Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 3:8

Επιπλέον, τα ονόματα των επτά διακόνων που ορίστηκαν από τους αποστόλους είναι τα εξής: Στέφανος, Φίλιππος, Πρόχορος, Νικάνωρ, Τίμων, Παρμενάς και Νικόλαος. Τις πράξεις, λοιπόν, αυτών των αποστόλων και των διακόνων διηγείται ο Λουκάς, καθώς και τα σημεία που επιτελέστηκαν από αυτούς, τα οποία είναι τα εξής: Ο Πέτρος και ο Ιωάννης θεράπευσαν στο όνομα του Κυρίου τον εκ γενετής χωλό, ο οποίος καθόταν στην Ωραία Πύλη. Ο Πέτρος ήλεγξε τον Ανανία και τη σύζυγό του Σαπφείρα, επειδή υπεξαίρεσαν μέρος από το αντίτιμο του κτήματος και από την υπόσχεση προς τον Θεό, και έπεσαν αμέσως νεκροί. Ο Πέτρος στην Ιόππη, αφού προσευχήθηκε, ανέστησε εκ νεκρών την αποθανούσα Δορκάδα.

Ερώτηση του ίδιου προς τον ίδιο μέγα Γέροντα περί ακηδίας και άλλων τινών λογισμών. Απόκριση του Βαρσανουφίου: Ο Θεός, ο μόνος αναμάρτητος, «ο οποίος σώζει εκείνους που ελπίζουν σε αυτόν», είθε να ενδυναμώσει την αγάπη σου, «ώστε να τον λατρεύεις με οσιότητα και δικαιοσύνη όλες τις ημέρες της ζωής σου» μέχρι την έσχατη αναπνοή, στον ναό του θυσιαστηρίου του έσω ανθρώπου, όπου νοητές θυσίες προσφέρονται στον Θεό, όπου προσφέρεται το δοκιμασμένο χρυσάφι και λιβάνι και σμύρνα, όπου θυσιάζεται ο σιτευτός μόσχος, και ραντίζεται το τίμιο αίμα του άμωμου Αμνού, όπου υψώνονται οι φωνές των αγίων αγγέλων με συμφωνία. «Τότε θα προσφέρουν πάνω στο θυσιαστήριό σου μόσχους.» Πότε όμως θα γίνει αυτό; Όταν παραστεί ο μέγας αρχιερέας που προσφέρει και δέχεται την αναίμακτη θυσία, όταν στο όνομά του ακουστεί στα αυτιά του παραλυτικού, ο οποίος κάθεται δίπλα στην ωραία πύλη του ιερού, η φωνή της χαράς: «Σήκω και περπάτα». Όταν εισέρχεται «στο ιερό περπατώντας και πηδώντας και αινώντας τον Θεό», τότε παύει ο ύπνος της ακηδίας και της αμάθειας, τότε καταργείται η νύστα της ραθυμίας από τα βλέφαρα.

Έπειτα, γνωστό σημείο αποτελεί ο χωλός που καθόταν στην Ωραία Πύλη, ο οποίος από τον Πέτρο και τον Ιωάννη, διά της επικλήσεως του ονόματος του Χριστού, έγινε αρτίπους, καθώς στερεώθηκαν οι βάσεις των ποδιών του. Με αυτό το γεγονός εκπληρώθηκε και η παλαιά προφητεία, ότι: Τότε θα αναπηδήσει, σαν ελάφι, ο χωλός.

Φτωχοί ήταν ο Πέτρος και ο Ιωάννης· διότι δεν είχαν αργύριο ούτε χρυσίο· αλλά χάριζαν υγεία πολυτιμότερη από πολύ χρυσό. Διότι ο χωλός, μολονότι είχε λάβει χρυσό από πολλούς, ήταν ακόμη επαίτης· ενώ, όταν δέχθηκε τη χάρη από τον Πέτρο, έπαψε να επαιτεί, αναπηδώντας σαν ελάφι και υμνώντας τον Θεό. Δεν γνώριζε ο Ιωάννης τη σοφία του κόσμου, αλλά εξέφερε λόγια με τη δύναμη του Πνεύματος, τα οποία καμία σοφία δεν δύναται να ατενίσει. Αυτό και στον ουρανό ίσταται, και τη γη έχει πληρώσει, και παντού είναι παρόν, και πουθενά δεν περικλείεται. Ολόκληρο ενοικεί στον καθένα, και ολόκληρο είναι μαζί με τον Θεό. Δεν διακονεί τις δωρεές λειτουργικώς, αλλά κατανέμει τα χαρίσματα αυθεντικώς.

