδυναμώσει όλους στην ευσέβεια και να μας προετοιμάσει ώστε να έχουμε το πολίτευμά μας στους ουρανούς. Δεν αναπαύεται πλέον στο κυριακό στήθος, αλλά γέρνοντας προς τον καθένα από εμάς και αποδεχόμενος όλους μας ως ισότιμους, μας προσφέρει ως δικό του κέρδος στον Θεό, και έτσι ανακράζει λέγοντας: Ιδού εγώ και τα παιδιά που μου έδωσε ο Θεός. Ποια παιδιά; Αυτά που η χάρη έκανε να βλαστήσουν και τα ανέδειξε κληρονόμους της βασιλείας των ουρανών. Περισσότερους από όσους κάποτε αιχμαλώτιζε η Άρτεμις, συγκεντρώνει ο απόστολος.

Διότι, όταν ο κορυφαίος απόστολος μετέβη στην Ωραία Πύλη μαζί με τον Ιωάννη και είδαν έναν άνδρα σε αδυναμία να βηματίσει, ο οποίος ζητούσε ελεημοσύνη και ήταν κρατούμενος από άλυτα δεσμά, οι άνδρες αυτοί, νιώθοντας συμπόνια για την κοινή ανθρώπινη φύση, άνοιξαν το στόμα τους, εκεί όπου υπήρχαν ανάργυρα φάρμακα, και αμέσως με τον λόγο τους προσκάλεσαν τον ακίνητο να τρέξει· αντί για οβολό, του χάρισαν πόδια, και αντί για ελεημοσύνη, πρόσταξαν τον χωλό να βαδίσει απρόσκοπτα. Οι κήρυκες του Χριστού μετέτρεψαν την αγαθοεργία σε θαυματουργία, και αμέσως τα νεύρα ανέλαβαν τη φυσική τους λειτουργία, τα πέλματα στερεώθηκαν και οι αστράγαλοι έγιναν σταθεροί, ενώ φάνηκαν κρουνοί αίματος να διατρέχουν τις φλέβες του. Η γη υποδεχόταν και πάλι τον δικό της πολίτη· παρά κάθε προσδοκία, ο χωλός γευόταν τα βήματα. Όμως, οι φθονεροί, δυσαρεστημένοι με αυτό το παράδοξο θαύμα, αντί για ευχαριστία προσάπτουν κατηγορία στους ευεργέτες, και μάλιστα, αφού έστειλαν τους θαυματουργούς στη φυλακή, επειδή είχε ήδη πέσει το βράδυ, μετέθεσαν δήθεν την εξέταση της κατηγορίας για την επόμενη ημέρα.

