Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 3:6

«Και τους επέτρεψε ο Ιησούς. Και αφού βγήκαν τα ακάθαρτα πνεύματα, εισήλθαν στους χοίρους· ήταν δε δύο χιλιάδες.» «Και του φέρνουν έναν κωφό και μογιλάλο και τον παρακαλούν να επιθέσει το χέρι του πάνω του. Και έβαλε τα δάχτυλά του στα αυτιά του, και άγγιξε τη γλώσσα του, και θεραπεύτηκε αμέσως.» «Του φέρνουν έναν τυφλό, και έθεσε τα χέρια του πάνω στα μάτια του, και ανέβλεψε.» «Είπε ο Πέτρος: Ασήμι και χρυσάφι δεν έχω· αυτό όμως που έχω, αυτό σου δίνω: Στο όνομα του Ιησού Χριστού, περπάτα. Και αμέσως στερεώθηκαν τα πέλματα και οι αστράγαλοί του, και περπατούσε.» «Δια των χειρών των αποστόλων γίνονταν πολλά σημεία και τέρατα ανάμεσα στον λαό· ώστε να βγάζουν τους ασθενείς στις πλατείες, για να τους επισκιάσει έστω και η σκιά του Πέτρου, όταν αυτός θα περνούσε.» «Και συνέβη, καθώς ο Πέτρος περνούσε από παντού, να κατέβει και προς τους αγίους στη Λύδδα. Και βρήκε εκεί κάποιον άνθρωπο ονόματι Αινέα, ο οποίος ήταν κατάκοιτος σε κρεβάτι εδώ και οκτώ χρόνια, καθώς ήταν παραλυμένος. Και του είπε ο Πέτρος: Αινέα, σε θεραπεύει ο Ιησούς Χριστός· και αμέσως θεραπεύτηκε.» «Κάποιος άνδρας με αδύναμα πόδια καθόταν, χωλός από την κοιλιά της μητέρας του, ο οποίος δεν είχε περπατήσει ποτέ.»

Έχοντας ανάψει με πλούσιο έλαιο τη λαμπρή λαμπάδα της άκρας αγιοσύνης, εισήλθες μαζί με τον νυμφίο σου Χριστό στα επουράνια και από Αυτόν σταλάζεις στους ασθενείς έλεος και ρώμη σαν από άφθονη πηγή. Παράλυτος στις αρθρώσεις των ποδιών, ριγμένος στη γη, δεν ζητώ να λάβω από εσένα άργυρο ή χρυσό, πανεύφημε παρθένε, αλλά αυτό που έχεις, αυτό δώσε μου, στο όνομα του Κυρίου πες μου δυνατά, «σήκω και περπάτα».

Θέλεις λοιπόν να παρουσιαστεί σε σένα ως μάρτυρας και ο κορυφαίος; Διότι, έστω κι αν φαίνεται, τουλάχιστον ως προς την προφορά των λέξεων, να μη συμφωνεί με το έθος και την πράξη της εκκλησίας, όμως, αν ερευνηθεί ο σκοπός του με φιλαλήθεια και επιμέλεια, όχι λιγότερο, αν όχι και περισσότερο, επικροτεί και συνιστά αυτήν. Επειδή, περιερχόμενος την Ιουδαία με θαυματουργίες όχι λιγότερο από ό,τι με τη θεοσεβή διδασκαλία, εκείνον που καθόταν στην Ωραία πύλη, του οποίου οι βάσεις των ποδιών και τα σφυρά είχαν παραλύσει, αυτόν τον αποκατέστησε με τον λόγο και τον ανέδειξε παραδόξως υγιή, λέγοντας: «Στο όνομα του Ιησού Χριστού, σήκω και περπάτα». Όμως, ενώ ο τύπος της φωνής προφέρθηκε έτσι ταυτόχρονα με την υπέρλογη ενέργεια της χάριτος, ο ίδιος, αναπτύσσοντας τη δύναμη του λόγου και ερμηνεύοντας τι θέλει να του δηλώσει το όνομα, δίδασκε όσους καταπλήσσονταν με το θαύμα ότι εκείνος που εξουθενώθηκε από αυτούς και καταδικάστηκε σε σταυρό και θάνατο, αυτός είναι του οποίου η δύναμη γιάτρεψε την ανίατη νόσο· και δίδασκε επίσης ότι το όνομα τώρα εξαγγέλλει για αυτόν την ανακεφαλαίωση και την ομολογία της πίστεως.