Στο Λουκ. 9, 41. 〈Άπιστη γενεά〉 αποκαλούσε εύλογα εκείνον βεβαίως και τους ομοϊδεάτες του 〈και διεστραμμένη〉, και που με κανέναν τρόπο δεν γνώριζε να βαδίζει ορθά. Για τέτοιους ανθρώπους λέει το ιερό γράμμα: 〈Των οποίων οι δρόμοι είναι σκολιοί και καμπύλες οι τροχιές τους.〉 Αποφεύγει τη νόσο ο μακάριος Δαβίδ λέγοντας: 〈Δεν προσκολλήθηκε σε εμένα καρδιά διεστραμμένη〉, δηλαδή που δεν μπορεί να βαδίσει σε ευθύ δρόμο. Σε αυτούς ο μακάριος Βαπτιστής απευθύνθηκε λέγοντας: 〈Ετοιμάστε την οδό του Κυρίου, κάντε ευθείες τις τρίβους του.〉 Επομένως ο άπιστος θα είναι οπωσδήποτε και διεστραμμένος. Με αυτούς που έχουν τέτοια νοοτροπία και έπεσαν σε τέτοια ανοσιότητα δεν καταδέχεται να συνυπάρχει ο Χριστός, αλλά—αν πρέπει να πούμε κάτι με ανθρώπινους όρους—δυσανασχετεί και αποστρέφεται, σαν να βαρύνεται εξαιτίας της κακίας τους τη συναναστροφή μαζί τους. Και αυτό το διδάσκει λέγοντας: Έως πότε θα είμαι 〈μαζί σας και θα σας ανέχομαι;〉 Διότι εκείνος που λέει ότι αδυνάτησαν ως προς την ενέργεια ενάντια στα πονηρά πνεύματα αυτοί που μέσω των δικών του προσταγμάτων έλαβαν την εξουσία να τα εκβάλλουν, μάλλον κατηγορεί τη χάρη και όχι αυτούς που την έλαβαν. Διότι το ότι ο Χριστός ήταν αυτός που ενεργούσε μέσα τους, δεν είναι καθόλου δύσκολο να το δουν όσοι το επιθυμούν. Και πράγματι, θεραπεύτηκε βέβαια ο χωλός στην 〈Ωραία πύλη〉, αλλά ο Πέτρος απέδιδε το παράδοξο θαύμα στον Χριστό μιλώντας στους Ιουδαίους, όπως έχει γραφτεί στις Πράξεις.

Δεν διατηρείς ακόμη εναύλους τους λόγους του, ο οποίος έλεγε: «Εκείνος που πιστεύει σε εμένα, τα έργα τα οποία εγώ πράττω θα τα πράξει και εκείνος, και μεγαλύτερα από αυτά θα επιτελέσει;» Δεν ήσουν παρών μαζί του, όταν εκείνους που ήταν ήδη νεκροί με ένα του πρόσταγμα τους έκανε να εγείρονται; όταν σε εκείνους που στερούνταν το φως παρείχε την ικανότητα της όρασης; όταν ανασταινόταν από το μνήμα και καθιστούσε τους φρουρούς σαν νεκρούς, και διαφύλαττε τις σφραγίδες αλώβητες; όταν σου χάρισε τη δύναμη των θαυμάτων διά της επιφοιτήσεως του Πνεύματος; όταν τον χωλό στην Ωραία Πύλη; όταν τον Αινέα; όταν την Ταβιθά; όπου τον μεν πρώτο τον κατέστησες αρτιμελή στα πόδια και ικανό να τρέχει; τον δεύτερο τον λύτρωσες από τη χρόνια αρρώστια; και της τρίτης την ψυχή, που είχε αναχωρήσει, την επανέφερες; Αφού έγινες μέτοχος τόσων πολλών και τόσο μεγάλων θαυμάτων, άλλα μεν έχοντας δει, άλλα δε έχοντας πράξει ο ίδιος, και έχοντας αποκτήσει πλούσια εμπειρία της δυνάμεως του Θεού, τώρα κατάλαβες ότι εξαπέστειλε ο Κύριος τον άγγελό του και σε έσωσε από τα χέρια του Ηρώδη; Εάν δεν βεβαιώθηκες από τα προηγούμενα θαύματα, πώς θα βεβαιωθείς με αυτό το ένα;