Πολλοί, βέβαια, έλαβαν την ανταμοιβή τους και εδώ, αλλά δεν την έλαβαν με τέτοιον τρόπο ώστε, εξαιτίας αυτού, να έχουν περισσότερα από εκείνους που δεν έλαβαν. Όσοι όμως επιζητούν και λαμβάνουν ανταμοιβή εδώ, μειώνουν τον μισθό τους εκεί. Ας μη λέμε, λοιπόν, ότι ο τάδε είναι πονηρός και δεν αξίζει να ευεργετηθεί, ο δείνα είναι ευτελής, ο άλλος περιφρονημένος. Να μην εξετάζεις την αξία αυτού που έχει ανάγκη βοήθειας, αλλά μόνο την ανάγκη του· διότι, έστω κι αν είναι ευτελής και περιφρονημένος, έστω κι αν είναι καταφρονημένος, ο Χριστός σου υπολογίζει τον μισθό με τέτοιον τρόπο, σαν να είχε ευεργετηθεί ο Ίδιος μέσω αυτού. Ο Πέτρος και ο Ιωάννης ανέβαιναν κάποτε στο ιερό για να προσευχηθούν, και ιδού, ένας χωλός από την κοιλιά της μητέρας του, τον οποίο μετέφεραν στα χέρια, βρισκόταν πεσμένος κοντά στη θύρα του ιερού· και βλέποντάς τους να εισέρχονται, προσήλωσε το βλέμμα του σε αυτούς, ζητώντας να λάβει από αυτούς ελεημοσύνη. Τι είπε, λοιπόν, ο Πέτρος; «Κοίταξέ μας», του λέει, καθώς είναι επαρκής από την ίδια την όψη η απόδειξη της ακτημοσύνης μας· δεν υπάρχει ανάγκη από λόγια ούτε από εξήγηση· η ενδυμασία σού δείχνει τον ακτήμονα. Τι λοιπόν; Αυτό είναι όλο το κατόρθωμα της αποστολής προς τον φτωχό, το να μη διορθώσεις την πενία του, και να του πεις, «Δεν έχω χρυσό και άργυρο»; Περίμενε λίγο, και θα δεις μεγαλύτερο πλούτο. «Άργυρος», του λέει, «και χρυσός δεν μου υπάρχουν· ό,τι όμως έχω, αυτό σου δίνω· στο όνομα του Ιησού Χριστού σήκω και περπάτα». Είδες πενία χρημάτων και πλούτο χαρισμάτων; Δες, τέλος, και την επιείκειά του: «Κοίταξέ μας», του λέει.

Γνώρισες αυτούς που εξαιτίας της ακράτειας έγιναν εχθροί του Θεού· μάθε και αυτούς που μέσω της νηστείας κατέστησαν φίλοι του Θεού. Διότι ο Άβελ, όχι με το να γευθεί τροφή, αλλά με το να προσφέρει θυσία, φάνηκε ότι ευαρέστησε τον Θεό· ο Μωυσής, επειδή νήστεψε, ονομάστηκε φίλος ξακουστός και πιστός· ο Ηλίας, επειδή νήστεψε, αναλήφθηκε ως φίλος· οι προφήτες, επειδή νήστεψαν, γνώρισαν ως φίλοι τα μυστήρια του Θεού· ο Ησαΐας, επειδή νήστεψε, εξιστόρησε τα εξαπτέρυγα Σεραφίμ· ο Ιεζεκιήλ, μένοντας άσιτος, κατανόησε τα πολυόμματα Χερουβίμ· ο Θεός επισκέφθηκε ως φίλους αυτούς που νήστεψαν στη Βαβυλώνα, στέλνοντας σε αυτούς μεν που βρίσκονταν στο καμίνι τον άγγελο, και σε εκείνον δε που βρισκόταν στον λάκκο τον Αμβακούμ· οι Νινευίτες από εχθροί έγιναν φίλοι μέσω της νηστείας· φίλος από εχθρός έγινε ομοίως και ο Δαβίδ. Διότι, όταν βέβαια ερωτεύτηκε τη γυναίκα του Ουρία, βρέθηκε σε έχθρα με τον Θεό· όταν όμως ταπείνωσε την ψυχή του με τη νηστεία, άκουσε το: «Βρήκα τον Δαβίδ, τον γιο του Ιεσσαί, άνδρα σύμφωνα με την καρδιά μου». Ο Ιωάννης του Ζαχαρία, έγινε φίλος του Νυμφίου, γιατί; Επειδή έμεινε στην έρημο συλλέγοντας ακρίδες και τρυγώντας άγριο μέλι. Η Άννα, γιατί; Επειδή, λατρεύοντας με νηστείες και δεήσεις, υπηρετούσε τον Θεό νύχτα και μέρα. Ο Πέτρος και ο Ιωάννης είναι φίλοι, γιατί; Επειδή ανέβαιναν άσιτοι στο ιερό κατά την ένατη ώρα της προσευχής. Ο Παύλος είναι φίλος, γιατί; Επειδή καταπίεζε και δουλαγωγούσε τη σάρκα του.