Ο Πέτρος μαζί με τον Ιωάννη ανέβαινε στο ιερό την ώρα της ενάτης προσευχής, και κάποιος χωλός εκ κοιλίας μητρός, τον οποίο έφερναν υποβασταζόμενο κάθε ημέρα και τον τοποθετούσαν παρά την Ωραία Πύλη. Αυτός, βλέποντας τον Πέτρο και τον Ιωάννη, ζητούσε να λάβει από αυτούς ελεημοσύνη και με κραυγές φώναζε για να αποκομίσει νομίσματα από αυτούς. Βλέποντάς τον, τον σπλαγχνίζεται μαζί με τον Κηφά ο θεολόγος και φίλος του Χριστού: Έχοντας ως σύνοικο την παρθενία, παρέλαβες στα ίδια την παρθένο μεταξύ των μητέρων και μητέρα του Χριστού· διότι, αφού δεν εγκατέλειψες τον Υιό της κατά την ώρα του θείου του πάθους και παρέμεινες κοντά στον σταυρό, άκουσες τη θεία φωνή: "Ιδού η μήτηρ σου, φίλε"· και προς τη μητέρα πάλι φώναξε: "Ιδού το τέκνον σου, μητέρα μου· μαζί του κάνε την κατοικία σου, ως θεολόγο και φίλο του Χριστού". Έχοντας πρόθυμη την ευσπλαχνία, στεκόμενοι πλησίον του πτωχού και χωλού, ο Πέτρος τον σπλαγχνίσθηκε και του λέει: "Αργύριο και χρυσίο δεν έχω καθόλου· αλλά ό,τι έχω σου το δίνω· στο όνομα του Ναζωραίου Χριστού και Θεού ημών, σήκω και περπάτα". Και κρατώντας τον από το δεξί χέρι τον σήκωσε, και εκείνος στάθηκε όρθιος σκιρτώντας και ευχαριστούσε τον Θεό και τον μαθητή, ως θεολόγο και φίλο του Χριστού.

«Εσύ που προηγουμένως ζητούσες τροφή από πολλούς, που ασχολιόσουν με όλους μαζί για λίγους οβολούς, άφησέ τους τώρα όλους, και στρέψε το βλέμμα σου σε εμάς· διότι τώρα θα σου προσφέρουμε πλούσια την ανταπόδοση· και στο εξής, μπορείς να συγκρίνεις αυτό που σου προσφέρεται από εμάς με αυτό που σου δόθηκε από άλλους μέχρι τώρα.» Όταν λοιπόν ο άνθρωπος άκουσε τότε τον Πέτρο, δεν ήλπισε καθόλου στη θεραπεία της πάθησής του, αλλά προετοίμασε τα χέρια του με την υπόσχεση του Πέτρου, διότι προσδοκούσε χρυσό και όχι αυτήν την ελπίδα της πίστεως. Με τον λόγο του ο Πέτρος υποσχέθηκε πλούσιο δώρο· και βλέποντάς τον να προτείνει το δεξί του χέρι, πριν από τη θεραπεία προφέρει λόγο απολογίας, και προσφέρει ως πλούτο το καύχημα της πενίας: «Ασήμι δεν έχω ούτε χρυσό»· ως πολύτιμη δόξα προβάλλει αμέσως τη φτώχεια του: «Χρυσό εγώ δεν κατέχω ούτε ασήμι· εγκατέλειψα τον κόσμο που παρέρχεται· ήμουν κάποτε κύριος διχτυών αλιεύοντας ψάρια· αλλά και αυτά τα εγκατέλειψα και κατέχω την ελπίδα της πίστεως.»

