Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 4:18

Και αφού τους κάλεσαν, τους παρήγγειλαν να μη μιλούν καθόλου και να μη διδάσκουν στο όνομα του Ιησού. Παρατήρησε και την αναισχυντία αυτών, καθώς και τη φιλοσοφία των αποστόλων. Ο Πέτρος όμως και ο Ιωάννης αποκρίθηκαν και τους είπαν: «Αν είναι δίκαιο ενώπιον του Θεού να υπακούμε σε εσάς μάλλον παρά στον Θεό, κρίνετέ το εσείς. Εμείς δεν μπορούμε να μη μιλάμε για όσα είδαμε και ακούσαμε».

βʹ. Εγώ, όμως, δεν έκανα τυχαία μνεία σε αυτούς τώρα, αλλά επειδή κάποιος ήρθε και μας μετέφερε μια είδηση πικρή και σκληρή, η οποία περιέχει μεγάλη ύβρη εναντίον του Θεού. Διότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι και σήμερα που τολμούν να κάνουν τα ίδια με εκείνους τους βαρβάρους, ή μάλλον πολύ πιο παράνομα από εκείνους· διότι εκείνους που οδηγούν τους ανθρώπους στη δική μας φιλοσοφία τούς καταδιώκουν από παντού, και με πολλές απειλές τούς απαγορεύουν να μιλούν γενικώς και να μη διδάσκουν ποτέ κανέναν άνθρωπο τίποτα τέτοιο. Εγώ, λοιπόν, αναφώνησα αμέσως μόλις τα άκουσα, και ρωτούσα συνεχώς αυτόν που τα έλεγε μήπως αστειευόταν λέγοντας αυτά. Εκείνος δε απάντησε: «Μη γένοιτο· διότι ποτέ δεν θα αστειευόμουν με αυτά, ούτε θα τα έλεγα πλάθοντας τέτοια πράγματα με τον λόγο, για τα οποία θα έδινα τα πάντα και πολλές φορές προσευχήθηκα, ούτε και τώρα που συνέβησαν, να μην τα είχα καν ακούσει». Τότε, αναστενάζοντας ακόμη πιο πικρά, είπα: «Πράγματι, σε σύγκριση με όσα τόλμησε ο Μιθριδάτης και όλοι εκείνοι, αυτά είναι τόσο πιο ανόσια, όσο πολύ πιο σεπτός και άγιος είναι αυτός ο ναός από εκείνον. Αλλά ποιοι είναι, πες μου, και από πού προέρχονται αυτοί που τα τόλμησαν αυτά; Και γιατί, και από ποια αιτία, και αποβλέποντας πού ρίχνουν τις πέτρες προς τα πάνω, και εκτοξεύουν τα βέλη προς τον ουρανό, και πολεμούν τον Θεό της ειρήνης;»

Δες και από αλλού πόσο πολύ φοβούνταν τη δύναμη των λόγων τους: «τους παρήγγειλαν να μη μιλούν καθόλου». Τι λες; Αν ο αγράμματος κινήσει απλώς τα χείλη του, αμέσως καταρρέει η πεποίθησή σου, και ένα τόσο παλαιό δόγμα μακράς κυριαρχίας υποχωρεί στον λόγο ενός απλού ανθρώπου, και ένας λαός, αναθρεμμένος με τους θεσμούς του Μωυσή και συγκροτημένος στο να ζει και να πεθαίνει σύμφωνα με την αρχαιότητά τους, μεταστρέφεται προς μια νέα διδασκαλία; Ναι, λέει, διότι ο απλός άνθρωπος δεν προφέρει απλοϊκά λόγια, αλλά ρήματα σοφίας, ούτε λέγει ακατέργαστα πράγματα σαν αγράμματος, αλλά γεμάτα χάρη και σαφήνεια, σαν να κατέχει κάθε τέχνη. Στα χείλη τους είναι εγκατεστημένη κάποια έμφυτη πειθώ, μέσω της οποίας και τα έθνη των ρητόρων και τα πλήθη των απλών ανθρώπων ελκύονται προς το κήρυγμά τους, σαν να έχουν δεθεί με άλυτα δεσμά. Γι' αυτό τους εμποδίζω να μιλούν, επειδή βλέπω ότι με λίγα λόγια πολλοί εγκαταλείπουν τις πατρικές παραδόσεις και προσχωρούν σε αυτούς. Διότι συχνά με μία μόνο ομιλία, η τάξη των υποτακτικών και ευγνωμόνων μαθητών τους περιλαμβάνει πλέον και εκείνους που άλλοτε τάσσονταν μαζί μας εναντίον τους και υπήρξαν οι πιο ορκισμένοι εχθροί. Αυτό με αναγκάζει να τους διατάζω να σιωπούν. Γι' αυτό δεν τους επιτρέπω ούτε καν το στόμα τους να ανοίξουν, εξαιτίας της παρρησίας τους στα λόγια, της δύναμης, της χάριτος, της έμφυτης πειστικότητάς τους.