Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 4:30

Και πρόσεξε· δεν είπαν: «Σύντριψέ τους, κατάβαλέ τους», αλλά τι; «Και δώσε στους δούλους σου να κηρύττουν τον λόγο σου με κάθε παρρησία». Έτσι ας μάθουμε να προσευχόμαστε και εμείς. Και όμως, από πόσον θυμό δεν θα γέμιζε κανείς, εάν έπεφτε σε ανθρώπους που επιχειρούσαν να τον θανατώσουν και εκτόξευαν τέτοιες απειλές; Από πόση απέχθεια δεν θα πλημμύριζε; Αλλά δεν έπραξαν έτσι αυτοί οι άγιοι. «Ενώ απλώνεις το χέρι σου για θεραπεία, και γίνονται σημεία και τέρατα διά του ονόματος του αγίου Παιδός σου Ιησού». Εάν διά του ονόματος εκείνου γίνονται αυτές οι ενέργειες, μεγάλη θα είναι η παρρησία, λέγει. «Και αφού προσευχήθηκαν, σείστηκε ο τόπος στον οποίο ήταν συγκεντρωμένοι». Αυτό υπήρξε το τεκμήριο ότι εισακούσθηκαν και ότι τους επισκέφθηκε ο Θεός. «Και γέμισαν άπαντες από Πνεύμα Άγιο». Τι σημαίνει «γέμισαν»; Σημαίνει ότι «αναζωπυρώθηκαν από το Πνεύμα». Διότι αναζωπυρωνόταν μέσα τους το χάρισμα. «Και κήρυτταν τον λόγο του Θεού με παρρησία». «Στο δε πλήθος των πιστών, η καρδιά και η ψυχή ήταν μία». Βλέπεις ότι μαζί με τη χάρη του Θεού συνεισέφεραν και όσα εξαρτώνταν από τους ίδιους; Διότι παντού πρέπει να το παρατηρεί κανείς αυτό, ότι δηλαδή μαζί με τη χάρη του Θεού επιδεικνύουν και τα δικά τους έργα· όπως ακριβώς έλεγε ο Πέτρος: «Αργύριο και χρυσίο δεν έχω». Εκείνο, λοιπόν, που είπε πρωτύτερα, ότι δηλαδή «ήσαν όλοι επί το αυτό», το ίδιο δηλώνει και πάλι εδώ λέγοντας, ότι «στο πλήθος των πιστών η καρδιά και η ψυχή ήταν μία».

Αυτά, λοιπόν, τα έλεγαν όχι επειδή οι ίδιοι απέφευγαν να υποστούν κάτι το δυσάρεστο, αλλά για χάρη του κηρύγματος. Διότι δεν είπαν: «Και απάλλαξέ μας από τους κινδύνους»· αλλά τι; «Και δώσε στους δούλους σου τη χάρη να κηρύττουν τον λόγο σου με κάθε παρρησία». Εκείνος, λοιπόν, που έφερε εις πέρας εκείνα, ας φέρει εις πέρας και τούτα. «Τον οποίον έχρισας», λέει. Πρόσεξε πώς και μέσα στην προσευχή τους διακρίνουν το πάθος, και τα πάντα τα αναθέτουν σε Αυτόν, και ομολογούν ότι Αυτός είναι ο αίτιος της παρρησίας. Είδες πώς ζητούν τα πάντα για τον Θεό, και τίποτα για προσωπική τους δόξα ή φιλοδοξία; Υπόσχονται, λοιπόν, από την πλευρά τους ότι δεν θα πτοηθούν· παρακαλούν όμως να γίνουν σημεία. «Με το να εκτείνεις το χέρι σου», λέει, «για θεραπεία, και να γίνονται σημεία και τέρατα». Ορθώς· διότι χωρίς αυτά, ακόμη κι αν επεδείκνυαν άπειρη προθυμία, μάταια θα τα έκαναν όλα.

Γι' αυτό, γνωρίζοντας αυτά, πρέπει να ορθώνουμε απέναντί του ως τείχος τη δική μας προθυμία, και ποτέ να μην προσευχόμαστε εναντίον των εχθρών μας, αλλά να μιμούμαστε τους αποστόλους. Διότι και εκείνοι, αφού υπέφεραν αμέτρητα δεινά, έπειτα έπεσαν σε δεσμωτήρια και υπέμειναν τον έσχατο κίνδυνο, καταφεύγοντας στην προσευχή έλεγαν: «Επίβλεψε στις απειλές τους». Και τι είπαν μετά από αυτά; Μήπως έλεγαν «κατακρήμνισέ τους» ή «σκότωσέ τους», πράγμα που πολλοί λένε συχνά όταν καταριούνται; Σε καμία περίπτωση. Αλλά τι; «Και δώσε στους δούλους σου να κηρύττουν τον λόγο σου με παρρησία». Πώς και με ποιον τρόπο; Με το να σκοτώσεις εκείνους που επιβουλεύονται, με το να τους αφανίσεις και να τους παραδώσεις σε πανωλεθρία; Σε καμία περίπτωση. Αλλά πώς; «Με το να κάνεις σημεία και τέρατα μέσω του αγίου Παιδός σου Ιησού». Είδες προσευχή γεμάτη από πνευματική σοφία, που και μετά από τόσα δεινά δεν ζητά καμία τιμωρία για τους εχθρούς; Αλλά έτσι βέβαια συμπεριφέρονταν αυτοί, ενώ ακόμη ζούσαν και ανέπνεαν· ο Στέφανος όμως, αν και επρόκειτο να αποκοπεί από την παρούσα ζωή, όχι μόνο δεν ζήτησε κανένα κακό γι' αυτούς, αλλά φροντίζει με την προσευχή του να γλιτώσει από την θεία οργή που επιφέρει αυτή η αμαρτία, εκείνους που τον λιθοβολούσαν και τον σκότωναν, και λέει: «Μη τους λογαριάσεις αυτή την αμαρτία». Ποιας συγγνώμης, λοιπόν, ή ποιας απολογίας θα ήταν άξιοι εκείνοι που προσεύχονται εναντίον των εχθρών τους; Και πώς θα μπορούσε να εισακουστεί μια τέτοια προσευχή, όταν αναπέμπεται αντίθετα προς τους νόμους του Θεού; Ας μη λέμε, λοιπόν, τίποτα τέτοιο.