Τι αποκρίθηκε πάλι ο Πέτρος στον χωλό; Άπλωσε το δεξί του χέρι και, αφού τον έπιασε, φώναξε: «Στο όνομα του Ιησού του Ναζωραίου, σήκω και περπάτα γρήγορα, άνθρωπε». Και αμέσως σηκώθηκε ο ασθενής και περπατούσε τρέχοντας μπροστά σε αυτούς και στους παρευρισκομένους. Διότι αμέσως ανορθώθηκαν τα αδύναμα πέλματα, αμέσως στερεώθηκαν και οι αστράγαλοί του. Ενώ ως προς την κίνηση ήταν ακίνητος σαν βρέφος, έγινε δυνατός και τρέχει με την ελπίδα της πίστεως.

Αυτά αποκρίθηκε προς αυτούς ο Κηφάς, αμέσως μόλις συγκεντρώθηκε αθρόα ο λαός: «Βλέπετε αυτόν που πρώτα ήταν χωλός, κατανοώντας ότι η πάθηση που είχε προηγουμένως αυτός ο άνθρωπος αποτινάχθηκε σαν ιστός αράχνης από τη σκόνη. Και επομένως μην με θεωρείτε ψεύτη ή λογομάχο. Βλέπετε αυτόν που παλαιότερα τον βλέπατε ακίνητο, τώρα να κινείται, να πηδά και να στέκεται όρθιος. Και με θάρρος λέω σε όλους τον τρόπο της θεραπείας, διότι επιθυμώ να θεραπεύσω τους πάντες με την ελπίδα της πίστεως. Εγώ, που προηγουμένως ήμουν αλιέας ιχθύων, έχω γίνει αλιέας ανθρώπων με τον λόγο του Θεού. Παλαιότερα έρραβα σχισμένα δίχτυα, ενώ τώρα έσφιξα και στερέωσα τα παραλυμένα πόδια αυτού εδώ. Ελεημοσύνη ζητούσε ο ασθενής. Επειδή όμως δεν έχω μαζί μου ούτε άργυρο ούτε χρυσό, αντί για άργυρο κατέχω πίστη αθάνατη, και αντί για χρυσό έχω την ελπίδα του Χριστού. Μοναδικό μου απόκτημα είναι η αγάπη προς τον Θεό και τους ανθρώπους, και από αυτήν μεταδίδω σε όσους ζητούν την ελπίδα της πίστεως».

Διότι, αυτούς που θα έπρεπε μάλλον να τους τείνουν χείρα βοηθείας επειδή είναι πένητες, εφόσον δεν διστάζουν να τους συνθλίβουν σιγά-σιγά, με ποιον θα μοιάσουν; Άραγε με τον Πέτρο και τον Ιωάννη και τους ακολούθους τους, οι οποίοι, όπως αναφέρεται, δεν διέθεταν άργυρο και χρυσό, παρά μόνο τη χάρη του θείου Πνεύματος; Ή με τον Σίμωνα τον μάγο, τον Ιούδα τον προδότη, τον Γιεζή τον φιλάργυρο και τους υπόλοιπους πλουσίους τούτου του αιώνος; Αναφέρομαι σε εκείνους που αποσκοπούν μόνο στο πώς θα ευημερούν στο παρόν, που θεραπεύουν τη σάρκα, που προσκολλώνται με την καρδιά τους στον χρυσό και ίσως τον δανείζουν με τόκο ή τον διανέμουν στους άπορους αποσκοπώντας στην αισχροκέρδεια, που τον παρακρατούν για τα δικά τους θελήματα και συμπεριφέρονται με μεροληψία σε ανάξιους ή στους συγγενείς τους. Αυτοί έχουν θέσει ως κύρια μέριμνά τους το να σπείρουν πολλά και να θερίσουν, το να φυτέψουν και να δρέψουν καρπούς, και το να προσθέσουν και να πληθύνουν τα βουκόλια και τα ποίμνιά τους. Συμπεριφέρονται σαν κάποιοι γεωργοί που καιροσκοπούν και εκμεταλλεύονται εμπορικά τις στερήσεις των άλλων, για να πωλούν και να αγοράζουν αυτά και εκείνα, πολιτευόμενοι τρόπον τινά ως πραγματευτές και έμποροι, και όχι με τρόπο επισκοπικό και ιερατικό, ο οποίος αποσκοπεί αποκλειστικά στο να πτερώσει την ψυχή, να την αρπάξει από τον κόσμο και να την παραδώσει στον Θεό, διασώζοντας ολόκληρο το ποίμνιο από τον θάνατο της αμαρτίας, και έπειτα, κατά δεύτερο λόγο, να πορίζεται τα αναγκαία της παρούσης ζωής μέσω οικονόμων και επιτρόπων.

