Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 4:31

Σειόταν λοιπόν η γη καθώς προσεύχονταν οι απόστολοι, όπως εξιστορούν οι Πράξεις των Αποστόλων. Είναι φανερό ότι συμβαίνει και το αντίθετο, η πίστη ακινητοποιεί όσα σαλεύονται, όπως για παράδειγμα την ταχύτατη ορμή ενός ποτάμιου ρεύματος και την ακατάπαυστη πορεία των φωστήρων που κινούνται στον ουρανό. — (B f. 162 b) Πρέπει όμως να προσέξουμε με βεβαιότητα το εξής, ότι ο Θεός δεν προκαλεί κενή έκπληξη, ούτε μάταιο θαύμα, αλλά αυτά απέχουν πολύ από τη θεία ουσία, η οποία είναι απαλλαγμένη από αλαζονεία και κομπασμό και είναι απολύτως αληθινή, και ότι ενεργεί πάντοτε προς ωφέλεια και σωτηρία των ανθρώπων.

Αυτές είναι οι φωνές της εκκλησίας από την οποία κάθε εκκλησία έχει λάβει την αρχή της· αυτές είναι οι φωνές της μητρόπολης των πολιτών της Καινής Διαθήκης· αυτές είναι οι φωνές των αποστόλων, αυτές είναι οι φωνές των μαθητών του Κυρίου, των αληθινά τελείων, οι οποίοι τελειώθηκαν μετά την ανάληψη του Κυρίου μέσω του Πνεύματος, και οι οποίοι επικαλούνταν τον Θεό, τον ποιητή του ουρανού, της γης και της θάλασσας, ο οποίος κηρύχθηκε μέσω των προφητών, και τον Παίδα Του, τον οποίο έχρισε ο Θεός, και δεν γνώριζαν κανέναν άλλον. Διότι δεν υπήρχε τότε εκεί ούτε ο Ουαλεντίνος, ούτε ο Μαρκίων, ούτε οι υπόλοιποι που καταστρέφουν και τον εαυτό τους και όσους πείθονται σε αυτούς. Γι' αυτό και τους εισάκουσε ο Θεός, ο Ποιητής των πάντων· διότι «σαλεύτηκε», λέει, «ο τόπος στον οποίο ήταν συγκεντρωμένοι, και γέμισαν όλοι από το Άγιο Πνεύμα, και λαλούσαν τον λόγο του Θεού με παρρησία σε καθέναν που ήθελε να πιστέψει.» Όταν ο Πέτρος είδε την αποκάλυψη, στην οποία η ουράνια φωνή του είπε: «Εκείνα που ο Θεός καθάρισε, εσύ μην τα θεωρείς ακάθαρτα», αυτό σήμαινε ότι, αφού ο Θεός έκανε διαχωρισμό μέσω του νόμου μεταξύ καθαρών και ακαθάρτων, Αυτός καθάρισε τα έθνη διά του αίματος του Παιδός Του, τον οποίο σεβόταν και ο Κορνήλιος.

Και πρόσεξε· δεν είπαν: «Σύντριψέ τους, κατάβαλέ τους», αλλά τι; «Και δώσε στους δούλους σου να κηρύττουν τον λόγο σου με κάθε παρρησία». Έτσι ας μάθουμε να προσευχόμαστε και εμείς. Και όμως, από πόσον θυμό δεν θα γέμιζε κανείς, εάν έπεφτε σε ανθρώπους που επιχειρούσαν να τον θανατώσουν και εκτόξευαν τέτοιες απειλές; Από πόση απέχθεια δεν θα πλημμύριζε; Αλλά δεν έπραξαν έτσι αυτοί οι άγιοι. «Ενώ απλώνεις το χέρι σου για θεραπεία, και γίνονται σημεία και τέρατα διά του ονόματος του αγίου Παιδός σου Ιησού». Εάν διά του ονόματος εκείνου γίνονται αυτές οι ενέργειες, μεγάλη θα είναι η παρρησία, λέγει. «Και αφού προσευχήθηκαν, σείστηκε ο τόπος στον οποίο ήταν συγκεντρωμένοι». Αυτό υπήρξε το τεκμήριο ότι εισακούσθηκαν και ότι τους επισκέφθηκε ο Θεός. «Και γέμισαν άπαντες από Πνεύμα Άγιο». Τι σημαίνει «γέμισαν»; Σημαίνει ότι «αναζωπυρώθηκαν από το Πνεύμα». Διότι αναζωπυρωνόταν μέσα τους το χάρισμα. «Και κήρυτταν τον λόγο του Θεού με παρρησία». «Στο δε πλήθος των πιστών, η καρδιά και η ψυχή ήταν μία». Βλέπεις ότι μαζί με τη χάρη του Θεού συνεισέφεραν και όσα εξαρτώνταν από τους ίδιους; Διότι παντού πρέπει να το παρατηρεί κανείς αυτό, ότι δηλαδή μαζί με τη χάρη του Θεού επιδεικνύουν και τα δικά τους έργα· όπως ακριβώς έλεγε ο Πέτρος: «Αργύριο και χρυσίο δεν έχω». Εκείνο, λοιπόν, που είπε πρωτύτερα, ότι δηλαδή «ήσαν όλοι επί το αυτό», το ίδιο δηλώνει και πάλι εδώ λέγοντας, ότι «στο πλήθος των πιστών η καρδιά και η ψυχή ήταν μία».