Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 4:17

Αφού τους διέταξαν να βγουν έξω από το συνέδριο, συσκέπτονταν μεταξύ τους, λέγοντας: «Τι θα κάνουμε με αυτούς τους ανθρώπους;». Βλέπεις ότι βρίσκονται σε αμηχανία, και ότι και πάλι ο ανθρώπινος φόβος κατεργάζεται τα πάντα. Όπως ακριβώς, λοιπόν, και στην περίπτωση του Χριστού δεν μπόρεσαν ούτε να ανατρέψουν ούτε να συγκαλύψουν αυτό που συνέβη, αλλά, ενώ αυτοί τα εμπόδιζαν, τα της πίστεως προόδευαν περισσότερο, έτσι συμβαίνει και τώρα: «Τι θα κάνουμε;». Ω της ανοησίας! Εάν νόμιζαν ότι θα μπορούσαν να εκφοβίσουν αυτούς που είχαν πια γευτεί τους αγώνες· ή μάλλον, αν, ενώ εξαρχής δεν κατάφεραν τίποτα, προσδοκούσαν ότι, ύστερα από τόσο σπουδαίο κήρυγμα, επρόκειτο να πετύχουν κάτι. Όσο λοιπόν ήθελαν να βάλουν εμπόδια, τόσο περισσότερο τα πράγματα αναπτύσσονταν: «Διότι το ότι έχει γίνει μέσω αυτών ένα γνωστό θαύμα είναι φανερό σε όλους τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ, και δεν μπορούμε να το αρνηθούμε. Αλλά, για να μη διαδοθεί περισσότερο στον λαό, ας τους απειλήσουμε αυστηρά να μη μιλούν πλέον με το όνομα αυτό σε κανέναν άνθρωπο».

Διότι όλοι δόξαζαν τον Θεό για αυτό που είχε συμβεί. Επειδή ο άνθρωπος, στον οποίο είχε πραγματοποιηθεί αυτό το σημείο της ιάσεως, ήταν ηλικίας άνω των σαράντα ετών. Αλλά ας εξετάσουμε από την αρχή τα όσα ειπώθηκαν. «Τι θα κάνουμε με τους ανθρώπους αυτούς;» Στην αρχή, λοιπόν, τα έκαναν όλα για την ανθρώπινη δόξα· τώρα όμως είχε προστεθεί και κάτι άλλο, το να μη φανούν ότι είναι μιαιφόνοι· πράγμα που έλεγαν και αργότερα: «Θέλετε να φέρετε πάνω μας το αίμα του ανθρώπου αυτού». «Ας τους απειλήσουμε αυστηρά να μη μιλούν πλέον στο όνομα αυτό σε κανέναν άνθρωπο». Ω της ανοίας! Ενώ πείσθηκαν ότι αναστήθηκε, και έλαβαν αυτό ως τεκμήριο ότι είναι Θεός, προσδοκούσαν ότι εκείνος που δεν κρατήθηκε από τον θάνατο θα μπορούσε να επισκιαστεί από τις δικές τους ραδιουργίες.

«Εάν είναι δίκαιο», λέει, «ενώπιον του Θεού να ακούμε εσάς μάλλον παρά τον Θεό, κρίνετε». Όταν ο φόβος μετριάστηκε περισσότερο (διότι η εντολή που τους έδωσαν δεν ήταν τίποτε άλλο παρά απόλυση), τότε μιλούν και με μεγαλύτερη ηπιότητα· τόσο απείχαν από το θράσος. «Το ότι έγινε γνωστό θαύμα, δεν μπορούμε να το αρνηθούμε». Επομένως, θα το είχαν αρνηθεί, εάν δεν συνέβαινε αυτό, εάν δεν υπήρχε η μαρτυρία των πολλών. Και όμως ήταν σε όλους καταφανές. Αλλά τέτοιο πράγμα είναι η κακία, θρασύ και προπετές. «Ας τους εκφοβίσουμε με απειλές».

Τι σημαίνει το «Εμείς δεν μπορούμε να μην μιλάμε για όσα είδαμε και ακούσαμε»; Αν είναι ψευδή αυτά που λέμε, λέει, έλεγξέ τα· αν όμως είναι αληθινά, γιατί μας εμποδίζεις; Τέτοιο πράγμα είναι η φιλοσοφία. Εκείνοι βρίσκονταν σε αμηχανία, ενώ τούτοι σε ευφροσύνη· εκείνοι ήταν γεμάτοι από πολλή ντροπή, ενώ τούτοι έπρατταν τα πάντα με παρρησία· εκείνοι κατέχονταν από φόβο, ενώ τούτοι από θάρρος. Διότι ποιοι ήταν, πες μου, αυτοί που φοβούνταν; Εκείνοι που έλεγαν: «Για να μη διαδοθεί περισσότερο στον λαό», ή εκείνοι που έλεγαν: «Εμείς δεν μπορούμε να μην μιλάμε για όσα είδαμε και ακούσαμε»; Και σε χαρά, και σε παρρησία, και σε ευφροσύνη ανώτερη απ' όλους βρίσκονταν τούτοι· ενώ εκείνοι σε αθυμία, σε ντροπή, σε φόβο, διότι φοβούνταν τον λαό. Αυτά που ήθελαν, τα διακήρυξαν τούτοι· εκείνοι, αυτά που ήθελαν, δεν τα έκαναν. Ποιοι βρίσκονταν σε δεσμά και σε κινδύνους; Δεν ήταν κυρίως τούτοι;

βʹ. Εγώ, όμως, δεν έκανα τυχαία μνεία σε αυτούς τώρα, αλλά επειδή κάποιος ήρθε και μας μετέφερε μια είδηση πικρή και σκληρή, η οποία περιέχει μεγάλη ύβρη εναντίον του Θεού. Διότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι και σήμερα που τολμούν να κάνουν τα ίδια με εκείνους τους βαρβάρους, ή μάλλον πολύ πιο παράνομα από εκείνους· διότι εκείνους που οδηγούν τους ανθρώπους στη δική μας φιλοσοφία τούς καταδιώκουν από παντού, και με πολλές απειλές τούς απαγορεύουν να μιλούν γενικώς και να μη διδάσκουν ποτέ κανέναν άνθρωπο τίποτα τέτοιο. Εγώ, λοιπόν, αναφώνησα αμέσως μόλις τα άκουσα, και ρωτούσα συνεχώς αυτόν που τα έλεγε μήπως αστειευόταν λέγοντας αυτά. Εκείνος δε απάντησε: «Μη γένοιτο· διότι ποτέ δεν θα αστειευόμουν με αυτά, ούτε θα τα έλεγα πλάθοντας τέτοια πράγματα με τον λόγο, για τα οποία θα έδινα τα πάντα και πολλές φορές προσευχήθηκα, ούτε και τώρα που συνέβησαν, να μην τα είχα καν ακούσει». Τότε, αναστενάζοντας ακόμη πιο πικρά, είπα: «Πράγματι, σε σύγκριση με όσα τόλμησε ο Μιθριδάτης και όλοι εκείνοι, αυτά είναι τόσο πιο ανόσια, όσο πολύ πιο σεπτός και άγιος είναι αυτός ο ναός από εκείνον. Αλλά ποιοι είναι, πες μου, και από πού προέρχονται αυτοί που τα τόλμησαν αυτά; Και γιατί, και από ποια αιτία, και αποβλέποντας πού ρίχνουν τις πέτρες προς τα πάνω, και εκτοξεύουν τα βέλη προς τον ουρανό, και πολεμούν τον Θεό της ειρήνης;»