Ο Πέτρος μαζί με τον Ιωάννη ανέβαινε στο ιερό την ώρα της ενάτης προσευχής, και κάποιος χωλός εκ κοιλίας μητρός, τον οποίο έφερναν υποβασταζόμενο κάθε ημέρα και τον τοποθετούσαν παρά την Ωραία Πύλη. Αυτός, βλέποντας τον Πέτρο και τον Ιωάννη, ζητούσε να λάβει από αυτούς ελεημοσύνη και με κραυγές φώναζε για να αποκομίσει νομίσματα από αυτούς. Βλέποντάς τον, τον σπλαγχνίζεται μαζί με τον Κηφά ο θεολόγος και φίλος του Χριστού: Έχοντας ως σύνοικο την παρθενία, παρέλαβες στα ίδια την παρθένο μεταξύ των μητέρων και μητέρα του Χριστού· διότι, αφού δεν εγκατέλειψες τον Υιό της κατά την ώρα του θείου του πάθους και παρέμεινες κοντά στον σταυρό, άκουσες τη θεία φωνή: "Ιδού η μήτηρ σου, φίλε"· και προς τη μητέρα πάλι φώναξε: "Ιδού το τέκνον σου, μητέρα μου· μαζί του κάνε την κατοικία σου, ως θεολόγο και φίλο του Χριστού". Έχοντας πρόθυμη την ευσπλαχνία, στεκόμενοι πλησίον του πτωχού και χωλού, ο Πέτρος τον σπλαγχνίσθηκε και του λέει: "Αργύριο και χρυσίο δεν έχω καθόλου· αλλά ό,τι έχω σου το δίνω· στο όνομα του Ναζωραίου Χριστού και Θεού ημών, σήκω και περπάτα". Και κρατώντας τον από το δεξί χέρι τον σήκωσε, και εκείνος στάθηκε όρθιος σκιρτώντας και ευχαριστούσε τον Θεό και τον μαθητή, ως θεολόγο και φίλο του Χριστού.

Όσοι έζησαν ευσεβώς προσεύχονταν και είχαν αποκτήσει με επιμέλεια κάθε αρετή, επειδή φοβούνταν μήπως συληθεί ο πλούτος της ψυχής τους και βρεθούν μακριά από τη χάρη. Εξαιτίας αυτού, η δωδεκάδα των αποστόλων, τόσο από κοινού όσο και κατ' ιδίαν, εγκαρτερούσαν στις προσευχές. Δείχνονταν ευγνώμονες στον Βασιλιά και Θεό, και γίνονταν μεσίτες της σωτηρίας για όλους, τόσο όταν βρίσκονταν στον κόσμο όσο και αφότου απήλθαν από αυτόν. Διότι είναι φωστήρες που καθοδηγούν προς την ελπίδα της πίστεως. Υπάρχουν για τους πιστούς ως αόρατοι βοηθοί, αλλά υπήρξαν και ως ορατοί ιατροί των [...], χωρίς να θεραπεύουν με φάρμακα και βότανα, ούτε να γιατρεύουν με σίδερο ή με άλλα παρόμοια μέσα, αλλά με τον λόγο και την πίστη στον Χριστό, την οποία κατείχαν σαν φλόγα ενάντια στα αθεράπευτα πάθη, διώχνοντας αφενός τα πάθη με πολλή εξουσία, και φωτίζοντας αφετέρου τους ανθρώπους με την αστραπή αυτής της φλόγας. Αλλά τώρα ελάτε, ας θυμηθούμε τον Πέτρο και τον Ιωάννη. Διότι ανέβηκαν για να προσευχηθούν και προσέφεραν την ελπίδα της πίστεως. Την ώρα της προσευχής, την ενάτη, όπως λέει, ανέβαιναν ο Πέτρος και ο Ιωάννης στον ναό, όπου οι Εβραίοι τελούσαν μεν τις λειτουργίες, αλλά οι άνομοι φανέρωναν όλες τις πανουργίες τους.