Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 4:10

«Τον Ιησού τον Ναζωραίο, άνδρα που αποδείχθηκε από τον Θεό σε εσάς με δυνάμεις και τέρατα και σημεία, τα οποία ενήργησε ο Θεός μέσω αυτού στο μέσο σας, όπως και οι ίδιοι γνωρίζετε, αυτόν, ο οποίος παραδόθηκε κατά την καθορισμένη βουλή και πρόγνωση του Θεού, αφού τον καρφώσατε δια χειρός ανόμων, τον θανατώσατε», και πάλι: «στο όνομα του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου, τον οποίο εσείς σταυρώσατε, τον οποίο ο Θεός ανέστησε από τους νεκρούς, με τη χάρη αυτού στέκεται αυτός μπροστά σας υγιής»· και καθώς ο Παύλος εξηγούσε στην Αντιόχεια της Πισιδίας ότι «αφού απομάκρυνε ο Θεός τον Σαούλ, ανέδειξε τον Δαβίδ ως βασιλιά, για τον οποίο και έδωσε τη μαρτυρία: βρήκα τον Δαβίδ, τον γιο του Ιεσσαί, άνδρα κατά την καρδιά μου, ο οποίος θα πράξει όλα τα θελήματά μου· από το σπέρμα αυτού ο Θεός, σύμφωνα με την επαγγελία του, έφερε στον Ισραήλ τον σωτήρα Ιησού», και πάλι στην Αθήνα: «παραβλέποντας λοιπόν ο Θεός τους χρόνους της άγνοιας, τώρα παραγγέλλει στους ανθρώπους να μετανοούν όλοι παντού, διότι καθόρισε ημέρα κατά την οποία πρόκειται να κρίνει την οικουμένη με δικαιοσύνη, μέσω του άνδρα που όρισε, παρέχοντας σε όλους βέβαιη απόδειξη, ανασταίνοντάς τον από τους νεκρούς»· ή του Στεφάνου του μεγαλομάρτυρα, όταν λέει: «ιδού, βλέπω τους ουρανούς ανοιγμένους και τον Υιό του ανθρώπου να στέκεται εκ δεξιών του Θεού»;

Τον οποίον ο Θεός ανέστησε εκ νεκρών, χάρη σε αυτόν στέκεται τούτος ενώπιόν σας υγιής. Του Κυρίλλου. Για το γεγονός, βέβαια, ότι ο Πατέρας λέγεται πως ανέστησε εκ νεκρών τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, ενώ είναι προφανές ότι το γεγονός αυτό ενεργήθηκε στη σάρκα Του, κανείς δεν θα αμφέβαλλε· διότι ο ίδιος, όντας η ζωοποιός και ενεργός δύναμη του Πατρός, ζωοποιούσε τον δικό Του ναό, σύμφωνα με το, «Γκρεμίστε τον ναό τούτον, και σε τρεις ημέρες θα τον εγείρω.» Επομένως, εκείνο που ζωοποιούνταν δεν ήταν κάτι ξένο, ούτε βέβαια κάποιου από τους ανθρώπους σαν κι εμάς, αλλά το ίδιο το σώμα του Λόγου.

Διότι θα αφαιρεθεί, λέει, από τον Ισραήλ σε μία ημέρα, δηλαδή σε έναν καιρό, προφανώς βέβαια αυτόν του πολέμου από τους Ρωμαίους, το κεφάλι και η ουρά. Και το τι σημαίνει το αίνιγμα το ερμηνεύει λέγοντας, μεγάλο και μικρό, δηλαδή τον επιφανή και τον άσημο. Και ποιοι μπορεί να είναι αυτοί, το προσδιόρισε πάλι προσθέτοντας: Τον πρεσβύτερο και όσους θαυμάζουν τα πρόσωπα. Υποδηλώνει δε με αυτά, όπως νομίζω, τη φυλή που έλαβε τον κλήρο της ιερωσύνης, δηλαδή αυτούς που κατάγονται από το αίμα του Λευί, τους οποίους οι υποταγμένοι λαοί ονόμαζαν και πρεσβυτέρους. Και βέβαια οι θεσπέσιοι μαθητές απευθύνθηκαν σε αυτούς, λέγοντας τα εξής: «Άρχοντες του λαού και πρεσβύτεροι, εάν εμείς σήμερα ανακρινόμαστε για την ευεργεσία σε έναν άρρωστο άνθρωπο, για το πώς αυτός θεραπεύτηκε, ας είναι γνωστό σε εσάς και σε όλο τον λαό ότι τούτο έγινε στο όνομα του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου.» Διότι αυτοί οι πρεσβύτεροι, έχοντας την εξουσία να κρίνουν, δεν εξέδιδαν ορθές αποφάσεις για καθέναν από αυτούς που κρίνονταν ενώπιόν τους, δωροδοκούμενοι άπληστα και θαυμάζοντας τα πρόσωπα των πλουσίων, καίτοι ο νόμος που δόθηκε μέσω του Μωυσή διακήρυττε ηχηρά: «Κρίση δίκαιη να κρίνετε», και έθετε παντού το «Δεν θα προσωποληπτήσεις κατά την κρίση». Αυτή λοιπόν, λέει, είναι η αρχή· λογιζόταν δε και ως κεφαλή. Διότι κεφαλή των λαών είναι ο ιερέας, όταν ο λαός νοείται ως ένα σώμα. Λέει δε ότι μαζί με τον πρεσβύτερο θα αφαιρεθεί και ο προφήτης και εκείνος που διδάσκει παράνομα.

