Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 3:16

Στο Λουκ. 9, 41. 〈Άπιστη γενεά〉 αποκαλούσε εύλογα εκείνον βεβαίως και τους ομοϊδεάτες του 〈και διεστραμμένη〉, και που με κανέναν τρόπο δεν γνώριζε να βαδίζει ορθά. Για τέτοιους ανθρώπους λέει το ιερό γράμμα: 〈Των οποίων οι δρόμοι είναι σκολιοί και καμπύλες οι τροχιές τους.〉 Αποφεύγει τη νόσο ο μακάριος Δαβίδ λέγοντας: 〈Δεν προσκολλήθηκε σε εμένα καρδιά διεστραμμένη〉, δηλαδή που δεν μπορεί να βαδίσει σε ευθύ δρόμο. Σε αυτούς ο μακάριος Βαπτιστής απευθύνθηκε λέγοντας: 〈Ετοιμάστε την οδό του Κυρίου, κάντε ευθείες τις τρίβους του.〉 Επομένως ο άπιστος θα είναι οπωσδήποτε και διεστραμμένος. Με αυτούς που έχουν τέτοια νοοτροπία και έπεσαν σε τέτοια ανοσιότητα δεν καταδέχεται να συνυπάρχει ο Χριστός, αλλά—αν πρέπει να πούμε κάτι με ανθρώπινους όρους—δυσανασχετεί και αποστρέφεται, σαν να βαρύνεται εξαιτίας της κακίας τους τη συναναστροφή μαζί τους. Και αυτό το διδάσκει λέγοντας: Έως πότε θα είμαι 〈μαζί σας και θα σας ανέχομαι;〉 Διότι εκείνος που λέει ότι αδυνάτησαν ως προς την ενέργεια ενάντια στα πονηρά πνεύματα αυτοί που μέσω των δικών του προσταγμάτων έλαβαν την εξουσία να τα εκβάλλουν, μάλλον κατηγορεί τη χάρη και όχι αυτούς που την έλαβαν. Διότι το ότι ο Χριστός ήταν αυτός που ενεργούσε μέσα τους, δεν είναι καθόλου δύσκολο να το δουν όσοι το επιθυμούν. Και πράγματι, θεραπεύτηκε βέβαια ο χωλός στην 〈Ωραία πύλη〉, αλλά ο Πέτρος απέδιδε το παράδοξο θαύμα στον Χριστό μιλώντας στους Ιουδαίους, όπως έχει γραφτεί στις Πράξεις.

Τον οποίο ο Θεός ανέστησε από τους νεκρούς. Για να μην πει κανείς: «Από πού είναι αυτό φανερό;», δεν καταφεύγει πλέον στους προφήτες, αλλά στον εαυτό του, επειδή πλέον ήταν αξιόπιστος. Διότι τότε, όταν είπε ότι αναστήθηκε, έφερε ως μάρτυρα τον Δαβίδ· τώρα όμως, λέγοντας το ίδιο, φέρνει ως μάρτυρα τον αποστολικό χορό. Του οποίου εμείς, λέει, είμαστε μάρτυρες. Και βάσει της πίστεως στο όνομά του, αυτόν τον οποίο βλέπετε και γνωρίζετε, τον στερέωσε το όνομά του, και η πίστη δι’ αυτού του έδωσε αυτήν την αρτιμέλεια ενώπιον όλων σας.