Αυτά σας τα είπα, επειδή ακούστηκε ότι μερικοί ήδη από τώρα ορίζουν: «αυτό», λέει, «το ζώο και αυτό το ένδυμα ή κάτι άλλο θέλω να το αφήσω στον τάδε». Ω της αθλιότητος! Ω της αφροσύνης! Επομένως, ένας τέτοιος άνθρωπος δεν είναι ούτε τέκνο ούτε αδελφός, αλλά ξένος, μάλλον ιερόσυλος, του οποίου η μερίδα είναι μαζί με τον Γιεζή τον κλέφτη. Μην εξαπατάτε λοιπόν έτσι τον εαυτό σας, αδελφοί, ούτε να κυριεύεστε από τέτοια διάθεση και βρεθείτε ένοχοι αιώνιας καταδίκης. Επειδή, αν ισχύει αυτό, θα κάνω κι εγώ το ίδιο και θα διανείμω στους κατά σάρκα συγγενείς μου όσα βρίσκονται στα χέρια μου. Αν όμως για εμένα δεν ανέχεστε ούτε να το ακούσετε αυτό (διότι δεν είναι έργο ηγουμένου, αλλά εχθρού του Θεού), εύλογα ούτε κι εγώ το ανέχομαι για εσάς. Και γι' αυτό προφυλάσσομαι και αναγγέλλω το δικαίωμα του Θεού, απαλλάσσοντας τον εαυτό μου από το αίμα του ενόχου της αμαρτίας, και όχι επειδή επιζητώ χρυσό (μην πλανάσθε), αλλά τη σωτηρία των ψυχών σας. Διότι θα καυχηθώ εν Κυρίω: μεγάλη υπόθεση πλούτου είναι για μένα να λέω μαζί με τον κορυφαίο των αποστόλων ότι άργυρος και χρυσός δεν μου υπάρχει, αν και μιλώ με αφροσύνη προς όποιον έχει τέτοια φιλοχρηματία: μου προσφέρονται τόσα πολλά, ώστε ακόμη και να αποκάμνω να τα λαμβάνω.

Ερμηνεύοντάς μας δε, πώς αυτός που πιστεύει σε αυτόν θα μπορέσει να κάνει μεγάλα και θαυμαστά έργα, λέει: «Ό,τι και αν ζητήσετε στο όνομά μου». Διότι μας δείχνει εδώ τη μέθοδο της θαυματουργίας. Επειδή μέσω της αίτησης, της προσευχής και της επίκλησης του ονόματός του, μπορεί κανείς να θαυματουργεί. Έτσι και οι απόστολοι (έλεγαν): «Στο όνομα του Ιησού Χριστού, σήκω και περπάτα». Γι' αυτό δεν είπε: «Ό,τι και αν ζητήσετε, θα παρακαλέσω τον Πατέρα και θα το κάνει», αλλά «Εγώ θα το κάνω», δηλώνοντας τη δική του εξουσία, «ώστε να δοξαστεί ο Πατέρας στο πρόσωπο του Υιού». Διότι, όταν φανεί ότι ο Υιός έχει δύναμη για μεγάλα έργα, τότε δοξάζεται Εκείνος που έχει γεννήσει έναν τέτοιο Υιό.