Β— Συμφωνώ· διότι μιλάς ορθά. Α— Έχει γράψει όμως κάπου και ο δικός μας σοφός Ιωάννης ότι: «Πολλά λοιπόν και άλλα θαύματα έκανε ο Ιησούς ενώπιον των μαθητών του, τα οποία δεν είναι γραμμένα σε τούτο το βιβλίο. Αυτά όμως έχουν γραφτεί για να πιστέψετε ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός, ο Υιός του ζώντος Θεού, και ώστε πιστεύοντας να έχετε ζωή στο όνομά του.» Θα θαύμαζε κανείς εξίσου και τον θεσπέσιο Πέτρο, ο οποίος απευθύνθηκε στους Ιουδαίους με σαφήνεια και παρρησία: «Άρχοντες του λαού και πρεσβύτεροι, εάν εμείς σήμερα ανακρινόμαστε για την ευεργεσία σε έναν ασθενή άνθρωπο, για το πώς αυτός θεραπεύτηκε, ας είναι γνωστό σε όλους σας και σε όλο τον λαό του Ισραήλ ότι στο όνομα του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου, τον οποίο εσείς σταυρώσατε, τον οποίο ο Θεός ανέστησε από τους νεκρούς, με αυτό το όνομα στέκεται αυτός ενώπιόν σας υγιής.» Και μετά από άλλα πάλι λέει: «Και δεν υπάρχει σε κανέναν άλλον η σωτηρία.

βʹ. Η εξαγγελία είναι γεμάτη από μεγάλη βαρύτητα. Αποδεικνύεται δε από αυτό, ότι οι ίδιοι διαπερνούν τους εαυτούς τους με δεινά. Ότι στο όνομα του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου. Προσθέτει εκείνο που περισσότερο από όλα τους λυπούσε. Αυτό λοιπόν ήταν που τους έλεγε ο Χριστός: Ό,τι ακούσατε στο αυτί, κηρύξτε το πάνω στις στέγες. Ότι στο όνομα του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου, τον οποίο εσείς σταυρώσατε, τον οποίο ο Θεός ανέστησε από τους νεκρούς, με τη δύναμη αυτού στέκεται αυτός εδώ ενώπιόν σας υγιής.

Τι μπορεί να συγκριθεί με αυτή την άνοια; Και μην απορήσεις που πάλι επιχειρούν ακατόρθωτα πράγματα. Διότι τέτοια είναι η πονηρία· δεν βλέπει τίποτα, αλλά παντού ταράζεται. Καθώς ενεργούσαν από εμπάθεια, βρίσκονταν σε τέτοια κατάσταση σαν να είχαν εξαπατηθεί· πράγμα που συμβαίνει σε εκείνους που έχουν κυριευθεί από προκαταλήψεις και σε όσους έχουν πέσει θύματα εμπαιγμού για κάτι. Και όμως, συνεχώς έλεγαν γι' αυτόν τον λόγο ότι ο Θεός τον ανέστησε, και ότι στο όνομα του Ιησού αυτός στέκεται μπροστά τους υγιής, αποδεικνύοντας έτσι ότι ο Ιησούς αναστήθηκε. Άλλωστε και οι ίδιοι πίστευαν σε κάποια ανάσταση, ανούσια βέβαια και παιδαριώδη, αλλά πάντως το πίστευαν. Τώρα όμως απιστούν και ταράζονται, σκεπτόμενοι τι να τους κάνουν.