Επομένως, δεν έλαβε τη ζωή από άλλον. Όπως ακριβώς αρχηγός της κακίας θα ήταν αυτός που γέννησε την κακία, και αρχηγός του φόνου αυτός που πρώτος εισήγαγε τον φόνο· έτσι και αρχηγός της ζωής είναι αυτός που έχει τη ζωή από τον εαυτό του. «Τον οποίον», λέει, «ο Θεός ανέστησε». Επειδή λοιπόν διακήρυξε αυτό, πρόσθεσε: «Και με την πίστη στο όνομά του, το όνομά του στερέωσε τούτον εδώ, τον οποίο βλέπετε και γνωρίζετε· και η πίστη που προέρχεται δι' αυτού, του έδωσε αυτήν την πλήρη αποκατάσταση». Και όμως, αν η πίστη σε αυτόν είναι αυτή που κατεργάστηκε τα πάντα, και το γεγονός ότι πίστεψε σε αυτόν, για ποιον λόγο δεν είπε «Δια του ονόματος», αλλά «Εν τω ονόματι»; Διότι δεν είχαν ακόμη το θάρρος να πουν «Η πίστη σε αυτόν». Και για να μην φανεί ταπεινό το «Δι' αυτού», πρόσθεσε: «Και το όνομά του τον στερέωσε». Και αφού είπε πρώτα αυτό, τότε λέει: «Και η πίστη που προέρχεται δι' αυτού του έδωσε αυτήν την πλήρη αποκατάσταση». Πρόσεξε πώς αποδεικνύει ότι και εκείνο το είπε από συγκατάβαση. Διότι δεν θα είχε ανάγκη άλλον για να αναστηθεί, αυτός του οποίου το όνομα σήκωσε έναν χωλό που δεν διέφερε σε τίποτα από νεκρό. Παρατήρησε πώς παντού επικαλείται τις δικές τους μαρτυρίες. Διότι πιο πάνω έλεγε: «Καθώς και οι ίδιοι γνωρίζετε»· και, «Ανάμεσά σας»· και πάλι, «Τον οποίον βλέπετε και γνωρίζετε, απέναντι σε όλους σας». Αν και δεν γνώριζαν ότι στο όνομά του στέκεται πλέον υγιής, ωστόσο αυτό το γνώριζαν, ότι δηλαδή ήταν χωλός. Αλλά και οι ίδιοι που επιτέλεσαν το θαύμα ομολογούσαν ότι δεν στερεώθηκε με τη δική τους δύναμη, αλλά με τη δύναμη του Χριστού.

Διότι, δες τι λέει: «Ο Θεός του Αβραάμ και του Ισαάκ εδόξασε τον Παίδα του Ιησού»· και κάνοντας τη βούλησή του σαφέστερη, προσθέτει: «και πάνω στην πίστη στο όνομά του, το όνομά του εστερέωσε τούτον, τον οποίον βλέπετε και γνωρίζετε» (πρόσεξε)· αλλά και «η πίστη η οποία προήλθε δι' αυτού έδωσε σε αυτόν την τέλεια αυτή υγεία». Ξεκινώντας από το θαύμα, διακηρύττει ότι το όνομα του Ιησού Χριστού ενεργεί από μόνο του τη θεραπεία· έπειτα, μεταβάλλει το όνομα σε πίστη, πράγμα που αποτελεί το μυστήριο της ευσέβειας· μετά από αυτό, ονομάζει πάλι την πίστη σε Αυτόν «όνομα», σαν να φοβόταν μήπως ξεχάσουν οι ακροατές ότι χρησιμοποίησε το όνομα αντί της πίστεως· έπειτα προσθέτει, «και η πίστη η δι' αυτού», δηλαδή αυτή που κηρύχθηκε από αυτόν. Βλέπεις πώς αφενός μεν το όνομα φανερώνει τώρα την πίστη σε Αυτόν, η δε πίστη τη θεοσέβεια που κηρύχθηκε από Αυτόν, και το κήρυγμα στερεώνει τα πόδια του χωλού; Ώστε, ακόμη και αν δεν υπήρχε καμία άλλη από τις μαρτυρίες, θα αρκούσε να προβληθεί μόνο αυτή του κορυφαίου, για να παραστήσει λαμπρά τι σημαίνουν τα ιερά λόγια όταν αναφέρουν ότι αυτοί που προσέρχονται «βαπτίζονται στο όνομα του Ιησού Χριστού» και τα παρόμοια.