Το ακούει αυτό· εκείνος όμως ούτε κι έτσι αποχωρεί, αλλά παραμένει ακόμη ενοχλώντας. Διότι τέτοιο πράγμα είναι η φτώχεια· επιμένει και αναγκάζει να δώσουν ακόμη κι αυτούς που το αρνούνται. Ας ντραπούμε εμείς που εγκαταλείπουμε βιαστικά τις προσευχές. Πρόσεξε δε την επιείκεια που έδειξε ο Πέτρος λέγοντας αμέσως: «Κοίταξέ μας». Έτσι η ίδια η εξωτερική τους εμφάνιση φανέρωνε αμέσως τον χαρακτήρα τους. Και εκείνος προσήλωσε την προσοχή του σε αυτούς, περιμένοντας να πάρει κάτι από αυτούς. Είπε τότε ο Πέτρος: «Ασήμι και χρυσάφι δεν έχω· αυτό όμως που έχω, αυτό σου δίνω». Δεν είπε: «Σου δίνω κάτι πολύ καλύτερο από το ασήμι», αλλά τι είπε; «Στο όνομα του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου, σήκω και περπάτα». Και πιάνοντάς τον από το δεξί χέρι, τον σήκωσε. Έτσι ακριβώς έκανε και ο Χριστός. Πολλές φορές θεράπευσε με τον λόγο του, πολλές φορές με έργο, πολλές φορές μάλιστα άπλωσε και το χέρι του, σε περιπτώσεις όπου ήταν πιο αδύναμοι στην πίστη, για να μη νομιστεί ότι η θεραπεία γινόταν από μόνη της. Και πιάνοντάς τον από το δεξί χέρι, τον σήκωσε. Αυτό έκανε φανερή την ανάσταση, διότι ήταν εικόνα της αναστάσεως. Και αμέσως στερεώθηκαν τα πέλματα και οι αστράγαλοί του. Και πετάχτηκε επάνω, στάθηκε στα πόδια του και περπατούσε.

Δοκιμάζοντας ίσως τον εαυτό του, έκανε τον έλεγχο αυστηρότερο, μήπως αυτό που συνέβη ήταν απλώς φαινομενικό. Τα πόδια του ήταν αδύναμα, όχι κομμένα. Ορισμένοι μάλιστα αναφέρουν ότι αγνοούσε ακόμη και πώς να περπατά. Και εισήλθε μαζί τους περπατώντας στο Ιερό. Πραγματικά άξιο θαυμασμού.

Διότι εκείνοι που έχουν απαλλαγεί από χρόνιες παθήσεις, με δυσκολία πιστεύουν ακόμη και στα ίδια τους τα μάτια. Αφού, λοιπόν, θεραπεύθηκε, βρισκόταν μαζί με τους αποστόλους, ευχαριστώντας τον Θεό. Και εισήλθε, λέγει, μαζί τους στο ιερό περπατώντας, αναπηδώντας και δοξάζοντας τον Θεό.

Εις τον άγιο Ιωάννη τον απόστολο και ευαγγελιστή τον Θεολόγο. Πάλι ο δικός μας Ιωάννης, ω Εφέσιοι, ή μάλλον ο δάσκαλος ολόκληρης της οικουμένης, άπλωσε το πνευματικό δίχτυ και μας συγκέντρωσε όλους από διάφορους τόπους, όχι για να τον τιμήσουμε με στεφάνια από ρόδα, αλλά για να τον λαμπρύνουμε με αγαθά και δίκαια έργα. Πάλι έκανε να αναβλύσουν οι πνευματικές του πηγές, όχι για να ποτίσει οκνηρούς που διψούν, αλλά για να στηρίξει λαούς που κοπιάζουν· πάλι ανέβηκε στο ιερό ο δεύτερος μετά τον Πέτρο, όχι για να θεραπεύσει έναν χωλό και να τον κάνει να αναπηδά, αλλά για να μας ενδυναμώσει όλους στην ευσέβεια και να μας προετοιμάσει ώστε να έχουμε το πολίτευμά μας στους ουρανούς. Δεν αναπαύεται πλέον στο κυριακό στήθος, αλλά γέρνοντας προς τον καθένα από εμάς και αποδεχόμενος όλους μας ως ισότιμους, μας προσφέρει ως δικό του κέρδος στον Θεό, και έτσι ανακράζει λέγοντας: Ιδού εγώ και τα παιδιά που μου έδωσε ο Θεός. Ποια παιδιά; Αυτά που η χάρη έκανε να βλαστήσουν και τα ανέδειξε κληρονόμους της βασιλείας των ουρανών. Περισσότερους από όσους κάποτε αιχμαλώτιζε η Άρτεμις, συγκεντρώνει ο απόστολος.