Γʹ. Πάλι γίνονται συνέδρια στα Ιεροσόλυμα, και εκεί χύνονται αίματα, και ούτε την πόλη δεν σεβάστηκαν. Ο Άννας, λέει, και ο Καϊάφας. Αυτού (του Καϊάφα) ο Πέτρος δεν άντεξε ούτε τη δούλη που τον ρωτούσε· επί των ημερών του αρνήθηκε, όταν άλλος (ο Χριστός) είχε συλληφθεί. Τώρα όμως, αφού στάθηκε στο μέσο τους, δες πώς ομιλεί: «Αν εμείς ανακρινόμαστε για ευεργεσία προς άρρωστο άνθρωπο, με ποιον τρόπο αυτός έχει σωθεί, ας είναι γνωστό σε όλους σας». Εκείνοι δε λένε: «Σε ποιο όνομα το κάνατε αυτό;». Γιατί δεν λες ποιο πράγμα (έγινε), αλλά το αποκρύπτεις; «Σε ποιο όνομα το κάνατε αυτό εσείς;» Και όμως (ο Πέτρος) έλεγε ότι: «Δεν το κάναμε εμείς». Δες σύνεση· δεν είπε αμέσως ότι «Στο όνομα του Ιησού το κάναμε»· αλλά τι (λέει); «Στο δικό Του όνομα αυτός στέκεται ενώπιόν σας υγιής». Και δεν λέει: «Έγινε καλά από εμάς». Και πάλι: «Αν εμείς ανακρινόμαστε για ευεργεσία προς άρρωστο άνθρωπο». Τους επικρίνει επειδή πάντοτε εγκαλούν για τέτοια ζητήματα, και κατηγορούν για τις ευεργεσίες προς τους ανθρώπους· και τους υπενθυμίζει τα προηγούμενα, ότι οι ίδιοι σπεύδουν σε φόνους· και όχι μόνο αυτό, αλλά εγκαλούν και για τις ευεργεσίες. Βλέπεις, πόση βαρύτητα έχουν και τα λόγια του; Διότι μέσα σε αυτές τις δοκιμασίες εξασκούνταν, και πλέον ήταν ατρόμητοι. Με αυτά τους αποδεικνύει ότι αυτοί μάλλον κηρύττουν άθελά τους τον Χριστό, και ότι αυτοί εξυψώνουν το δόγμα, εκείνοι δηλαδή που τους ανακρίνουν και τους εξετάζουν. «Τον οποίο εσείς σταυρώσατε». Ω, τι παρρησία! «Τον οποίο ο Θεός ανέστησε από τους νεκρούς».

Ας είναι όμως γνωστό σε όλους σας και σε όλο τον λαό του Ισραήλ, ότι στο όνομα του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου, τον οποίο εσείς σταυρώσατε και τον οποίο ο Θεός ανέστησε από τους νεκρούς, χάρη σε αυτόν στέκεται αυτός εδώ μπροστά σας υγιής. Ιδού, προφέρω το όνομα που σας προκαλεί θλίψη, άθλιοι· ιδού, προφέρω και το χωριό που ταλανίζει τις καρδιές σας· ιδού, μάθατε πλέον και τον άνδρα και το χωριό. Αν έχετε τη δύναμη, αρχίστε τη μάχη· αν μπορείτε, παραταχθείτε εναντίον των μαθητών του. Στο όνομα του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου· τι κάνεις, μακάριε Πέτρε; Όπως φαίνεται, προσποιείσαι τη φιλία σου προς τον Κύριο· κατά πρόσωπο τον ομολόγησες Υιό του Θεού και, όταν απουσιάζει, τον δυσφημείς ως Ναζωραίο. Ναι, απαντά, μνημονεύω το όνομα που εκείνοι χλευάζουν, για να τους ταλανίσω περισσότερο.

Στο όνομα του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου, τον οποίο εσείς σταυρώσατε, προσηλώνοντας τη ζωή στο ξύλο, και τον οποίο ο Θεός ανέστησε· μην φαντάζεστε πλέον ότι αυτός διαμένει επί της γης. Χάρη σε αυτόν, στέκεται ο άνθρωπος αυτός υγιής· διότι ο ίδιος, αφού εξέθεσε και σήμερα στον Νικόδημο το μυστήριο της αναγεννήσεως, δοξάζεται μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.