Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 4:5

Σχετικά με αυτά, όμως, ούτε είχαν το θάρρος ούτε βέβαια τους οδηγούν στον Πιλάτο, επειδή φοβούνταν και υποπτεύονταν τα προηγούμενα, μήπως τυχόν κατηγορηθούν και για εκείνα. Συνέβη δε την επόμενη ημέρα να συγκεντρωθούν στην Ιερουσαλήμ οι άρχοντες, οι πρεσβύτεροι και οι γραμματείς τους.

Του εν αγίοις πατρός ημών Ιωάννου αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου, στον ια΄ ψαλμό και στις Πράξεις: «Συνέβη δε την επαύριον να συγκεντρωθούν οι άρχοντές τους», και για τον χωλό στην Ωραία Πύλη. Όταν η δέηση εξέρχεται από καθαρά χείλη και από ανυπόκριτη καρδιά, γνωρίζει να φτάνει στο ακολάκευτο αυτί του Δεσπότη· διότι αληθινά η δέηση του δικαίου γνωρίζει να κάμπτει το Θείο σε οίκτο. Όταν λοιπόν κάποιος από εμάς προσευχόμενος αναθέσει όλη του τη διάνοια στον Θεό και στολίσει με αγαθοεργία την ίδια τη δέηση που εκπέμπεται διά των χειλέων, τότε πλέον ανεβαίνει ανεμπόδιστα τον δρόμο προς τα ύψιστα· πραγματοποιεί ασφαλή την πορεία στους ουρανούς. Ανεβαίνει λοιπόν σε αυτά ακριβώς τα ύψιστα χωρία· διασχίζει ανεμπόδιστα την ένθεη οδό. Εν ακαρεί φτάνει στα οικητήρια των ασωμάτων.

Συνέβη, λέει, την επόμενη ημέρα να συγκεντρωθούν στην Ιερουσαλήμ οι άρχοντές τους, οι πρεσβύτεροι και οι γραμματείς, καθώς και ο Άννας ο αρχιερέας, ο Καϊάφας, ο Ιωάννης, ο Αλέξανδρος και όσοι κατάγονταν από αρχιερατικό γένος.

Συνέβη δε την επόμενη ημέρα να συγκεντρωθούν οι άρχοντες, οι πρεσβύτεροι και οι γραμματείς τους, καθώς και ο Άννας ο αρχιερέας, ο Καϊάφας, ο Ιωάννης, ο Αλέξανδρος και όσοι κατάγονταν από αρχιερατικό γένος. Ω, πόσον όχλο συγκέντρωσε η κακία. Ω, πόσον λαό συσπείρωσε η πονηρία. Ω, πόσο πλήθος κινητοποίησε ο φθόνος. Ο Άννας και ο Καϊάφας, ο Ιωάννης και ο Αλέξανδρος, αυτές, λέγει, οι κεφαλές του νόμου όρμησαν εναντίον δύο αλιέων· οι εκλεκτοί των κυριοκτόνων παρατάχθηκαν απέναντι σε μια δυάδα αδυνάμων· εκείνοι που κατάγονταν από αρχιερατικό γένος οπλίστηκαν εναντίον αγράμματων· οι ποιμένες των θηρίων όρμησαν πάνω στα πρόβατα της χάριτος. Όμως η δειλία δεν ανέκοψε την παρρησία, ούτε ο φόβος των παρανόμων κλόνισε τους αποστολικούς λογισμούς, ούτε η θρασύτητα των αντιθέων σταμάτησε τον λόγο της χάριτος. Διότι, αναλαμβάνοντας φρόνημα εύτολμων στρατηγών, κήρυτταν το μυστήριο της ενανθρωπήσεως με ακόμη μεγαλύτερη προθυμία και εντελώς απτόητα.

Συνέβη δε την επαύριο· ω του φθόνου, ω της βασκανίας· διότι, επειδή κατά τη χθεσινή ημέρα είδαν τον χωλό να βαδίζει πέρα από κάθε ελπίδα, και εκείνον που έφερε την πάθηση από τη μήτρα να καλείται να περπατήσει με τον λόγο του αλιέως, οι παράνομοι διεγείρονται σε φθόνο και λύπη, και, θεωρώντας την επιτυχία του χωλού ως δική τους αποτυχία, συγκροτούν κατόπιν παράνομο δικαστήριο εναντίον των ιατρών.

Την επομένη, συνέβη να συγκεντρωθούν οι άρχοντές τους, οι πρεσβύτεροι και οι γραμματείς, καθώς και ο Άννας, ο Καϊάφας, ο Ιωάννης, ο Αλέξανδρος και όσοι κατάγονταν από αρχιερατικό γένος. Και μάλιστα, όπως φαίνεται, ίσως να διαλογίζονταν μάλλον με τέτοια λόγια: Μεγάλο κακό, μεγάλο προέβαλε η κώμη των Ναζωραίων· μεγάλο δεινό και ολετήρα για το γένος γέννησε η Μαρία· ο υιός του τέκτονος αναδείχθηκε αντίπαλος στο έθνος. Σε κατάλυση φθάνουν τα καυχήματα των Ιουδαίων· πρόκειται να χλευαστούν από τα έθνη τα ένδοξα του γένους· τα έθιμα του Μωυσή σταδιακά αφανίζονται· χλευάζεται το τίμιο σάββατο και το κάλλος των πανηγύρεων· ο περίφημος ναός ερημώνεται και οι αλιείς επαινούνται.