«Και τους επέτρεψε ο Ιησούς. Και αφού βγήκαν τα ακάθαρτα πνεύματα, εισήλθαν στους χοίρους· ήταν δε δύο χιλιάδες.» «Και του φέρνουν έναν κωφό και μογιλάλο και τον παρακαλούν να επιθέσει το χέρι του πάνω του. Και έβαλε τα δάχτυλά του στα αυτιά του, και άγγιξε τη γλώσσα του, και θεραπεύτηκε αμέσως.» «Του φέρνουν έναν τυφλό, και έθεσε τα χέρια του πάνω στα μάτια του, και ανέβλεψε.» «Είπε ο Πέτρος: Ασήμι και χρυσάφι δεν έχω· αυτό όμως που έχω, αυτό σου δίνω: Στο όνομα του Ιησού Χριστού, περπάτα. Και αμέσως στερεώθηκαν τα πέλματα και οι αστράγαλοί του, και περπατούσε.» «Δια των χειρών των αποστόλων γίνονταν πολλά σημεία και τέρατα ανάμεσα στον λαό· ώστε να βγάζουν τους ασθενείς στις πλατείες, για να τους επισκιάσει έστω και η σκιά του Πέτρου, όταν αυτός θα περνούσε.» «Και συνέβη, καθώς ο Πέτρος περνούσε από παντού, να κατέβει και προς τους αγίους στη Λύδδα. Και βρήκε εκεί κάποιον άνθρωπο ονόματι Αινέα, ο οποίος ήταν κατάκοιτος σε κρεβάτι εδώ και οκτώ χρόνια, καθώς ήταν παραλυμένος. Και του είπε ο Πέτρος: Αινέα, σε θεραπεύει ο Ιησούς Χριστός· και αμέσως θεραπεύτηκε.» «Κάποιος άνδρας με αδύναμα πόδια καθόταν, χωλός από την κοιλιά της μητέρας του, ο οποίος δεν είχε περπατήσει ποτέ.»

Ο Πέτρος μαζί με τον Ιωάννη ανέβαινε στο ιερό την ώρα της ενάτης προσευχής, και κάποιος χωλός εκ κοιλίας μητρός, τον οποίο έφερναν υποβασταζόμενο κάθε ημέρα και τον τοποθετούσαν παρά την Ωραία Πύλη. Αυτός, βλέποντας τον Πέτρο και τον Ιωάννη, ζητούσε να λάβει από αυτούς ελεημοσύνη και με κραυγές φώναζε για να αποκομίσει νομίσματα από αυτούς. Βλέποντάς τον, τον σπλαγχνίζεται μαζί με τον Κηφά ο θεολόγος και φίλος του Χριστού: Έχοντας ως σύνοικο την παρθενία, παρέλαβες στα ίδια την παρθένο μεταξύ των μητέρων και μητέρα του Χριστού· διότι, αφού δεν εγκατέλειψες τον Υιό της κατά την ώρα του θείου του πάθους και παρέμεινες κοντά στον σταυρό, άκουσες τη θεία φωνή: "Ιδού η μήτηρ σου, φίλε"· και προς τη μητέρα πάλι φώναξε: "Ιδού το τέκνον σου, μητέρα μου· μαζί του κάνε την κατοικία σου, ως θεολόγο και φίλο του Χριστού". Έχοντας πρόθυμη την ευσπλαχνία, στεκόμενοι πλησίον του πτωχού και χωλού, ο Πέτρος τον σπλαγχνίσθηκε και του λέει: "Αργύριο και χρυσίο δεν έχω καθόλου· αλλά ό,τι έχω σου το δίνω· στο όνομα του Ναζωραίου Χριστού και Θεού ημών, σήκω και περπάτα". Και κρατώντας τον από το δεξί χέρι τον σήκωσε, και εκείνος στάθηκε όρθιος σκιρτώντας και ευχαριστούσε τον Θεό και τον μαθητή, ως θεολόγο και φίλο του Χριστού.

Τι αποκρίθηκε πάλι ο Πέτρος στον χωλό; Άπλωσε το δεξί του χέρι και, αφού τον έπιασε, φώναξε: «Στο όνομα του Ιησού του Ναζωραίου, σήκω και περπάτα γρήγορα, άνθρωπε». Και αμέσως σηκώθηκε ο ασθενής και περπατούσε τρέχοντας μπροστά σε αυτούς και στους παρευρισκομένους. Διότι αμέσως ανορθώθηκαν τα αδύναμα πέλματα, αμέσως στερεώθηκαν και οι αστράγαλοί του. Ενώ ως προς την κίνηση ήταν ακίνητος σαν βρέφος, έγινε δυνατός και τρέχει με την ελπίδα της πίστεως.